บทที่ 4 ปลดฟ้าผ่า

บทที่ 4

ปลดฟ้าผ่า

ฉันเดินทางมาเรียนตามปกติ หลังจากลงรถของพี่สายฟ้าพี่พายุก็เบิ้ลรถตรงหน้าตึกคณะนิเทศ คงอยากจะกวนประสาทกลุ่มของพี่ดิว

ที่นั่งอยู่ พี่สายฟ้าขับรถออกไปฉันก็ถูกโจโจ้วิ่งมารับเพื่อมาคุยกับพี่ ๆ 

"ขอโทษนะคะทุกคน" 

มาถึงสิ่งแรกที่ฉันควรทำก็คือกล่าวขอโทษทุกคน ฉันไม่ได้อยากจะมีปัญหาอะไรกับใครทั้งนั้น อยากเรียนอย่างสงบ ๆ 

"เอาเถอะ พี่จะแจ้งว่าพี่ดิวจะไม่ได้มาคุมพวกน้อง ๆ แล้วนะคะพี่หมิวจะเป็นคนรับผิดชอบดูแลการแสดงนี้เองค่ะ"

ฉันหันไปมองพี่ดิว ดูเหมือนพี่ดิวจะมีอารมณ์โมโหไม่รู้ว่าโมโหฉันด้วยไหม พี่หมิวเดินมาแจ้งเวลาการซ้อมใหม่ เราจะซ้อมช่วงบ่ายถึงเย็น จะไม่มีการซ้อมตอนมืดเหมือนเดิม เพื่อความปลอดภัยของนักศึกษาทุกคน 

"แกรู้ไหมว่าพี่พายุส่งหลักฐานวีรกรรมของพี่ดิวให้อาจารย์ เลยมีคำสั่งฟ้าผ่ามาเมื่อเช้านี้"

"โจ้แกว่าพี่ดิวจะเกลียดฉันไหม ฉันควรไปขอโทษแทนพี่พายุดีหรือเปล่า"

"แกอยู่เฉย ๆ ก่อน เรื่องนี้พี่พายุก็ไม่ได้ผิดทั้งหมด ฉันคิดว่าพี่พายุคงเป็นห่วงแกมากเลยฟิวส์ขาดไปแบบนั้น"

"แต่มาฉีกหน้าพี่ดิวแบบนั้นก็น่าเห็นใจพี่ดิวนะ ถ้าเกิดน้ำขวดนั้นมันไม่ได้มียาผสมอยู่"

เอาเป็นว่าฉันตัดสินใจแล้วว่าจะเข้าไปขอโทษพี่ดิว แต่คงต้องรอเป็นช่วงพักกลางวัน เพราะตอนนี้พี่ดิวเดินขึ้นไปเรียนกับเพื่อน ๆ แล้ว ส่วนฉันก็แยกย้ายกันไปเรียนช่วงบ่ายถึงจะลงมาซ้อมกิจกรรมกับเพื่อน ๆ พี่ ๆ ต่อ

ช่วงพักกลางวันฉันเดินมาที่ร้านกาแฟเพื่อเลือกซื้อเค้กส้มที่พี่ดิวเคยพูดว่าชอบมาก ฉันเลือกชิ้นที่สวยที่สุด พอได้เค้กส้มแล้วฉันก็รีบเดินมาที่โรงอาหาร เพื่อนำเค้กมาให้พี่ดิวและขอโทษเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้น ตอนนี้พี่ดิวกำลังนั่งคุยกับเพื่อน ๆ จนเพื่อนของพี่ดิวสะกิดแขนพี่ดิวให้หันมามองฉัน 

"พี่ดิวคะ"

"อ้าวน้องขนม มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"ขนมอยากขอโทษเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นค่ะ ขอโทษแทนพี่พายุด้วยนะคะ"

"เฮ้อ ไม่เป็นไรครับ พี่แค่เสียใจแล้วก็เสียความรู้สึกมาก ๆ แต่ช่างเถอะ"

"ขนมซื้อเค้กส้มมาให้พี่ดิว พี่ดิวเอาไปทานนะคะ"

"ขอบคุณครับ" 

พี่ดิวรับเค้กส้มไปจากมือฉัน เขาเปิดดูแล้วยิ้มออกมา ฉันเลยขอตัวไปหาเพื่อน ๆ ก่อน แต่พอเดินออกมาจากโรงอาหารฉันก็เจอพี่พายุกับพี่สายฟ้า กำลังนั่งคุยกับกลุ่มนักศึกษาวิศวะ 

ทุกสายตามองมาที่ฉันไม่รู้ว่ามองอะไร แค่เอาเค้กมาขอโทษพี่

ดิวคงไม่ได้เสียหายอะไรหรอกมั้ง

ถึงเวลาที่ฉันต้องเดินทางกลับบ้าน ฉันเดินมารอที่รถของพี่สายฟ้า วันนี้พี่สายฟ้าดันมีเพื่อนกลับมาด้วย เธอเป็นเพื่อนสาวคนสนิทที่ฉันเห็นเขาควงแขนกันอยู่บ่อยครั้ง ฉันเคยถามว่าผู้หญิงคนนั้นใช่แฟนที่สายฟ้าไหม คำตอบที่ฉันได้คือเธอไม่ใช่แฟน แต่เป็นเพื่อนที่สามารถนอนร่วมเตียงกันได้เฉย ๆ 

เป็นคำตอบที่ทำเอาฉันอึ้งอยู่เหมือนกัน เพื่อนกิน เพื่อนนอน แม้แต่เรื่องอย่างว่าก็สามารถทำกันได้

"วันนี้ฉันมีธุระต้องไปทำ เธอกลับกับไอ้พายุก็แล้วกันนะ"

บรื้นนน!

พี่พายุขับรถมาจอดตรงหน้าฉัน เขาเปิดกระจกทั้งสองด้านจนเห็นความหรูหราภายในห้องเครื่องรถยนต์ ตัวเองสวมใส่แว่นสีดำมองไปยังกลุ่มพี่ดิว สองคนนี้มีความแค้นฝังลึกกันหรือเปล่า คงไม่ใช่แค่เรื่องวางยาอย่างเดียว คงจะมีเรื่องอื่นที่มันร้ายแรงจนถึงขั้นผีไม่เผาแบบนี้

ฉันไม่ได้อยากมีปัญหากับพี่พายุ ไม่ได้อยากให้พี่พายุทำตัวไม่น่ารัก แต่พอเห็นสายตาของพี่พายุและความเงียบของเขา มันก็ทำให้ฉันต้องอดทนนั่งเงียบ ๆ จนถึงบ้าน

"คืนนี้พี่ไปไหนหรือเปล่าพี่พายุ"

"ไป"

"โอเค..."

กลับบ้านมาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พี่พายุก็ขับรถออกไปแถมยังเปลี่ยนเสื้อผ้าไปด้วย ฉันได้แต่นั่งมองตาละห้อยเหมือนทั้งสองคนไม่อยากคุยกับฉัน ไว้คุณป้ากลับมาฉันค่อยคุยกับคุณป้าก็ได้

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหวังจะโทรหาคุณป้า แต่กลับเจอข้อความจากคุณป้าว่าวันนี้คุณป้าไม่ได้กลับบ้านเนื่องจากงานคุณลุงยุ่งมาก

ที่โรงงานผลิตสายไฟที่จังหวัดระยองค่อนข้างวุ่นวาย ทำให้คุณป้าต้องอยู่ช่วยคุณลุงเคลียร์เอกสาร

"แบบนี้นี่เองพี่สายฟ้ากับพี่พายุถึงไม่กลับบ้าน"

"คุณขนมวันนี้ป้าจะทำบัวลอยไข่หวาน สนใจมาปั้นแป้งด้วยกันไหมคะ"

"โอ๊ะ! ปั้นแป้ง ทำค่ะ! ขนมกำลังอยากทำบัวลอยอยู่พอดีเลย วันนี้ซื้อที่ร้านสะดวกซื้อมามันไม่ค่อยอร่อยค่ะ"

ฉันรีบเดินเข้าไปในครัวก่อนจะล้างไม้ล้างมือหยิบชุดกันเปื้อนมาสวมใส่ แป้งหลากสีพวกนี้เป็นสีจากธรรมชาติ คุณป้าปลูกใบเตยดอกอัญชันและฟักทองเอาไว้ทำกับข้าวให้คุณลุง คุณลุงชอบทานผักออแกนิคท่านเป็นคนรักสุขภาพมาก แต่ลูกชายทั้งสองกลับติดแอลกอฮอล์ของมึนเมา ไม่เคยรักไม่เคยห่วงสุขภาพตัวเองเลย

"ปั้นเป็นลูกกลม ๆ ลูกเล็กบ้างใหญ่บ้างสนุกดีนะคะ"

"ใช่ค่ะ แป้งพวกนี้เราปั้นเองอร่อยกว่าซื้อแบบสำเร็จอีกค่ะ สมัยป้าเด็ก ๆ คุณยายของป้าจะโม่แป้งเองด้วย"

"จริงเหรอคะ แต่กว่าจะได้ทำกว่าจะได้ทานก็คงจะนานใช่ไหมคะ"

"นานค่ะ"

"ฮ่า ๆ ๆ ถ้าเป็นขนมก็คงไม่รอนะคะป้า ซื้อเขาทานดีกว่าค่ะ แต่สมัยนี้อะไร ๆ ก็สะดวกไปหมด"

"ใช่แล้วค่ะคุณขนม คุณหญิงโทรมาบอกกับป้าว่าวันนี้จะไม่ได้กลับ สงสัยคุณสายฟ้ากับคุณพายุคงจะไม่กลับเหมือนกัน"

"พี่สายฟ้าควงผู้หญิงตั้งแต่อยู่มหาลัยแล้วค่ะป้า คงไม่กลับ

ง่าย ๆ หรอกค่ะ"