Ep.2 (50%)

EP 2

1 มกราคม 2566

กลับมาเหยียบผืนแผ่นดินไทยวันแรกฝนก็ตกโปรยปรายเชียว ยืนกางร่มอยู่ที่ป้ายรถเมล์เพื่อรอเจอใครบางคนหลังจากที่ไม่ได้เห็นหน้ามาเกือบสองปีป่านนี้คงจะโตขึ้นเยอะแล้วล่ะ

พูดเหมือนนานมากแต่สำหรับผมจะสองวันก็เท่ากับสองปี จะสองปีก็เท่ากับสิบปี!

ทำมาดเท่กางร่มยืนท่ามกลางสายฝนประหนึ่งเป็นพระเอกซีรีส์เกาหลี ชุดสูทที่สวมใส่ทำให้ดูดีขึ้นอีกระดับ ส่องสายตามองไปรอบๆ ว่าเธอจะมาเมื่อไรเพราะนี่สี่โมงเย็นเป็นเวลาเลิกเรียน หัวสมองก็พลันนึกย้อนไปตอนที่อยู่ญี่ปุ่น อยากจะบอกว่าไปวันแรกก็ทำเอาน้ำตาร่วง มันรู้สึกแปลกที่แปลกถิ่นแถมยังต้องปรับตัวเยอะแยะไปหมด หนำซ้ำยังไม่มีอาหารไทยอร่อยๆ ให้กินอีกด้วย นี่โชคดีนะที่มีคนมาช่วยงานพ่ออีกแรงผมเลยได้อิสระและกลับมาบ้านเกิดที่รักของตนเอง ยายก็กลับมาเช่นกัน

อยู่ที่นั่นไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงยัยเด็ก ไม่คิดว่าเด็กอายุสิบสองในวันนั้นจะทำให้ผมใจสั่นและตราตรึงใจมาถึงวันนี้

ถ้าให้นับคร่าวๆ ตอนนี้แนทน่าจะอายุสิบแปดปีเห็นจะได้

และสิ่งที่ผมรอก็สมใจเมื่อผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงมา ทว่าเธอดูสวยออร่ามาแต่ไกลแถมยังตัวสูงขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มที่จำได้ฝังในหัวใจไม่คิดจะลืม

แนทหยุดยืนข้างๆ พร้อมกับยกกระเป๋านักเรียนขึ้นมาบังฝนที่ร่วงโรย เธอส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้จากนั้นก็มองตรงไปยังอีกฝั่ง

ยัยเด็กยังคงจำผมไม่ได้อยู่ดีสินะ

"ทำไมยืนตากฝนแบบนั้นล่ะ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" ถามพร้อมกับยื่นร่มที่มีอยู่คันเดียวให้เธอ "เอาร่มไปสิ" 

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวก็ขึ้นรถแล้ว" ปฏิเสธนิ่มๆ แล้วส่งยิ้มให้อีกครั้งอย่างแฝงความเกรงใจ

"เอาไปเถอะ" 

"..." ยัยเด็กมีท่าทีลังเล

"เอาไปสิ" 

เธอยอมรับร่มไปกางในที่สุด "ขอบคุณมากๆ นะคะ" เอ่ยขอบคุณแล้วก้มหัวลงเล็กน้อย

และรถเมล์ก็วิ่งมาจอดพอดี เธอก้มหัวให้ผมอีกครั้งก่อนจะขึ้นไป ผมเองก็ใช่ว่าจะปล่อยผ่าน ขึ้นตามไปแล้วนั่งลงข้างๆ คนตัวเล็ก

แนทเพียงแค่มองหน้าผมชั่วครู่ก่อนจะละความสนใจไปดูบรรยากาศรอบนอกผ่านหน้าต่างรถ

นั่งรถมาประมาณยี่สิบนาทีก็ถึงที่หมาย ยัยเด็กเดินลงจากรถผมเองก็เดินลงตาม ไม่ได้ลืมจ่ายเงินแต่อย่างใดเพราะป้าแกเก็บตั้งแต่เดินขึ้นรถแล้ว

คนตัวเล็กเดินนำหน้าไปเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดยืนนิ่ง "ตามหนูมาทำไมคะ" หันมามองหน้าพร้อมขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม "คิดไม่ดีเหรอ?!" ยกร่มขึ้นทำท่าจะฟาดแต่ก็ยั้งมือไว้

"ใจเย็นๆ พี่มาดี" เดินตะล่อมๆ เข้าไปอย่างบริสุทธิ์ใจแล้วใช้มือแตะปลายร่มไว้ก่อนจะกดมันลงช้าๆ "แค่จะตามมาส่งเฉยๆ เห็นเป็นผู้หญิง" 

"..." มองหน้าเหมือนกำลังพิจารณาอยู่ว่าผมมันน่าไว้ใจหรือเปล่า

"จำพี่ไม่ได้จริงๆ ดิ" 

"..." จดจ้องหน้าหนักกว่าเดิม

"โอเคๆ จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร" 

"แล้วพี่จะตามหนูไปถึงไหน?" 

"ถึงบ้าน" 

"อย่างนั้นก็กลับไปเถอะ นี่ก็ใกล้จะถึงบ้านหนูแล้ว" 

"ไล่เหรอ"

"เพื่อความปลอดภัยของตัวเองค่ะ" 

"เชื่อสิว่าพี่ไว้ใจได้"

"ขอบคุณสำหรับร่มนะคะ" ยัยเด็กยื่นมันคืนให้

"เก็บไว้เถอะ บ้านพี่มีเยอะแล้ว" ไม่รับคืนแถมยังอวดไปอีก จริงๆ นั่นร่มของยายที่ผมยืมมา กลับบ้านไปคงจะโดนบ่นหูชาอีกเป็นแน่

"ที่บ้านหนูก็มีเยอะแล้วเช่นกันแค่วันนี้ลืมเอาติดมือไปด้วย เพราะฉะนั้นรับคืนไปเถอะ" ยัดมันใส่มือโดยที่ไม่รอผมพูดอะไร "ยังไงก็ขอบคุณในความหวังดีนะคะ" ก้มหัวลงก่อนจะเงยขึ้นมาคลี่ยิ้มใส่ "อ้าว ก้อนกลมหนีออกมาอีกแล้วเหรอ" เธอเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ่อนโยนก่อนจะวิ่งไปทางข้างหลังผมแล้วอุ้มแมวขนปุยตัวหนึ่งขึ้นมากอดมาหอม

อิจฉาแมวนี่ผิดไหมวะ?! 

"เลี้ยงแมวด้วย?" 

"ไม่ได้เลี้ยงหรอกค่ะ แมวของบ้านข้างๆ พอดีเจ้าของไม่ค่อยสนใจมันเท่าไร เห็นแล้วสงสารหนูก็เลยชอบให้ข้าวให้น้ำมันกิน บางทีมันก็มานอนกับหนู" เธอพูดพร้อมรอยยิ้ม "มันชื่อก้อนกลม" 

แสดงว่ายัยเด็กคงจะเป็นทาสแมวสินะ