Ep.1 (100%)

"ดีจริงๆ เลยพ่อหลานทูนหัว แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าเทอมฮะ!" 

นั่งนิ่งอย่างสงบเสงี่ยมแล้วยอมฟังยายบ่นหูชาที่ทำตัวเป็นฮีโรแบบไม่เข้าท่าเอาเงินสามหมื่นห้าที่ต้องจ่ายค่าเทอมไปใช้หนี้ให้คนอื่นแทน

ก็ตอนนั้นมันจวนตัวบวกกับเป็นคนที่เห็นใครเดือดร้อนและโดนรังแกไม่ได้

"โทร.ไปขอพ่อแกเอาเองแล้วกัน ยายไม่อยากเสนอหน้าคุยกับมันละ" ยายสั่งก่อนจะเดินหายเข้าไปทำกับข้าวในครัว

ยายกับพ่อผมไม่ค่อยถูกชะตากันตั้งแต่แม่เสียไป แกฝังใจมาตลอดว่าลูกเขยสารเลวเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกสาวคนเดียวของแกตาย

ย้อนไปตอนนั้นแม่เริ่มมีปากเสียงกับพ่อและระหองระแหงกันมาตลอดด้วยเรื่องธุรกิจด้านมืดที่พ่อทำ แม่อยากให้พ่อเลิกทำอาชีพสุ่มเสี่ยงแบบนั้นแล้วหันมาทำงานสุจริตสร้างเนื้อสร้างตัวใหม่ แต่คนอย่างพ่อมีหรือจะยอม และนั่นก็ทำให้แม่น้อยเนื้อต่ำใจจนคิดสั้นจบชีวิตตัวเองในช่วงอายุสิบแปดปีของผมพอดี

เสียใจไหม...ก็เสียใจแหละ แต่ชีวิตมันต้องดำเนินไปต่อ ผมอยู่ในความดูแลของยาย ส่วนพ่อก็ตั้งรกรากอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นไป เดือนหนึ่งจะส่งเงินมาให้ใช้แบบไม่เคยขัดสน ยายเหมือนจะไม่เต็มใจแต่ก็ต้องรับไว้ในที่สุด

เลือกที่จะคลี่ผ้าเปื้อนเลือดออกมาดูแทนการกดโทร.ออกไปหาผู้เป็นพ่อ ผมลูบเนื้อผ้าไปมาแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่คิดไม่ฝันว่าวันหนึ่งจะเจอคนที่ใช่แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเธอยังอายุแค่สิบสองปีอยู่เลย!

"คงจะต้องรอให้โตก่อนสินะยัยเด็ก" 

1 มกราคม 2561

มหาวิทยาลัย...

"ไอ้เหี้ยวิ่งเร็วๆ!" ผมตะโกนบอกกับกลุ่มเพื่อนที่กรูมานับยี่สิบคนเนื่องจากมีเด็กต่างถิ่นมาหาเรื่องรุ่นน้องอยู่ตรงป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย

จากนั้นเสียงเท้ากระทบพื้นซีเมนต์ก็ดังระนาวขึ้นก่อนที่ทุกคนจะไปยืนหยุดอยู่ตรงข้างป้าย เห็นรุ่นน้องสองคนกำลังทรุดนั่งกับพื้นแล้วมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งใช้ทิชชูซับเลือดบนใบหน้าฟกช้ำให้

"มาไม่ทันว่ะ แม่งหนีไปละ!" เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างหัวเสียแล้วเหลียวมองซ้ายขวา

"จะตามหรือเอาไงวะคิง" เพื่อนอีกคนถามผม

"ถ้ามีใจก็ตามไปแค่นั้น" เป็นคำตอบที่ผมมักจะพูดเสมอเวลาเกิดเรื่องแบบนี้ และเพื่อนๆ ก็รู้งาน พวกมันพากันกลับเข้าไปเอารถมอเตอร์ไซค์ ส่วนผมขอไปดูรุ่นน้องสองคนในระหว่างที่รอ

"เป็นไงวะพวกมึง" ถามด้วยความเป็นห่วงพลางย่อตัวนั่งยองๆ 

"ไม่ตายพี่" รุ่นน้องคนหนึ่งพูดขึ้น

"มันเป็นเด็กมหาวิทยาลัย..." รุ่นน้องอีกคนบอก

"เออ เดี๋ยวไปตามเก็บให้ แล้วน้องนี่..."

"หนูลงรถเมล์มาพอดีน่ะ เจอพี่สองคนนั่งเลือดไหลก็เลยเข้ามาช่วยเช็ดให้" เธอหันมาตอบ

และนั่นก็ทำให้ผมค้างไปชั่วขณะเพราะว่าเธอคือแนทหรือยัยเด็กที่ผมเคยช่วยไว้เมื่อปีที่แล้ว ผ่านมาแค่ปีเดียวดูโตขึ้นมาเยอะเลยแถมผมยังยาวกว่าตอนนั้นอีกด้วย หน้าตาก็ดูสดใสน่ารักยิ่งกว่าเก่า

ไม่ใช่ที่ผ่านมาไม่แวะเวียนไปหานะ ไปมาแล้วไม่เจอ คนแถวนั้นบอกว่าลุงแกย้ายบ้านไปหาที่สงบๆ อยู่ และผมก็ไม่ได้เจอยัยเด็กอีกเลยจนมาวันนี้

"นางฟ้านางสวรรค์จริงๆ" ไอ้รุ่นน้องคนหนึ่งพูดพลางมองแนทตาหวาน

ไอ้ห่านี่น่ากระทืบซ้ำ!

"ถ้าอย่างนั้นหนูไปก่อนนะคะ" เธอลุกขึ้นยืนแล้วเตรียมจะเดินไปโดยที่ไม่เอ่ยทักและทำเป็นเหมือนไม่รู้จักผม

"จำกันไม่ได้รึไง" ผมท้วงขึ้นแล้วลุกขึ้นยืน

"..." เธอส่ายหน้า

"จริงดิ" 

"คนมีเป็นร้อยเป็นพัน บางคนเดินชนกันนับร้อยครั้งยังจำไม่ได้เลยค่ะ" พูดไปยิ้มไป

"เรียนอยู่แถวนี้เหรอ" ผมเปลี่ยนคำถาม

"..." เธอทำแค่เพียงพยักหน้า

"โอเค" 

"ไปก่อนนะคะ" 

"..." ผมยืนมองยัยเด็กตัวเล็กปุ๊กปิ๊กเดินห่างออกไปจนลับตา และจังหวะนั้นเพื่อนๆ มันก็มาพอดี

"ไปเพื่อน" โจเพื่อนสนิทพูดชักชวน

ผมไม่รอช้ารีบกระโดดซ้อนท้ายมันแล้วไปตามคิดบัญชีเด็กต่างถิ่น!

1 มกราคม 2562

ผมเจอกับยัยเด็กอีกครั้งแบบไม่ได้บังเอิญ เพราะตามสืบจนรู้ที่อยู่และความเป็นไปในชีวิตเธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ก้าวก่ายอะไร เพียงแค่อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ และเฝ้ารอเด็กมันโต

1 มกราคา 2563

แนทเดินชนกับผมที่ตลาดสด เธอขอโทษขอโพยยกใหญ่แต่ก็ยังมีท่าทีที่จำกันไม่ได้อยู่ดี ยัยเด็กดูร่าเริ่งแจ่มใสและโตขึ้นมาก ปีนี้เธอเรียนอยู่มัธยมศึกษาปีที่สาม ส่วนลุงก็ดูแก่ขึ้นและเหมือนจะสุขภาพไม่ค่อยดี

1 มกราคม 2564

วันนี้เราไม่ได้เจอกัน แต่เป็นวันที่ผมต้องบินไปญี่ปุ่นเพื่อช่วยพ่อทำงานเพราะเรียนจบมานานยังหางานที่ถูกใจไม่เจอ ยายเองก็ตามไปด้วยถึงจะไม่เต็มใจแต่ก็ทิ้งไว้ไม่ได้ ไม่รู้วันเวลาที่แน่ชัดว่าต้องไปกี่ปีกี่เดือนหรือกี่วัน รู้แค่ว่าผมกลับมายัยเด็กก็น่าจะโตแล้วและตอนนั้นคงจะไม่มีทางปล่อยเธอให้หลุดมือไปแน่นอน