Ep.2 (100%)

"สวยแล้วยังใจดีอีก" เยินยอเธอพร้อมกับยื่นมือไปลูบเจ้าแมวเบาๆ

เมี้ยว ~

ก้อนกลมมันส่งเสียงร้อง

"ฮึ.." เธอหัวเราะในลำคอ "ผู้ชายที่เข้าหาก็มักจะชมแบบนี้ทุกคน"

"อะไรนะ?!"

ใครเข้าหา มันเป็นใครกัน ผู้หญิงหรือผู้ชาย?!!! 

"ทำไมพี่ถึงทำหน้าแบบนั้น" 

"บอกพี่ได้ไหมว่าเธอหมายถึงอะไรและใครเข้าหา" 

"อ๋อ ก็พวกผู้ชายแหละค่ะ หมู่นี้ชอบมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ แล้วมักจะชอบพูดว่าสวยแล้วยังใจดีอีกอะไรประมาณนี้" 

"..." พูดไม่ออกมันร้อนรุ่มอยู่ในอก

ไอ้บ้าหน้าไหนมันกล้ามาวอแวยัยเด็กของผมวะ!

"ขอตัวก่อนนะคะ" 

"เดี๋ยว" รั้งแขนเธอไว้

"คะ?"

"ตอนนี้...มีแฟนยัง?" ถามไปก็รอลุ้นคำตอบจนตัวเกร็ง ใจก็ขอให้ตอบมาว่ายังไม่มี

"พี่ล่ะมีหรือยัง?" เธอไม่ตอบแต่ถามผมกลับ

"ไม่มี เก็บใจไว้ให้ใครบางคน" ตอบพลางกลอกตามองไปทางอื่น

ก็คนมันเขินนี่หวา เธอสวยขึ้นเยอะ

"เขินอะไรคะ?" 

"เปล่า ไม่ได้เขินสักหน่อย" รีบเก็บอาการแล้วพยายามทำตัวปกติ "เธอยังไม่ตอบพี่เลยว่าโสดไม่โสด" ย้ำถามอีกครั้ง

"อายุแค่สิบแปดจะรีบมีทำไม หนูไม่หาเรื่องปวดหัวใส่ตัวหรอกค่ะ" เธอพูดพลางย่นหน้าพร้อมกับลูบขนปุยของก้อนกลมอย่างทะนุถนอม "ตอนนี้มีต้าวก้อนก็พอแล้ว" กดปลายจมูกหอมหัวแมวประหนึ่งมันเป็นลูกรัก

"..."

ให้ตาย!

ที่บอกว่าอิจฉาแมวนี่ผมไม่ได้พูดเล่นนะ บ้าฉิบ!!

"ขอตัวก่อนนะคะ" พูดจบก็หันหลังให้แล้วเดินจ้ำอ้าวไปโดยไม่สนใจใดๆ

อะไรวะ? 

จำกันไม่ได้จริงๆ เหรอ

เซ็ง!

ในขณะที่ก้มหน้ามองพื้นอย่างน้อยใจก็มีเสียงใสตะโกนดังขึ้น "จะตามมาก็ไม่ว่าอะไรนะ...พี่คิง" ยัยเด็กยกยิ้มกว้างให้หนึ่งทีก่อนจะเดินไปต่อ

"จำกันได้อยู่นี่หว่า" ผมถึงกับหลุดยิ้มอย่างดีใจแล้ววิ่งตามเธอไปติดๆ 

เดินไม่กี่ก้าวก็มาถึงบ้านที่แนทอาศัยอยู่ มันเป็นบ้านปูนชั้นเดียวสภาพเก่าแต่ไม่ถึงกับเก่ามาก ภายนอกทาสีครีมแล้วมีต้นไม้ในกระถางวางเรียงรายอยู่ภายในรั้วหน้าบ้าน ข้างๆ ก็มีบ้านสไตล์เดียวกันอยู่ประมาณสิบกว่าหลัง

"ย้ายมาอยู่ที่นี่นานหรือยัง" เอ่ยถามในขณะที่ยัยเด็กไขกุญแจบ้าน

"ก็หลังจากวันนั้นแหละค่ะ วันที่พี่มาช่วย พ่อรู้สึกไม่สบายใจและอึดอัดกลัวว่ามันจะวกกลับมาข่มขู่อีกเลยเลือกย้ายมาอยู่นี่ดีกว่า ผู้คนเป็นมิตรและไม่ค่อยคิดปองร้ายกัน" แนทหันมาตอบพร้อมประตูบ้านที่เปิดออก เธอเดินนำเข้าไปส่วนผมเดินตามก่อนจะนั่งลงที่พื้นเนื่องจากมันไม่มีโซฟา "ถ้ารู้สึกไม่โอเคจะกลับเลยก็ได้นะคะ"

"บ้าเหรอ พี่ยังไม่ได้พูดเลย อีกอย่างคนอย่างพี่ไม่ใช่ผู้ลากมากดีที่จะทำตัวติดดินไม่เป็น" ตอบด้วยใจจริงแล้วมองสำรวจรอบๆ ภายใน บ้านดูสะอาดเรียบร้อย ของตกแต่งน้อยแต่ดูสบายตา อาจจะแคบนิดหน่อยแต่ถ้าอยู่สองคนก็คงจะสบายๆ ไม่อึดอัด "ลุงไปทำงานเหรอ?" ถามออกไปเพราะว่าไม่เห็นลุงแกอยู่

"สองปีแล้วยังไม่กลับเลย" คนตัวเล็กเดินมาพร้อมกับน้ำเปล่าขวดหนึ่งแล้วยื่นให้ "จะกระดกหรือใส่แก้วดี" 

"ได้หมด" รับขวดน้ำมาพร้อมกับคาใจในคำพูดเมื่อครู่ของยัยเด็ก "ทำงานที่ไหนทำไมสองปียังไม่กลับ" 

"บนฟ้าค่ะ" รอยยิ้มที่ปะปนความเศร้าเผยออกมาพร้อมกันบนใบหน้าของแนท

"โอเคไหม" เลือกที่จะถามความรู้สึกแทนเหตุผลแล้วดึงมือเธอเบาเพื่อให้นั่งลงข้างๆ 

"แนทโอเค อาจจะมีบ้างที่คิดถึงแล้วเศร้า แต่พอคิดว่าเลือดครึ่งหนึ่งในตัวเราก็มีของพ่ออยู่มันก็ดึงสติตัวเองกลับมาเข้มแข็งได้" ตอบพร้อมรอยยิ้ม

"เข้มแข็งและเก่งมากนะรู้ตัวไหม" เอ่ยชมพลางใช้มือลูบผมยาวไปมาอย่างอ่อนโยน

เธอเองก็ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือระแวงอะไรผมเลยแม้แต่น้อย แถมยังเอียงหัวให้ลูบด้วยซ้ำ "ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ"

"เหงาไหม?"

"เหงาบ้างเป็นบางเวลาค่ะ"

"ไปอยู่กับพี่ไหม ยายใจดีนะ" ออกปากชวนอย่างหน้าด้านๆ เป็นผู้หญิงอยู่ตัวคนเดียวน่าเป็นห่วงชะมัด