เจอกันอีกครั้ง

สิบปีผ่านไป โลกหมุนไปไกลจากวันที่ดารินนั่งร้องไห้เสียใจในวันนั้น เธอเติบโตขึ้นทั้งในหน้าที่การงานและจิตใจ

ปัจจุบันดารินคือสถาปนิกสาวผู้มุ่งมั่นในงาน เธอสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองได้อย่างโดดเด่นในวงการออกแบบและวางแผนการก่อสร้าง

โดยไม่เคยคาดฝันว่าการเจอกับเขาอีกครั้งจะพลิกชีวิตเธออีกครั้ง

ธีรภพ กลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง มีชื่อเสียงในฐานะเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังที่กำลังต้องการทีมออกแบบใหม่

ในการประมูลงานโปรเจกต์ใหญ่ของบริษัท ธีรภพได้พบกับดารินอีกครั้งโดยไม่ตั้งใจ

ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาทันที ทั้งความสุข ความเศร้า และคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ

แม้เวลาจะผ่านไปสิบปี แต่สายตาของธีรภพที่มองดารินยังเหมือนเดิม ราวกับไม่เคยลืมเธอ

ธีรภพเดินเข้ามาในห้องประชุม เขาแต่งตัวเรียบหรู ใบหน้าของเขาดูสุขุมขึ้นแต่ยังคงเค้าโครงเดิมที่เธอจำได้ทันที

ดารินชะงัก เธอไม่เคยคิดว่าเธอจะรู้สึกสั่นไหวอีกครั้งเพียงแค่เห็นเขา

สายตาของธีรภพกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดที่เธอ ทั้งคู่สบตากันเป็นครั้งแรกในรอบสิบปีเขามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์

ดูเธอตอนนี้สิ ทั้งสวย สง่างาม และเต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอเปลี่ยนไปมาก

แต่ในสายตาของเขา เธอยังคงเป็น "ดาริน" คนเดิมที่เขาเคยรู้จัก

 หลังจบงานสัมมนา ธีรภพเดินเข้ามาหาดาริน เขามีท่าทีสุภาพเหมือนคนที่คุ้นเคยแต่ไม่สนิทสนม

"ดาริน" เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่มีบางอย่างในแววตาที่บอกว่าเขาจำเธอได้ดี

"สวัสดีค่ะคุณธีรภพ ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่นะคะ "

ดารินตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่สงบ แม้ในใจเธอจะยังมีคลื่นความรู้สึกเก่าๆ

 ซัดเข้ามา เธอเรียกชื่อเต็มของเขาแสดงความห่างเหินอย่างชัดเจน

"ครับ ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้เจอรินที่นี่" เขาตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ ขณะที่ความเจ็บปวดจางๆ แทรกอยู่ในแววตา

"เป็นยังไงบ้างครับ สบายดีไหม"

ดารินเพียงพยักหน้ารับ คำถามแสนธรรมดานั้นกลับทำให้ความรู้สึกนับพันในใจเธอถาโถมขึ้นมาอีกครั้ง

แต่เธอก็ยังคงยิ้มไว้เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

"ก็เรื่อยๆ ค่ะ คุณล่ะคะ"

ธีรภพหลุบสายตามองพื้นชั่วขณะ ราวกับกำลังลังเลว่าจะพูดสิ่งใด แต่ท้ายที่สุดเขาก็เพียงยิ้มบางๆ "เรื่อยๆ เหมือนกันครับ"

สองสายตาสบกัน ความเงียบงันในช่วงเวลานั้นชัดเจนกว่าคำพูดใดๆ

และอาจจะมากพอที่จะบอกว่าความหลังของทั้งสองยังคงเหลือเศษเสี้ยวบางอย่างอยู่ในหัวใจ

"ริน" เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง ก่อนจะหยุดพูดเหมือนลังเล

"คะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาความรู้สึกที่เธอมีต่อเขายังไหววูบอยู่ภายในใจของเธอแต่เธอต่องเก็บซ่อนมันเอาไว้

คือ" เขาเอ่ยเสียงเบา สายตาของเขาสบตาเธอราวกับค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น

ดารินเม้มริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้เผลอแสดงความรู้สึกออกมา

"มีอะไรเหรอคะ?" เธอถามกลับ น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบได้ยิน

เขาสูดหายใจลึก เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า "รินยัง"

คำพูดขาดหายไปชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะหลุบตาลงเหมือนยอมแพ้ต่อความรู้สึกของตัวเอง "ยังโกรธพี่อยู่รึเปล่า?"

คำถามนั้นทำให้ดารินนิ่งงันไปชั่วครู่ ความทรงจำในอดีตที่เธอพยายามลืมกลับไหลทะลักเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง

เธอไม่รู้ว่าควรตอบยังไงให้ทั้งสองฝ่ายไม่ต้องเจ็บปวด

"ไม่หรอกค่ะ" เธอตอบเบาๆ แต่ในใจกลับตะโกนออกมาอย่างหนักหน่วงว่า "ทำไมถึงเพิ่งถามตอนนี้"

ดารินสูดลมหายใจลึกก่อนจะเงยหน้าขึ้น ยิ้มบางๆ ให้เขา แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เธอพยายามซ่อนเอาไว้

"ฉันเข้าใจค่ะ" เธอพูดเสียงเรียบนุ่ม ดวงตาไหววูบเล็กน้อย "ทุกคนต้องมีทางเดินเป็นของตัวเอง ฉันไม่เคยโกรธคุณหรอก"

เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ราวกับอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเลือกที่จะเงียบ

ดารินพยักหน้าเล็กน้อย พยายามไม่สบตาเขานานเกินไป "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ"

เธอก้าวถอยหลังเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งเขาไว้กับความรู้สึกที่เหมือนมีอะไรบางอย่างถูกพรากไป

และทิ้งตัวเองไว้กับหัวใจที่กำลังร้องไห้ในความเงียบ...

หลังจากวันนั้น ธีรภพไม่อาจละความคิดถึงเธอได้ แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าเวลาผ่านไปนานแล้ว

และชีวิตของทั้งคู่ต่างก็เดินไปคนละทาง แต่หัวใจของเขากลับยืนยันว่าความรู้สึกที่มีต่อดารินไม่เคยจางหาย

ค่ำคืนหนึ่งเขานั่งดื่มเหล้าอยู่คนเดียวเงียบๆ เขาตัดสินใจเปิดโซเชียลมีเดีย ค้นหาชื่อของเธอด้วยความลังเล

มือของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อกดเข้าไปในโปรไฟล์ของเธอ รูปภาพล่าสุดของดารินยังคงแสดงให้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่เขาคุ้นเคย

แต่สิ่งที่สะดุดตาเขาคือสถานะของเธอที่ยังคงระบุว่า โสด

หัวใจของธีรภพเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เขาไล่ดูภาพและข้อความต่างๆ

ที่เธอโพสต์ ดูเหมือนเธอใช้ชีวิตเรียบง่าย ตามสไตล์ของเธอ แต่ในแววตาของเธอในบางภาพกลับมีบางอย่างที่เขาอดคิดไม่ได้ว่า

มันคือความเหงาที่ซ่อนอยู่

ธีรภพหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดขึ้นมาใหม่พร้อมกับตัดสินใจบางอย่าง

แม้ว่าเขาจะเคยเดินจากเธอไปในอดีต แต่ครั้งนี้เขาไม่อยากปล่อยให้เธอหลุดมือไปอีกแล้ว

"ดาริน" เขาพึมพำชื่อของเธอในความมืด แววตามุ่งมั่น "พี่ขอโทษนะที่เคยทำให้เราเสียใจ"

เขายังจำได้ไม่เคยลืมภาพที่ดารินวิ่งร้องไห้ออกมาจากห้องเขาในวันนั้น

ความเงียบของค่ำคืนดูเหมือนจะดังเกินไปในใจเขา ดวงตาของเขาจ้องไปยังเงาสะท้อนในแก้วเหล้าที่ถืออยู่

“ดาริน” เขาพึมพำชื่อของเธอด้วยเสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เขายังจำภาพในวันนั้นได้ชัดเจน วันที่เธอเดินเข้ามาหาเขา พร้อมหัวใจที่เปราะบางและเปี่ยมด้วยความหวัง

แต่สิ่งที่เขาทำกลับทำลายความหวังนั้นจนไม่เหลือชิ้นดี

ภาพดารินที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู น้ำตาไหลอาบแก้ม ริมฝีปากเธอสั่นระริกขณะพูดคำว่า

"รินคิดผิดที่กลับมาง้อพี่" ก่อนจะวิ่งออกไป เสียงประตูปิดดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขามาจนถึงตอนนี้

ธีรภพวางแก้วลงบนโต๊ะ ถอนหายใจหนักหน่วง ความรู้สึกผิดที่กดทับหัวใจของเขามานานเริ่มกัดกินเขามากขึ้นทุกวันเขาพูดซ้ำๆ

"พี่ขอโทษนะที่เคยทำให้เราเสียใจ" เขาเอ่ยเบาๆ กับความว่างเปล่า

ความมืดรอบตัวไม่อาจกลบภาพใบหน้าเธอที่ยังฝังลึกอยู่ในใจเขาได้ เขายังจำรอยยิ้มของเธอได้

รอยยิ้มที่เคยเป็นแสงสว่างในชีวิตของเขา แต่เขาเองกลับเป็นคนทำลายมัน

ธีรภพหลับตาแน่น พยายามไล่ความรู้สึกเสียใจที่ท่วมท้นเขาคิดมาตลอดหลายปีถ้าเขาเจอเธออีกครั้ง

 "ถ้าพี่ได้เจอเราสักครั้งพี่อยากจะบอกให้รู้ว่าพี่ผิดไปแล้ว"

แต่เขารู้ดีว่าบางครั้งคำว่า "ขอโทษ" ก็ไม่เพียงพอที่จะเรียกคืนสิ่งที่เขาสูญเสียไป