มัดมือชก

วันที่เจอกันในงานสัมมนาวันนั้นธีรภพไม่อาจละสายตาจากบัตรพนักงานที่ห้อยอยู่บนคอของดารินในวันที่พวกเขาเจอกันได้

ชื่อบริษัทที่ปรากฏบนบัตรนั้นติดอยู่ในหัวเขา ราวกับมันกำลังบอกใบ้ว่าเขายังมีโอกาสได้พบเธออีก

ธีรภพ ตั้งใจจ้าง ดาริน มาเป็นสถาปนิกสำหรับโครงการรีสอร์ตของเขาอย่างเต็มที่

เพราะเขาค้นพบว่าเธอคือหัวหน้าทีมออกแบบที่ถูกเสนอชื่อจากบริษัทออกแบบชั้นนำ

หลังจากเห็นชื่อของเธอในรายชื่อผู้เข้าร่วมเสนอผลงาน ธีรภพแทบไม่อยากเชื่อว่าเป็นดาริน

รักแรกที่เขาเคยทำให้เจ็บช้ำ แม้เวลาจะผ่านมาสิบปี แต่ความรู้สึกผิดในใจเขาไม่เคยจางหายไป

เขาตัดสินใจว่าโครงการนี้ไม่ใช่แค่โอกาสในเชิงธุรกิจ แต่เป็นหนทางเดียวที่เขาจะได้พบเธออีกครั้ง

                     ธีรภพนั่งอยู่ในห้องประชุมส่วนตัว ภายใต้แสงไฟอ่อนๆ ที่สะท้อนกับแฟ้มประวัติของทีมออกแบบตรงหน้า

เมื่อศิวะเลขาของเขาทักขึ้นพร้อมนำเสนอทางเลือกอื่น

"คุณธีรภพ แน่ใจเหรอครับว่าจะเลือกทีมนี้? ยังมีตัวเลือกอื่นที่ถูกกว่าอีกหลายเจ้า"

ธีรภพละสายตาจากแฟ้มประวัตินั้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองเลขาของเขาด้วยแววตานิ่งสงบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

"ผมต้องการทีมนี้"

ศิวะถอนหายใจเบาๆ ก่อนเปิดเอกสารอีกฉบับนำเสนออีกครั้ง

"งบประมาณอาจบานปลายได้ถ้าทำงานร่วมกับทีมนี้ เรามีตัวเลือกที่คุณภาพใกล้เคียงกัน และยัง…."

ธีรภพยกมือขึ้นห้ามอย่างสุภาพ แต่เด็ดขาด

"ไม่ต้องพูดต่อ ผมตัดสินใจแล้ว"

เขาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มประวัติที่ระบุชื่อ "ดาริน ภัทรสรณ์" ไว้ในฐานะหัวหน้าทีมออกแบบ

ก่อนเปิดดูอย่างละเอียดอีกครั้ง ชื่อที่เขียนไว้บนแฟ้มไม่ใช่แค่ชื่อของคนที่เขากำลังเลือกด้วยเหตุผลทางธุรกิจ

แต่เป็นชื่อของคนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขา

ธีรภพนิ่งไปชั่วครู่ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผมต้องการเธอ" คำพูดนั้นดังก้องในหัว แม้จะไม่ได้หลุดจากปากออกมา

"จัดการเรื่องเอกสารติดต่อให้เรียบร้อย ผมอยากให้เธอเริ่มงานเร็วที่สุด"

เมื่อเลขาออกไป ธีรภพเอนตัวพิงเก้าอี้ ทอดสายตาไปยังวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ก่อนพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"ดารินคราวนี้พี่จะไม่ยอมเสียเธอไปอีกแล้ว"

คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความตั้งใจและความหวังความตั้งใจที่จะใช้โอกาสนี้แก้ไขสิ่งที่เขาทำผิดพลาดเมื่อสิบปีก่อน

งานนี้ทำให้ ดาริน และ ธีรภพ ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งเป็น โครงการออกแบบรีสอร์ตหรูท่ามกลางธรรมชาติที่เขาใหญ่

ซึ่งถือว่าเป็นโปรเจกต์ใหญ่ที่บริษัทของธีรภพต้องการสร้างเพื่อขยายธุรกิจ

ดาริน ได้รับการว่าจ้างในฐานะหัวหน้าทีมออกแบบสถาปัตยกรรม เนื่องจากผลงานที่เธอสร้างชื่อไว้นั้นมีเอกลักษณ์และโดดเด่น

โดยเฉพาะการออกแบบที่โดดเด่นและเรียบหรู

ด้าน ธีรภพ ซึ่งเป็นเจ้าของโครงการมุ่งหวังให้รีสอร์ตแห่งนี้กลายเป็นจุดหมายปลายทางระดับโลกสำหรับนักท่องเที่ยว

เขาลงมาดูแลโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเองเพราะต้องการควบคุมทุกรายละเอียด แต่สิ่งที่เขาต้องการคือ

หัวหน้าทีมออกแบบปรากฏตัว เธอคือดาริน รักแรกที่เขาเคยทิ้งไปเมื่อสิบปีก่อน งานนี้มีเงื่อนไขสำคัญคือทีมออกแบบและเจ้าของโครงการต้องใช้เวลาศึกษาพื้นที่ร่วมกันเป็นเดือนๆ

เพื่อปรับแบบตามสภาพแวดล้อมจริง ดารินจึงไม่มีทางหลีกเลี่ยงการเจอกับธีรภพ

การเดินทางสำรวจพื้นที่ครั้งแรกของทีมออกแบบกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่กระตุ้นความทรงจำเก่าให้กลับมา

ทุกครั้งที่มีการประชุมและพูดคุยเรื่องงาน ธีรภพมักใช้โอกาสนั้นพยายามพูดคุยถึงอดีตระหว่างเขาและเธอ ดารินไม่ได้สงสัยในตอนแรกว่าเขาตั้งใจเลือกเธอ แต่เมื่อเวลาผ่านไป

 เธอสังเกตได้ว่าธีรภพจงใจสร้างสถานการณ์ให้ทั้งสองใกล้ชิดกัน ตั้งแต่การร่วมเดินทางไปดูพื้นที่

"รินพรุ่งนี้ไปเขาใหญ่กับพี่นะ"เขาเอ่ยชวนเรียบๆ แต่เสียงนั้นจริงจังจนเธอไม่กล้าปฏิเสธทันที "ทำไมคุณต้องไปด้วย? ให้ฉันกับทีมออกแบบจัดการเรื่องพื้นที่ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอคะ?"

ดารินตอบกลับทันที พยายามเก็บความไม่พอใจไว้ให้ลึกที่สุด "พี่อยากเห็นพื้นที่ด้วยตัวเอง แล้วงานนี้เราต้องร่วมกันตัดสินใจ"

เขาพูดเหมือนทุกอย่างคือเรื่องงาน แต่แววตากลับดูเจ้าเล่ห์อย่างที่ดารินไม่ชอบเลย

 "งั้นก็ให้ทีมสถาปนิกคนอื่นไปสิคะ ฉันไม่ใช่คนเดียวที่ออกแบบได้"

   ธีรภพยิ้มบางๆ ก่อนเอ่ย

   "แต่เธอคือคนเดียวที่พี่ไว้ใจไม่ใช่แค่ในฐานะสถาปนิก แต่ในฐานะคนที่เข้าใจพี่ที่สุด"

ดารินเม้มปากแน่น หัวใจเธอเต้นเร็วขึ้น ทั้งเพราะความโกรธและความสับสน

 เธอรู้ว่าเขากำลังใช้โอกาสเรื่องงานมาเป็นข้ออ้างให้ได้ใกล้ชิดเธอ

"คุณธีรภพ ถ้าจะเล่นเกมแบบนี้เพื่อทำให้เราย้อนกลับไปเหมือนเมื่อก่อน ฉันบอกเลยว่ามันไม่เวิร์ก"

 "พี่ไม่ได้ต้องการย้อนกลับไป" เขาสบตาเธอแน่วแน่ "พี่อยากเริ่มใหม่ต่างหาก"

คำพูดนั้นทำเอาดารินนิ่งอึ้งอยู่ชั่วขณะ แต่เธอไม่แสดงความหวั่นไหวออกไป 

 สุดท้าย เธอปฏิเสธไม่ได้ และต้องเดินทางไปเขาใหญ่กับธีรภพในวันรุ่งขึ้น

 การเดินทางครั้งนี้อาจเป็นเพียงการทำงานสำหรับดาริน แต่สำหรับธีรภพ มันคือโอกาสที่เขาตั้งใจ

ใช้เพื่อแก้ไขอดีตและบอกความจริงที่เขาเก็บไว้ตลอดสิบปี…

ดาริน พยายามรักษาระยะห่างจาก ธีรภพ อย่างเต็มที่

เพราะเธอรู้ดีว่าการเข้าใกล้เขามากเกินไปอาจทำให้ตัวเองเจ็บอีกครั้ง เธอบอกตัวเองอยู่เสมอว่า

ตอนนี้เขาไม่ใช่คนรักเหมือนในอดีต แต่เป็นเจ้านายของเธอที่ต้องปฏิบัติงานร่วมกันด้วยความเป็นมืออาชีพ

การแสดงออกของเธอเต็มไปด้วยความ เฉยชา และควบคุมอารมณ์ให้มั่นคงที่สุด

"คุณธีรภพ มีอะไรอีกไหมคะ ถ้าไม่มี ฉันขอตัวไปเตรียมงานต่อ"เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้ว่าเขากำลังพยายามหาเรื่องพูดคุยนอกเหนือจากงาน

ธีรภพรับรู้ได้ถึงกำแพงที่ดารินสร้างขึ้น แต่เขาก็ไม่ยอมถอยกลับ ความตั้งใจเดียวของเขาคือ พังทลายความเฉยชานั้นให้ได้