ログインด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
"ช่างเถอะปล่อยมันไป" ชัยวัชลุกขึ้นแล้วเดินออกไป กนกวรรณมองตามหลังสามีร้องไห้สะอึกสะอื้น ถึงพิมพ์จะไม่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกับสามีเลย แต่เธอก็รักเหมือนลูกในไส้ตัวเองแท้ๆ ด้านปีเตอร์กำลังนั่งดื่มเป็นเพื่อนหลุยส์อยู่ในผับแห่งหนึ่ง จนเริ่มเมามายคุมสติไม่อยู่ บอดี้การ์ดทั้งสองคนจึงหิ้วปีกพากลับคาสิ
พิมพ์กลับเข้าไปในห้องหยิบของที่จำเป็นต่างๆ ลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ออกไปจากบ้านทันที โดยไม่บอกกล่าวให้คนในบ้านรับรู้เลยสักคน เธอเพิ่งกลับบ้านมาวันนี้ แต่เธอก็ต้องออกจากบ้านในวันเดียวกันอีก เพราะพ่อบุญธรรมทั้งโกรธและเกลียดเธอไปแล้ว เธอไม่อยากอยู่ให้ใครต้องมาลำบากเดือดร้อนเพราะเธออีกต่อไปแล้ว
ชัยวัชบึ่งรถตรงไปยังบ้านด้วยความเร็วสูง พอเข้ามาในบ้านก็กวาดสายตามองหาพิมพ์ไปทั่วบ้าน พร้อมกับตะโกนเรียกหา "พิมพ์!" ตะโกนลั่นบ้าน "คุณมีอะไรคะ เรียกลูกเสียงดังทำไม" กนกวรรณตกใจกับเสียงของชัยวัชจึงรีบออกมา "มันอยู่ไหน ฉันถามว่ามันอยู่ไหน"ชัยวัชตวาดเสียงดัง "ลูกอยู่บนห้องค่ะ มันเรื่องอะไรกันทำไมคุ
"รับไปสิครับ" "ขอบคุณค่ะ" รับมาเช็ดหน้าตัวเองทันที "ไม่ว่าคุณจะเจอเรื่องอะไรมา ผมหวังว่าคุณจะผ่านมันไปได้นะครับ" "ขอบคุณค่ะ " "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" "ค่ะ" พอพิมพ์รวบรวมความกล้าและสติขึ้นมาได้ ก็เดินลากกระเป๋าออกไปตรงหน้าสนามบินเพื่อจะโบกแท็กซี่กลับบ้าน แต่อยู่ๆ ก็มีผู้ชายสูงวัยคนหนึ่งเดินม







