เข้าสู่ระบบด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
"รับไปสิครับ" "ขอบคุณค่ะ" รับมาเช็ดหน้าตัวเองทันที "ไม่ว่าคุณจะเจอเรื่องอะไรมา ผมหวังว่าคุณจะผ่านมันไปได้นะครับ" "ขอบคุณค่ะ " "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" "ค่ะ" พอพิมพ์รวบรวมความกล้าและสติขึ้นมาได้ ก็เดินลากกระเป๋าออกไปตรงหน้าสนามบินเพื่อจะโบกแท็กซี่กลับบ้าน แต่อยู่ๆ ก็มีผู้ชายสูงวัยคนหนึ่งเดินม
"โรสคุณเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมดูไม่ค่อยสดใสเลย" "เปล่าค่ะ ฉันแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย" จริงๆแล้วเธอคิดถึงหลุยส์ต่างหากเพราะเขาไม่กลับบ้านหรือติดต่อเธอเลยหนึ่งวันแล้วหลังจากที่เขาออกจากบ้านไป "แล้วหลุยส์ล่ะ ผมยังไม่เห็นเลย" "เอ่อ เขาไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ" ตอบออกไปไม่เต็มปาก "ปีเตอร์นายว่างไหมวั
วันต่อมา พิมพ์กำลังนั่งจัดของที่เหลือลงกระเป๋าอยู่ในห้องที่เธอพักอยู่เป็นประจำเพื่อที่จะบินกลับไทยในวันนี้ตามที่ปีเตอร์ต้องการ พิมพ์เก็บของที่เป็นของเธอจริงๆ ที่เอามาจากไทยเท่านั้น และเงินเดือนที่ปีเตอร์ให้เธอทุกเดือนเธอก็จะเก็บไว้เลี้ยงลูกในอนาคต ส่วนเสื้อผ้ากระเป๋าต่างๆที่ปีเตอร์ชื้อให้ เธอจะไม่
"ฉันขอโทษแต่ฉันรักคุณมากนะ" เดินเข้าไปสวมกอดหลุยส์ร้องไห้สะอึกสะอื้น "ผมว่าเราห่างกันสักพักเถอะ หรือไม่เราก็เป็นแค่พ่อแม่ของลูกก็พอ" หลุยส์แกะมือโรสออกจากตัวเขา "คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ" "ก็หมายความว่าเราไม่ต้องอยู่ด้วยกัน แต่แค่ทำหน้าที่พ่อแม่ให้ลูกก็พอ" "คุณจะไม่อยู่กับฉันงั้นเหรอคะ"







