Mag-log inด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
เช้าวันใหม่พิมพ์ตื่นแต่เช้าอาบแต่งตัวเพื่อจะไปโรงพยาบาล โดยปีเตอร์จะมารับเธอตามที่เขาบอกไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ตอนแรกเธอตกลงจะไปทำงานกับภูมิในวันนี้แต่เธอต้องไปโรงพยาบาล และไม่ลืมโทรไปบอกภูมิว่าเธอไม่ว่างมีธุระสำคัญ จึงขอเริ่มงานในวันถัดไป พิมพ์เดินลงบันไดไปยังชั้นล่างเห็นกนกวรรณกำลังจัดขนมใส่ในถาดพอดี
"แม่ว่าพิมพ์กำลังจะทำให้คุณปีเตอร์เขาเป็นบ้าเป็นหลังนะรู้ตัวไหม" "ไม่หรอกค่ะ ที่เขามาคอยใส่ใจดูแลก็เพราะลูกทั้งนั้น" "เอานี้ คุณปีเตอร์เขาชื้อมาฝากของดีๆทั้งนั้น"กนกวรรณหิ้วถุงสามใบมายื่นให้พิมพ์ "อะไรเหรอคะ "รับถุงมาถือไว้ "เปิดดูเองเถอะ แม่ขอไปดูขนมในครัวก่อนก็แล้วกัน" "ค่ะ" พิมพ์เปิดถุงใบแ
"คุณพิมพ์มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวครับ" ภูมิเดินมาเห็นพอดี "คุณภูมิ นั้นเอง" พิมพ์หันไปตามเสียง "ครับผมเอง" "คือฉันมาหางานทำค่ะ" "แล้วแฟนคุณรู้เรื่องหรือเปล่าครับ ว่าคุณมาหางานทำ" "เขาไม่ใช่แฟนฉันค่ะ เขาเป็นแค่พ่อของลูกที่เกิดจากความไม่ได้ตั้งใจก็แค่นั้นเอง ส่วนคำว่าแฟนหรือสามีเขาใช้สำหรับคนที่
"ทำไมล่ะ ถึงยังไงฉันก็ต้องมาเจอหน้าลูกอยู่ " "เจอหน้าลูกก็พอ ไม่ต้องเจอหน้าฉันหรอก" "แต่ฉันอยากเจอ เย็นนี้ฉันจะนอนค้างที่นี้" "จะค้างทำไม กลับไปได้แล้ว !" พิมพ์เริ่มโมโห "ฉันว่าคุณกลับไปเถอะ ส่งแค่เงินมาแต่ละเดือนก็พอ " กนกวรรณเอ่ยขึ้น "ครับ" เดินคอตกออกจากบ้านไป ก่อนจะขึ้นไปบนรถปีเตอร์ไม่ล







