Masukด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
หลายวันต่อมา พิมพ์กับกนกวรรณยืนกอดกันอยู่ตรงหน้าเมรุเผาศพชัยวัช มองดูควันที่ลอยขึ้นฟ้าไปด้วยน้ำตานองหน้า โดยมีภูมิกับน้ำยืนอยู่ข้างๆ รวมถึงบรรพตบิดาของภูมิที่มาร่วมงานในวันสุดท้ายด้วย ส่วนปีเตอร์ได้แต่มองอยู่ห่างๆ เท่านั้น เพราะพิมพ์ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ตัวเธอเลย หลังเสร็จงานพิมพ์และแม่ก็มานั่งคุย
"เปล่าค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวหนูจะไปหาเงินมาจ่ายเอง" "โธ่ พิมพ์ลูก จะไปหาที่ไหน" "เอาเงินหนูจ่ายไปก่อน เดี๋ยวที่เหลือหนูจะไปหามาจ่ายทีหลัง" พิมพ์หยิบเงินเก็บที่จะเอาไว้เป็นค่าคลอดลูกกับค่านมบางส่วนออกมาจากกระเป๋ายื่นไปให้เจ้าหน้าการเงินทันที กนกวรรณได้แต่ยืนมองเงินที่ถูกส่งไปให้เจ้าหน้าที่
"ค่ะ ฉันเข้าใจ" กนกวรรณร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม "หมอขอตัวก่อนนะครับ" "ค่ะ" พอตั้งสติได้กนกวรรณก็โทรออกหาพิมพ์ทันที เพื่อให้มาดูใจชัยวัชเป็นครั้งสุดท้าย เผื่อจะได้มีอะไรสั่งเสียกันเป็นครั้งสุดท้าย เพราะเธออยากให้พิมพ์กับชัยวัชปรับความเข้าใจกันเป็นครั้งสุดท้าย อย่างน้อยๆ ชัยวัชก็รักพิมพ์เหมือนลูกคนหนึ่
หลายวันต่อมา หลังจากที่ชัยวัชฟื้นตื่นขึ้นมา อาการยังคงทรงๆ ทรุดๆ อยู่อย่างนั้นตลอดเวลา ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจและวัดชีพจรอยู่ตลอด พร้อมกับอยู่ในการดูแลของหมออย่างใกล้ชิดเพราะมีโรคอื่นแทรกซ้อนด้วย กนกวรรณจับกุมมือของชัยวัชไว้ ที่กำลังนอนลืมตาอยู่บนเตียงคนไข้ ขยับปากเหมือนต้องการจะบอกหรือพูดอะไรออกมา







