Se connecter"เธอท้องกับใคร ฉันถามว่าเธอท้องกับใคร"พิมพ์ได้ยินคำถามที่ออกมาจากปากปีเตอร์ก็นิ่งอึ้งไปไม่คิดเลยว่าเขาจะถามมันออกมา"ฉันไม่รู้"ตัดสินใจตอบไปอย่างนั้นเพื่อตัดปัญหาทุกอย่างที่จะตามมาทีหลัง
Voir plusด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
พิมพ์ได้ยินอย่างนั้นก็ส่ายหน้าเบาๆ ปีเตอร์จึงถือโอกาสตอนที่พิมพ์นิ่งกอดจูบลูบคลำเล้าโลมจนเธอใจอ่อนยอมตามใจเขาจนได้ ด้วยความรักที่มีให้กันทุกครั้งที่ปีเตอร์ต้องการตัวเธอ เธอไม่เคยไม่ใจอ่อนให้เขาเลยสักครั้ง เธอรู้ดีว่าเรื่องแบบนี้เขาไม่เคยจะพอเลย มีโอกาสเมื่อไหร่เขาจะต้องฉวยโอกาสตักตวงความสุขจากตัวเธอ
หนึ่งปีต่อมา เช้าวันใหม่พิมพ์กำลังเปลี่ยนแพมเพิสให้แดเนียลวัยขวบเศษอยู่ในห้องนอน ส่วนปีเตอร์กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง ระหว่างที่กำลังเปลี่ยนแพมเพิสให้ลูกน้อย พิมพ์ก็มีอาการเวียนหัวคลื่นไส้แปลกๆเพราะเธอพึ่งจะมีอาการก็วันนี้เอง หลังเปลี่ยนเสร็จพิมพ์จึงอุ้มลูกไปวางลงบนเตียงข้างๆสามีสุดที่รักพร้อมกับปลุ
"อุแว๊ๆ" แดเนียลนอนร้องอยู่ในเปล ปีเตอร์จึงรีบลุกลงจากเตียงตรงเข้าไปอุ้มลูกน้อยขึ้นมาปลอบทันที "โอ๋ๆ ไม่ร้องนะลูกพ่ออุ้มหนูแล้วนะ " อุ้มลูกน้อยโยกไปมา "คุณลูกร้องไห้เหรอคะ" พิมพ์ขยี้ตาลืมตาขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นนั่ง "ใช่จ้ะ ปลอบยังไงก็ไม่ยอมหยุดร้องสักที" ปีเตอร์อุ้มลูกเข้าไปหาพิมพ์ "มาค่ะ สงสัยจะ
"ออกมาหน้าฝรั่งเลยนะหลานยาย โตขึ้นมาหน้าเหมือนพ่อแน่นอนไม่ต้องแปลกใจ" กนกวรรณเอ่ยขึ้น "เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้วครับคุณแม่ เชื้อผมมันแรง" ปีเตอร์พูดปนหัวเราะ "จ้ะ แม่รู้" "คุณพูดอะไร ต่อหน้าคุณแม่นะหน้าอายที่สุด" พิมพ์มองค้อนปีเตอร์ "แค่พูดเล่นเอง แล้วเราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดีเมียจ๋า" ปีเตอ





