Share

2 - ชีวิตวายป่วนในแค้นหยวน 2

last update Tanggal publikasi: 2025-03-06 04:47:30

“แล้วเจ้าจะไปเป็นของใครได้ถ้าไม่ใช่ของข้า เจ้ามาเพื่อเป็นของข้าเถียนเถียน” เขาพูดพร้อมกับเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงออกให้อีกฝ่าย

         “ไม่เป็นของใครทั้งนั้น ไม่ว่าของเจ้าหรือของใคร ข้าก็ไม่เป็นทั้งนั้น”

         หึหึ

         “แต่ตอนนี้เจ้าเป็นของข้าแล้วเถียนเถียน เจ้าแต่งงานกับข้าแล้ว”

         “ท่านบังคับ”

         “ถ้าเจ้าดื้อไม่ยอม ข้าก็ไม่บังคับ แต่เจ้าก็ยินยอมพร้อมใจแต่งงานเองมิใช่รึ” อ๋องใหญ่เอ่ยเมื่อนึกถึงหลายวันก่อนที่เขาบอกสาวงามที่ตรึงใจตั้งแต่แรกเห็นในกระจกจนตอนนี้มากุมหัวใจที่แข็งกระด้างของเขาไปเสียแล้ว หากนางดื้อไม่ยอม เขาก็จะไม่บังคับ แต่นางยอม แถมไม่โวยวายด้วย

         “ก็วันนั้นข้าคิดว่าท่านพูดเล่นกับข้า ใครจะคิดว่าวันนี้จะได้แต่งงานจริงๆ ข้ายังไม่อยากแต่งงาน”

         “แต่ตอนนี้ก็แต่งแล้ว และตอนนี้ก็เป็นเวลาที่เราต้องทำมันด้วยกันแล้วนะเจ้า”

         “ข้าไม่พร้อม”

         “แต่ข้าพร้อม เจ้าก็รู้มิใช่รึว่าข้าต้องการเจ้ามากแค่ไหน นอนหลับบนเตียงด้วยกันทุกค่ำคืนแต่ไม่อาจแตะต้องได้ ข้าทรมานมากแค่ไหน เจ้ารู้รึไม่”

น้ำเสียงแววตาของเขาที่จดจ้องมายังซู่หลิงเถียนนั้นแสดงความเจ็บปวดออกมาให้เห็นชัดเจนจนเธอเริ่มลังเลแล้วว่าจะสมยอมอ๋องใหญ่ในคืนเข้าหอนี้หรือไม่ หรือยังไงกัน แต่แล้วเธอก็ไม่อาจยอมได้ เพราะเพิ่งจะเจอกันไม่นานจะให้ร่วมหออุ่นเตียงกันได้ยังไง เธอจึงรีบเอ่ยบอกแนะนำอีกฝ่ายไป

         “ท่านก็มีสนมเผยเผย ทำไมไม่ไปหานางล่ะ”

         “ก็ข้าไม่อยากได้ใคร ข้าอยากได้เจ้าได้ยินไหมเถียนเถียน เจ้าคนเดียวเท่านั้น ตอนนี้ที่ข้าปรารถนา” มือใหญ่จับดวงหน้าสวยของนางในดวงใจพร้อมลูบไล้มายังลำคอระหง

         “แต่ข้าไม่...”

         “อย่าปฏิเสธข้าเลยเถียนเถียน”

         “ก็ข้าไม่ได้อยากเป็นเมียท่าน” คำพูดที่สวนกลับรวดเร็วทำให้คนฟังขึงโกรธขึ้นมาทันที

         “ไม่อยากเป็นเมียข้า แล้วเจ้าอยากเป็นเมียผู้ใดเถียนเถียน บอกข้ามาว่าเจ้ามีใครนอกจากข้ารึเปล่า” เขาจับหัวไหล่เล็กเขย่าแรงๆ ด้วยความหึง

         “ท่านเป็นอะไรจ้าวซ่านลู่ จะมาขึ้นเสียงใส่ข้าไม่ได้นะ ข้าจะมีใครหรือไม่มีก็เรื่องของข้ามิใช่ของท่าน ข้ากับท่านเราอยู่กันคนละยุคจะให้มาแต่งงานกันแบบนี้ได้ยังไง ปล่อยได้แล้ว ข้าจะเปลี่ยนชุดนอน หนักหัวก็หนัก” เธอปัดมือของอ๋องใหญ่ออกจากไหล่ตัวเองแล้วลุกขึ้นหมายจะเดินไปยังห้องเปลี่ยนชุด แต่ก็ถูกคว้าเอวเล็กสวมกอดจากทางด้านหลังรั้งไว้

         “ให้ข้าถอดให้ เป็นของข้านะเถียนเถียน เป็นของข้า ข้าต้องการเจ้าจริงๆ” อ๋องใหญ่ไม่เข้าใจหรอกว่าที่นางพูดนั้นคือะไร คนละยุคอะไรกัน เขารู้แต่ว่าตอนนี้นางคือของเขาและจักต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น

         “อือ...ปล่อยข้านะจ้าวซ่านลู่”

         “ไม่ปล่อยจนกว่าเจ้าจะเป็นของข้า และคืนนี้ข้าจักไม่ปล่อยเจ้าได้นอนหลับเหมือนทุกคืนแล้วเถียนเถียน ข้ามิอาจใจเย็นนอนมองแผ่นหลังเจ้าได้เหมือนทุกคืนที่ผ่านมาได้อีกแล้ว” เขาเกยคางไปกับไหล่เล็กของเธอพร้อมกับหันหน้าแนบถูปลายจมูกโด่งไปกับซอกคอระหงของซู่หลิงเถียน

         “อือ...อย่าทำแบบนี้จ้าวซ่านลู่ ข้ายังไม่พร้อม”

         “เดี๋ยวข้าทำให้เจ้าพร้อมเองเถียนเถียน”

         “มะ...ไม่ได้นะ”

         “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ชายหญิงเราถูกสร้างมาเพื่อให้เป็นของกันและกัน และเจ้า...เถียนเถียน เจ้าก็ถูกสร้างมาเพื่อข้าเหมือนข้าที่ถูกสร้างมาเพื่อครอบครองเจ้า”

         “ไม่เลย ท่านไม่ใช่ของข้าคนเดียว ท่านเป็นของคนอื่นด้วย ท่านไม่ได้มีแค่ข้าคนเดียว” เธอแย้งเขา

         “เจ้าไม่ชอบรึที่ข้ามีสนม หรือเจ้าหวงข้าเถียนเถียน”

         “ไม่ใช่สักหน่อย ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น ที่ข้าพูดเพราะข้า...เอ่อ...” เธอหาคำพูดของตัวเองไม่เจอซะงั้น ตอนนี้หัวใจของซู่หลิงเถียนนั้นเต้นแรงเหลือเกิน เพราะใจมันอ่อนแอหรือเพราะตกหลุมรักอ๋องใหญ่คิดหื่นไปแล้วกันแน่

         “งั้นเจ้าหมายความว่ายังไงเถียนเถียน”

เขาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากับตัวเองพร้อมเชยคางมนสวยให้แหงนเงยขึ้นหาตัวเองที่ก้มหน้ามองดูเธออยู่ ยิ่งเห็นริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มแน่นก็ยิ่งอยากโน้มลงไปกัดเม้ม และก็ไม่ปล่อยให้ความต้องการนั้นอยู่ในหัวนาน อ๋องใหญ่โน้มลงมาบดจูบปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อของแม่นางในดวงใจตัวเองพร้อมกับบังคับคางมนให้อยู่นิ่งไม่ให้ขยับบิดเบือนดิ้นหนีจูบร้อนของตัวเอง

         “อ่ะ...อื้อ”

         ซู่หลิงเถียนพยายามบิดหน้าหนี แต่ก็ถูกมือใหญ่บีบล็อกคางไว้จนเจ็บ และหนักเครื่องประดับบนหัวอีก ปากที่เม้มแน่นปิดสนิทถูกบังคับจูบพร้อมเขาขบเม้มปากของเธอให้ปากเปิดให้เขาได้สอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปาก เธอรู้สึกแปลกและทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกบังคับปล้ำเอาจูบแรกไปแบบนี้ พยายามดันร่างสูงตรงหน้าออกแต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งถูกอ๋องใหญ่กอดรัดฟัดแน่น

         “อ่า...อื้อ”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)    บทพิเศษ - โซ่ทองคล้องใจ

    เมื่อบ้านเมืองสงบ หน้าด่านนอกก็สงบ ตอนนี้ชู่เอ๋อก็ตั้งครรภ์ได้สามเดือน และท่านหญิงหมิงเทียนก็เช่นกัน ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันนับตั้งแต่นั้นมา ท่านหญิงหมิงเทียนก็แวะเวียนมาที่จวนอ๋องตู้บ่อยๆ “ท่านอ๋องตู้” ชู่เอ๋อเอ่ยเรียกพระสวามีที่เพิ่งกลับมาจากด่านหน้าเมือง และคล้อยหลังตู้เหลียงเฉิงก็คือบิดาของนาง “ท่านพ่อ” “ชู่เอ๋อเป็นอย่างไรบ้าง ท่านอ๋องตู้บอกว่าเจ้าแพ้ท้องยังมิหาย” ชู่เว่ยเอ่ยถามบุตรสาวที่ตอนนี้อวบอิ่มกว่าแต่ก่อนเพราะเจ้าตัวเล็กในครรภ์ “ก็เพลียเจ้าค่ะท่านพ่อ กินอะไรก็อาเจียน” นางเอ่ยตอบบิดาของนางที่เดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆ นาง “ก็อย่างที่ท่านอาจารย์เห็นนั่นแหละ ข้าล่ะสงสารชู่เอ๋อที่ต้องมาลำบากเพราะลูกของข้า หากเป็นไปได้ข้าอยากแพ้ท้องแทนนาง” ตู้เหลียงเฉิงเอ่ย “ท่านอ๋องตู้ก็...มิลำบากหรอกเพคะ หม่อมฉันทนได้

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   บทที่ 13 พี่รักเพียงแค่นาง 2

    “ชู่เอ๋อ”ตู้เหลียงเฉิงรีบวิ่งไปหาพระชายาที่นั่งคุกเข่ากับพื้นทันที พร้อมกับผลักทหารสองนายที่ยืนขนาบข้างนางออก “ชู่เอ๋อ ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้” อ๋องหนุ่มรีบแก้มัดที่มือและผ้าที่ปิดปากนางออกอย่างรวดเร็ว “ข้าจะไม่ทำโทษพวกเจ้า เพราะพวกเจ้าทำตามคำสั่งของท่านหญิง ไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะตัดหัวพวกเจ้า” เมื่อให้อิสระแม่ยอดดวงใจแล้วเขาก็หันมาตวาดเสียงแข็งใส่ทหาร และทหารทั้งสองก็รีบไปอย่างรวดเร็วด้วยรู้ดีว่าท่านอ๋องตู้เป็นคนเลือดเย็น “ท่านอ๋องตู้” ชู่เอ๋อโอบกอดชายคนรักแน่น “ปลอดภัยแล้ว ต่อจากนี้เราจะอยู่ด้วยกัน จักไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้อีกชู่เอ๋อของพี่” เขาดันนางออกห่างพร้อมพรมจูบดวงหน้างามแล้วมาหยุดที่แก้มนวลเนียนที่ฟกช้ำ “ใครทำเจ้าชายาข้า” “หม่อมฉันโดนท่านหญิงหมิงเทียนตบเพคะ” นางตอบเสีย

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   บทที่ 13 พี่รักเพียงแค่นาง 1

    ภาพที่ตู้เหลียงเฉิงตวัดดาบตัดหัวของมู่เหลียงเฉิงทำให้หลิงหลิงสาวใช้ของท่านหญิงหมิงเทียนแทบก้าวขาไม่ออก ความโหดเหี้ยมของท่านอ๋องตู้นั้นสังหารพี่ชายเพียงดาบเดียว หลิงหลิงก้าวเท้าออกมาจากที่ซ่อนของตัวเองเดินเข้าไปหาท่านอ๋องตู้ที่กำลังจะเดินไปทางม้าของท่านอ๋อง “เจ้าหลิงหลิง คนของท่านหญิงหมิงเทียนนี่” เขามองไปทางคนที่เดินตัวสั่นมาทางตนเองพร้อมเอ่ยถาม “เพคะท่านอ๋องตู้ หม่อมฉันมาส่งข่าวเพคะ” “ข่าวอะไรของเจ้า” “ท่านหญิงหมิงเทียนให้หม่อมฉันมาทูลท่านอ๋องตู้ว่าตอนนี้พระชายาชู่เอ๋อนั้นอยู่กับท่านหญิงที่ตำหนักเพคะ” นางเอ่ยเสียงสั่นเบาในลำคอ “ขอบใจเจ้าที่มาบอกข้า หากเจ้าไม่มาบอก ข้าคงตามหาพระชายาแบบไร้จุดหมาย” น้ำเสียงเข้มห้าวเอ่ยพร้อมกับเหวี่ยงตัวโหนขึ้นหลังม้า “ฟ่านตง เจ้าเข้าไปในวังหลวงก่อน เราจะไปหาพ

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   บทที่ 12 ปราบให้สิ้นซาก! 2

    ฮือ!เสียงหอบเหนื่อยของทั้งสองดังขึ้นพร้อมกับสองเท้าหยุดวิ่งเมื่อคิดว่าหนีมาไกลจนปลอดภัยแล้ว แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตัวเกร็งเมื่อมีดาบยื่นมาจากด้านหลังจ่อที่ลำคอของนาง“คิดเหรอว่าจะหนีรอด หากไม่มีเจ้า ท่านพี่อ๋องตู้ก็คงเลือกข้าเป็นพระชายา” เสียงเล็กแหลมดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับเจ้าของต้นเสียงเดินมาหยุดตรงหน้านาง ชู่เอ๋อมองเจ้าของน้ำเสียงเล็กแหลมน่าเกลียดด้วยความเดือดดาล แต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อที่คอมีดาบจ่ออยู่“ทหารจับตัวมันไป” ท่านหญิงหมิงเทียนเอ่ยสั่งทหารของตนเองให้จับชู่เอ๋อและหลันหลงพร้อมสั่งมัดมือมัดปากของทั้งสองก่อนจะพาขึ้นรถม้าตัวเอง“อือ...ยัยท่านหญิง อ่ะ...อื้อ” แล้วเสียงชู่เอ๋อก็หลุดหายไปในลำคอเมื่อมีผ้าปิดปากเผียะ!“ตอนนี้ชีวิตของเจ้าอยู่ในกำมือข้า นังชู่เอ๋อ” มือเล็กตวัดตบหน้าของชู่เอ๋อก่อนจะเดินขึ้นรถม้าตัวเองไปแล้วชู่เอ๋อและสาวใช้ก็ถูกทหารของนางลากดึงขึ้นรถม้าตามหลังไป และทันทีที่ทุกคนขึ้นมาบนรถม้าแล้ว รถม้าก็เคลื่อนตัวไปทันที“หลิงหลิง เจ้าไปดักรอที่หน้าจวนอ๋องตู้เพื่อส่งข่

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   บทที่ 12 ปราบให้สิ้นซาก! 1

    “ลุย!” ตู้เหลียงเฉิงร้องสั่งทหารของตัวเองและเหล่าแม่ทัพของตัวเองให้บุกโจมตีกบฏในยามเช้ามืดเฮ!เสียงทหารและเสียงม้าศึกได้วิ่งควบบุกเข้าโจมตีค่ายของกบฏด้วยความห้าวหาญ เสียงดาบดังกระทบกันหนักหน่วงพร้อมเสียงร้องโหยหวนของกบฏและทหารที่พลาดพลั้งเสียท่าเพล้ง! ฉัวะ! เพล้ง! ฉัวะ! เสียงคมดาบกระทบกระทั่งกันพร้อมเสียงร้องทรมานของผู้เสียท่า“ท่านอ๋องตู้มิต้องห่วงทางนี้ ท่านนำทหารของเราไปในเมืองจับกุมท่านอ๋องมู่เถอะพ่ะย่ะค่ะ” เสียงเข้มทุ้มของแม่ทัพใหญ่ชู่เว่ยเอ่ยดังขึ้น“งั้นทางนี้ข้าฝากท่านอาจารย์ด้วย ข้ากับฟ่านตงจักไปจับท่านอ๋องมู่ก่อนที่ทางนั้นจะไหวตัวทัน”“พ่ะย่ะค่ะ” ชู่เว่ยรับคำแล้วควบม้าไปร่วมต่อสู้กับทหารคนอื่น“ตามข้ามาฟ่านตง และพวกเจ้าด้วย” เสียงเข้มเอ่ยเหี้ยมพร้อมควบม้าวิ่งไปอีกทางทันที โดยมีฟ่านตงและเหล่าทหารศึกควบม้าวิ่งตามเขาไปกุก กุดุดุก กุดุมู่เหลียงเฉิงไม่รู้เลยว่าตอนนี้ค่ายลับของตัวเองได้ถูกตู้เหลียงเฉิงปราบ

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   บทที่ 11 ให้กำลังใจข้าด้วยยอดรักของข้า 2

    ปึก! เสียงประตูปิดแนบสนิทพร้อมกับเพลิงกามสวาทได้เริ่มบรรเลงขึ้น เมื่อเสื้อผ้าอาภรณ์ของชู่เอ๋อถูกปลดเปลื้องออกด้วยมือของพระสวามี ตู้เหลียงเฉิงปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางยอดรักและของตนออกทิ้งแล้วอุ้มนางไปยังเตียงนอนนุ่มที่อยู่ห่างจากหน้าประตูมิไกลนัก “อ่ะ...อื้อ ท่านอ๋องตู้ ท่าน...อ่า...ท่านกำลังแกล้งหม่อมฉันใช่รึไม่เพคะ” ตอนนี้ชู่เอ๋อรู้แล้วว่าแท้จริงแล้วพระสวามีหาได้เกรี้ยวโกรธตัวเองไม่ “หึหึ...ข้าแกล้งอันใดเจ้ายอดรักของข้า” ปากหนาที่เคลื่อนไล้จูบขบเม้มลำคอระหงผละออกมาเอ่ยถามนางในดวงใจ “ก่อนหน้านี้ท่านมิได้โกรธหม่อมฉันใช่รึไม่เพคะ” หึหึ เขาทำเพียงขำตอบ และนั่นก็ยิ่งทำให้ชู่เอ๋อรู้สึกขุ่นเคืองเมื่อโดนอ๋องตู้ร้อยเล่ห์หลอกอีกครั้ง “ท่านมันคนร้อยเล่ห์”&nbs

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   10 - กบฏ 2

    สระน้ำหลังจวนสิบสี่ในยามดึกดื่นค่ำคืนกำลังมีร่างเปลือยเปล่าสมส่วนราวกับรูปปั้นกำลังแหวกว่ายดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำพร้อมกับดอกเหมยที่กำลังเบ่งบานและร่วงโรยลงมาในสระน้ำส่วนตัวของอ๋องใหญ่ แม้ว่าเวลานี้จะดึกมากและน้ำจะเย็น แต่เขายังคงแหวกว่ายอยู่ในสระจนพระชายาที่นอนคนเดียวไม่หลับออกมาตามถึงสระน้ำ

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   8 - จัดการข้าเองสิ ชายาข้า 1

    หลังจากกลับมาจากเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในวังหลวง เขาก็รีบกลับมาที่จวนทันที ระหว่างทางที่นั่งรถม้ากลับมายังจวน เขาได้แวะตลาดซื้อขนมแป้งทอดกลับมาฝากชายาคนงามของตัวเองด้วย พอมาถึงจวนก็รีบนำขนมแป้งทอดที่ซื้อมาไปให้ซู่หลิงเถียนที่กำลังนั่งที่ศาลาริมน้ำ “เถียนเถียน” เขาเดินมานั่งลงตรงข้ามแม่ยอด

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   5 - ตื่นจากฝัน (หรือความจริงกันแน่) 2

    บ่นแล้วก็หยิบกระเป๋าเดินออกจากร้านไป ส่วนเจ้าของร้านก็มองดูออเดอร์แล้วรีบไปชงลาเต้ร้อนให้ลูกค้าทันที พร้อมกับหยิบคุกกี้จัดใส่จานให้ลูกค้าด้วย แม้ไม่ได้สั่ง แต่เธอก็อยากแถมให้ “กาแฟค่ะ” “ขอบคุณค่ะ” น้ำเสียงทุ้มสุภาพดังขึ้นพร้อมกับหันมามองทางซู่หลิงเถียนและสายตาของทั้งสองก็สบประสานก

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   3 - เจ้าคือเมียข้าไม่ใช่เมียใครจำไว้ 2

    “อ่ะ...อื้อ เจ็บนะ” ความไม่คุ้นชินและแปลกใหม่ทำให้มือเล็กยกมือปัดตีมือใหญ่ออกจากหน้าอกของตัวเอง สองแก้มนวลแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แต่มือใหญ่ก็ดื้อดึงไม่ยอมผละออกกลับดึงมือเธอขึ้นมาจูบเสียด้วยซ้ำ “อือ...อย่าห้ามข้าเลยเถียนเถียน ตอนนี้ข้าไม่อาจหยุดทุกอย่างได้แล้ว เจ้าสวยเช่นนี้ ข้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status