Masuk“อ๋องหื่น” “หึหึ...ข้าหื่นที่ไหนกันเล่า ข้าแค่อยากแสดงความรักกับเจ้าเท่านั้นเอง และตอนนี้ก็ลับตาคน ข้าว่าเรามาเย้ยฟ้าท้ายุทธภพกันดีไหม” เขาพูดจบก็ผลักร่างเล็กโน้มลงไปนอนราบกับหลังคาทันทีแล้วตัวเองก็คร่อมทับ “อือ...เดี๋ยวหลังคาบ้านเขาพังหรอก” “ไม่ลองไม่รู้เถียนเถียน” “บ้าน่า อย่าทำอะไรพิสดารได้ไหม เดี๋ยวพลาดท่าตกไปพิการเอาหรอก” “ข้ามีวิชาตัวเบา ไม่ทำให้เจ้าเป็นอันตรายหรอกเมียข้า” เขาพูดแล้วก็โน้มหน้าหมายจะลงไปซุกไซ้ซอกคอระหงทันที......
Lihat lebih banyakダイニングのテーブルに花を生ける。ランチョンマットを敷いて、少しだけ特別なテーブルセッティングをする。気付けば私は鼻歌なんかを歌っている。
私、篠江杏(しのえ あんず)は夫・篠江龍月(しのえ りゅうが)と結婚して3年になる。篠江家はこの国のみならず、海外にも事業を展開する世界的な大会社で、龍月はそのCEOだ。篠江グループの傘下には私の弟の桃李(とうり)が務める大病院もあった。
私はここのところずっと、胃のムカつきを感じていて、胃の調子が悪いのかと思っていた。時折、眩暈を感じる事もあって、体調不良を実感して、私は桃李の務める病院に行った。
「姉さん、おめでとう」
そう言われて何がおめでとうなのか、分からなかった私はポカンとしてしまった。桃李はそんな私を見てクスっと笑い、言った。
「おめでただよ、ふた月ってところかな」
桃李はそう言って、微笑む。
「エコーで見てみる?」
そう聞かれて頷く。見られるなら見たい。
「そこに横になって」
そう言われて診察室の小さなベッドに横になる。
「少し冷たいけど、我慢して」
桃李はそう言って私のお腹にジェルを塗る。そうしてエコーの機械を私のお腹に当てて、画面を見る。
「あ、ここだね。見える?」
そう聞かれて私も画面を見る。
「小さな袋状のものが見えるでしょう?」
そう言われてエコー画面を見る。
「えぇ、見えるわ」
袋状のものが映し出されている。これが……待ちに待った我が子なのだと思うと少し不思議な感じがした。小さいけれど確実に私のお腹の中には赤ちゃんが居る。今まで感じていた胃のムカつきも、眩暈も妊娠したからなのだと分かる。
「つわりがどの程度、出るかは分からないから、体調には気を付けて。体、冷やさないようにしないと」
桃李はそう言って微笑む。
「えぇ、そうね、その通りだわ」
家に帰り、私はお腹の中の命を意識しながら動く。食べられる物を食べて、体を冷やさないように。そしてカレンダーを見て微笑む。奇しくも今日は私と夫・龍月(りゅうが)の3回目の結婚記念日。龍月も今日が結婚記念日だって知っている筈。私は龍月が帰宅する時間に合わせて、準備をする。今日は特別な日になりそうだわ、そう思いながら。
◇◇◇
時計を見る。もう日付が変わる時間。龍月はまだ帰って来ない。部屋の中は静まり返っている。
不意にカタンと玄関の開く音がする。龍月だわ、そう思って私は少し微笑んで、龍月がリビングに入って来るのを待つ。ドスドスと大きな足音がする。こんなに大きな足音をさせて家の中を歩く龍月は初めてだった。何だろう?怒っている……?
バン!!!
リビングの扉が乱暴に開く。姿を現した龍月の視線が私を捕らえる。その視線はまるでナイフのように冷たく鋭い。何故、こんなに怒っているの?龍月は私を一瞥する。龍月は私の元まで歩いて来ると、突然、私の頬を平手打ちする。
「……え?」
一瞬、何が起こったのか分からなかった。頬を打たれた痛みを感じて私はその時、初めて自分が龍月に手を上げられたのだと実感する。打たれた頬を押さえながら龍月を見上げる。龍月は私に一枚の紙を見せ、そしてその手を離した。ヒラヒラと舞い落ちる紙。床に落ちた紙を見る。その冒頭部分が見える。
篠江 龍月様
私は自分の犯した罪に対し、心から謝罪致します。
そんな文章で始まっている。ドクンと鼓動が跳ねる。急激な鼓動の跳ねで胸が苦しくなる。紙を拾い上げ、読んでみる。
2年前、妻の治療費を工面する為に、追い詰められた私はあなたの妻である杏(あんず)と、その母親である峰月美都(ほうづき みと)からお金を受け取りました。彼女たちは私に「篠江夫妻(龍月様のご両親)を車で撥ねるように」と指示したのです。私はその指示を実行しました。
後になり、峰月美都とあなたの妻である杏の真意を知りました。真意とは、あなたの昔の恋人であった華凜さんとあなたの関係を断ち切り、妻である杏の立場を確固たるものにする事でした。そして更にはあなたと華凜さんを遠ざける為に「華凜を誘拐しろ、さもないと金は渡さない」と言われ、選択の余地が無かった私はそれを実行しました。
それ以降、私は良心の呵責に苦しんでいます。
最近、妻が亡くなりました。妻が亡くなり、私には何も残っていません。そこでようやく、罪を償おうと思えました。この手紙と共に彼女たちから受け取った100万円と振込記録を同封します。
これで私の罪が贖える訳ではありませんが、せめてもの償いです。どうかあなたの妻とその母親には正義の鉄槌が下されますように。私のこの手紙がその一助となりますように。どうか私の罪をお許しください。
読みながら震える。こんな事、知らない。私は何もしていない。お金を渡す?!龍月のご両親を車で撥ねる?!何の事なの?この手紙の主は誰なの?
เมื่อบ้านเมืองสงบ หน้าด่านนอกก็สงบ ตอนนี้ชู่เอ๋อก็ตั้งครรภ์ได้สามเดือน และท่านหญิงหมิงเทียนก็เช่นกัน ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันนับตั้งแต่นั้นมา ท่านหญิงหมิงเทียนก็แวะเวียนมาที่จวนอ๋องตู้บ่อยๆ “ท่านอ๋องตู้” ชู่เอ๋อเอ่ยเรียกพระสวามีที่เพิ่งกลับมาจากด่านหน้าเมือง และคล้อยหลังตู้เหลียงเฉิงก็คือบิดาของนาง “ท่านพ่อ” “ชู่เอ๋อเป็นอย่างไรบ้าง ท่านอ๋องตู้บอกว่าเจ้าแพ้ท้องยังมิหาย” ชู่เว่ยเอ่ยถามบุตรสาวที่ตอนนี้อวบอิ่มกว่าแต่ก่อนเพราะเจ้าตัวเล็กในครรภ์ “ก็เพลียเจ้าค่ะท่านพ่อ กินอะไรก็อาเจียน” นางเอ่ยตอบบิดาของนางที่เดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆ นาง “ก็อย่างที่ท่านอาจารย์เห็นนั่นแหละ ข้าล่ะสงสารชู่เอ๋อที่ต้องมาลำบากเพราะลูกของข้า หากเป็นไปได้ข้าอยากแพ้ท้องแทนนาง” ตู้เหลียงเฉิงเอ่ย “ท่านอ๋องตู้ก็...มิลำบากหรอกเพคะ หม่อมฉันทนได้
“ชู่เอ๋อ”ตู้เหลียงเฉิงรีบวิ่งไปหาพระชายาที่นั่งคุกเข่ากับพื้นทันที พร้อมกับผลักทหารสองนายที่ยืนขนาบข้างนางออก “ชู่เอ๋อ ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้” อ๋องหนุ่มรีบแก้มัดที่มือและผ้าที่ปิดปากนางออกอย่างรวดเร็ว “ข้าจะไม่ทำโทษพวกเจ้า เพราะพวกเจ้าทำตามคำสั่งของท่านหญิง ไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะตัดหัวพวกเจ้า” เมื่อให้อิสระแม่ยอดดวงใจแล้วเขาก็หันมาตวาดเสียงแข็งใส่ทหาร และทหารทั้งสองก็รีบไปอย่างรวดเร็วด้วยรู้ดีว่าท่านอ๋องตู้เป็นคนเลือดเย็น “ท่านอ๋องตู้” ชู่เอ๋อโอบกอดชายคนรักแน่น “ปลอดภัยแล้ว ต่อจากนี้เราจะอยู่ด้วยกัน จักไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้อีกชู่เอ๋อของพี่” เขาดันนางออกห่างพร้อมพรมจูบดวงหน้างามแล้วมาหยุดที่แก้มนวลเนียนที่ฟกช้ำ “ใครทำเจ้าชายาข้า” “หม่อมฉันโดนท่านหญิงหมิงเทียนตบเพคะ” นางตอบเสีย
ภาพที่ตู้เหลียงเฉิงตวัดดาบตัดหัวของมู่เหลียงเฉิงทำให้หลิงหลิงสาวใช้ของท่านหญิงหมิงเทียนแทบก้าวขาไม่ออก ความโหดเหี้ยมของท่านอ๋องตู้นั้นสังหารพี่ชายเพียงดาบเดียว หลิงหลิงก้าวเท้าออกมาจากที่ซ่อนของตัวเองเดินเข้าไปหาท่านอ๋องตู้ที่กำลังจะเดินไปทางม้าของท่านอ๋อง “เจ้าหลิงหลิง คนของท่านหญิงหมิงเทียนนี่” เขามองไปทางคนที่เดินตัวสั่นมาทางตนเองพร้อมเอ่ยถาม “เพคะท่านอ๋องตู้ หม่อมฉันมาส่งข่าวเพคะ” “ข่าวอะไรของเจ้า” “ท่านหญิงหมิงเทียนให้หม่อมฉันมาทูลท่านอ๋องตู้ว่าตอนนี้พระชายาชู่เอ๋อนั้นอยู่กับท่านหญิงที่ตำหนักเพคะ” นางเอ่ยเสียงสั่นเบาในลำคอ “ขอบใจเจ้าที่มาบอกข้า หากเจ้าไม่มาบอก ข้าคงตามหาพระชายาแบบไร้จุดหมาย” น้ำเสียงเข้มห้าวเอ่ยพร้อมกับเหวี่ยงตัวโหนขึ้นหลังม้า “ฟ่านตง เจ้าเข้าไปในวังหลวงก่อน เราจะไปหาพ
ฮือ!เสียงหอบเหนื่อยของทั้งสองดังขึ้นพร้อมกับสองเท้าหยุดวิ่งเมื่อคิดว่าหนีมาไกลจนปลอดภัยแล้ว แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตัวเกร็งเมื่อมีดาบยื่นมาจากด้านหลังจ่อที่ลำคอของนาง“คิดเหรอว่าจะหนีรอด หากไม่มีเจ้า ท่านพี่อ๋องตู้ก็คงเลือกข้าเป็นพระชายา” เสียงเล็กแหลมดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับเจ้าของต้นเสียงเดินมาหยุดตรงหน้านาง ชู่เอ๋อมองเจ้าของน้ำเสียงเล็กแหลมน่าเกลียดด้วยความเดือดดาล แต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อที่คอมีดาบจ่ออยู่“ทหารจับตัวมันไป” ท่านหญิงหมิงเทียนเอ่ยสั่งทหารของตนเองให้จับชู่เอ๋อและหลันหลงพร้อมสั่งมัดมือมัดปากของทั้งสองก่อนจะพาขึ้นรถม้าตัวเอง“อือ...ยัยท่านหญิง อ่ะ...อื้อ” แล้วเสียงชู่เอ๋อก็หลุดหายไปในลำคอเมื่อมีผ้าปิดปากเผียะ!“ตอนนี้ชีวิตของเจ้าอยู่ในกำมือข้า นังชู่เอ๋อ” มือเล็กตวัดตบหน้าของชู่เอ๋อก่อนจะเดินขึ้นรถม้าตัวเองไปแล้วชู่เอ๋อและสาวใช้ก็ถูกทหารของนางลากดึงขึ้นรถม้าตามหลังไป และทันทีที่ทุกคนขึ้นมาบนรถม้าแล้ว รถม้าก็เคลื่อนตัวไปทันที“หลิงหลิง เจ้าไปดักรอที่หน้าจวนอ๋องตู้เพื่อส่งข่
ความสุขอาจจะอยู่กับเราได้ไม่นาน แต่หากเมื่อไหร่ที่ได้พบแล้วก็จงกอบโกยความสุขที่ได้พบไว้ เสียงครางพึมพำกระเส่าห้วนหวานจังหวะเร่าร้อนได้เริ่มขยับโยกไหวอยู่ในจวนของตู้เหลียงเฉิงกับพระชายาจอมพยศแสนดื้อของเขา ในเพลานี้หากใครมาบุกก็มิอาจจะหยุดการเคลื่อนไหวเร่าร้อนของทั้งคู่ได้
สระน้ำหลังจวนสิบสี่ในยามดึกดื่นค่ำคืนกำลังมีร่างเปลือยเปล่าสมส่วนราวกับรูปปั้นกำลังแหวกว่ายดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำพร้อมกับดอกเหมยที่กำลังเบ่งบานและร่วงโรยลงมาในสระน้ำส่วนตัวของอ๋องใหญ่ แม้ว่าเวลานี้จะดึกมากและน้ำจะเย็น แต่เขายังคงแหวกว่ายอยู่ในสระจนพระชายาที่นอนคนเดียวไม่หลับออกมาตามถึงสระน้ำ
หลังจากกลับมาจากเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในวังหลวง เขาก็รีบกลับมาที่จวนทันที ระหว่างทางที่นั่งรถม้ากลับมายังจวน เขาได้แวะตลาดซื้อขนมแป้งทอดกลับมาฝากชายาคนงามของตัวเองด้วย พอมาถึงจวนก็รีบนำขนมแป้งทอดที่ซื้อมาไปให้ซู่หลิงเถียนที่กำลังนั่งที่ศาลาริมน้ำ “เถียนเถียน” เขาเดินมานั่งลงตรงข้ามแม่ยอด
บ่นแล้วก็หยิบกระเป๋าเดินออกจากร้านไป ส่วนเจ้าของร้านก็มองดูออเดอร์แล้วรีบไปชงลาเต้ร้อนให้ลูกค้าทันที พร้อมกับหยิบคุกกี้จัดใส่จานให้ลูกค้าด้วย แม้ไม่ได้สั่ง แต่เธอก็อยากแถมให้ “กาแฟค่ะ” “ขอบคุณค่ะ” น้ำเสียงทุ้มสุภาพดังขึ้นพร้อมกับหันมามองทางซู่หลิงเถียนและสายตาของทั้งสองก็สบประสานก

















