Beranda / รักโบราณ / อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่) / 3 - เจ้าคือเมียข้าไม่ใช่เมียใครจำไว้ 2

Share

3 - เจ้าคือเมียข้าไม่ใช่เมียใครจำไว้ 2

last update Tanggal publikasi: 2025-03-11 02:48:56

         “อ่ะ...อื้อ เจ็บนะ” ความไม่คุ้นชินและแปลกใหม่ทำให้มือเล็กยกมือปัดตีมือใหญ่ออกจากหน้าอกของตัวเอง สองแก้มนวลแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แต่มือใหญ่ก็ดื้อดึงไม่ยอมผละออกกลับดึงมือเธอขึ้นมาจูบเสียด้วยซ้ำ

         “อือ...อย่าห้ามข้าเลยเถียนเถียน ตอนนี้ข้าไม่อาจหยุดทุกอย่างได้แล้ว เจ้าสวยเช่นนี้ ข้าจะปล่อยไปได้ยังไงกันเล่า ว่าไหมชายาข้า”

         กาลนี้จ้าวซ่านลู่ได้บอกกับตัวเองไว้แล้วว่าจักมีแค่เพียงนางคนเดียวเท่านั้น หญิงอื่นใดก็เทียบเท่าซู่หลิงเถียนไม่ได้ ปากหนาขบเม้มเคลื่อนไล้ซุกไซ้ซอกคอระหงไล้มายังเนินอกอวบอูม กายสาวของนางเคลื่อนไหวบิดเร่าส่ายหนี แต่กลับเป็นการตอบสนองมากกว่าเมื่อกายของซู่หลิงเถียนนั้นแอ่นเด้งเร่าขึ้นหาตัวเขา แม้ว่านางจะไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็เป็นการตอบสนองที่ให้ความร้อนรุ่มดีเหลือเกิน

         “จ้าวซ่านล่ะ...ท่าน อ่า...อื้อ” เสียงครางกระเส่าหวามไปกับสัมผัสหวามแปลกใหม่ที่อ๋องใหญ่กำลังยัดเยียดให้เธอ มันทำให้ร้อนวูบไหวในอกและท้องน้อย อยากจะผลักไสเขาออกห่าง แต่ก็ยากเหลือเกิน เรี่ยวแรงที่เคยมีมันหดหายไปไหนหมดเธอก็ไม่รู้

         “อ่า...เจ้าต้องการข้าแล้วคนงามของข้า อ่า...เถียนเถียนของข้า เจ้าหอมเหลือเกิน อื้อ...” ปลายจมูกโด่งของจ้าวซ่านลู่ถูไถตามร่องอกอวบอูมมายังหน้าท้องแบนราบ ขบเม้มประทับตราบนร่างงามทุกส่วนที่เคลื่อนผ่าน

         “อ่า...ท่านทำอะไรกับข้า จ้าวซ่านลู่ อ่ะ...อื้อ” เธอบิดแอ่นเด้งเร่าเอวเล็กคอดส่ายหนี แต่ถูกมือหนาคว้ากอดรั้งไว้พร้อมหน้าของเขาซุกถูไถกับหน้าท้องของเธอ มือน้อยพยายามดันหน้าของเขาออกห่าง แต่ก็เหมือนลูบหัวของอีกฝ่ายเท่านั้น

         ความหอมของซู่หลิงเถียนทำให้จ้าวซ่านลู่อยากเคลื่อนกายสอดเร่าประสานกายหลอมรวมเป็นหนึ่งกับนางในเร็วไว แต่ก็อยากสัมผัสสูดดมกลิ่นกายสาวของนางให้สมอารมณ์หมายเสียก่อน เขาเคลื่อนมาหยุดใบหน้าที่หว่างขาสวยที่ตอนนี้ถีบป่ายไปมาด้วยความทรมานซ่าน

         “อ่า...เจ้าสวยงามยิ่งนักชายาข้า อ่า...” มือใหญ่ลูบไล้ความอวบอูมโหนกนูนของความเป็นสตรีของนางพร้อมกับนวดขยำขยุ้มดึงรั้งเส้นไหมสีดำของนางไปด้วย

         “อ่ะ...ท่าน อ่า...ยะ...หยุดก่อน อ่ะ...” ซู่หลิงเถียนไม่ไหวแล้ว ทั้งเขินทั้งอายและร้อนวูบไหวในท้องน้อย เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้คืออะไรกันแน่ หรือมันคือความต้องการของร่างกายที่เรียกว่าปรารถนาอีกฝ่ายเหมือนอย่างที่เขาบอก

         “อ่า...หยุดไม่ได้แล้วดวงใจข้า ข้าหยุดไม่ได้แล้ว เจ้าช่างสวยงามหวานฉ่ำเหลือเกินเถียนเถียน”

เรียวลิ้นสากลากถูไถไปตามกลีบสวาทของสตรีตรงหน้าที่อาบฉ่ำไปด้วยน้ำหวานรสน้ำผึ้งของนาง ตั้งแต่เกิดมาอ๋องใหญ่ไม่เคยต้องการหรือทำเช่นนี้ให้กับสตรีนางใดมาก่อน แม้แต่พระสนมเผยเผยก็ยังไม่เคยได้รับความอ่อนโยนจากปลายลิ้นของเขาแบบนี้มาก่อน

         “อ่า...ท่าน...ท่าน ข้าไม่ไหวแล้วจ้าวซ่านลู่ อื้อ...อ่า”

         “อ่า...ข้าเองก็เช่นกันเถียนเถียน ข้าปรารถนาเจ้าเหลือเกิน ต้องการเหลือเกิน ต่อไปนี้เป็นของข้าแล้วนะเจ้า อ่า...อืม”

         อ๋องใหญ่เคลื่อนตัวผละจากความฉ่ำหวานของนางในดวงใจออกมาปลดเปลื้องชุดของตัวเองออก แล้วกลับไปทาบทับกายเปลือยของซู่หลิงเถียนอีกครั้ง และครั้งนี้เขากดมือเล็กสอดประสานกับมือเขากดไว้ข้างลำตัวพร้อมแนบอิงท่อนเนื้อมังกรยืดหยุ่นแข็งร้อนของบุรุษเสียดสีถูไถไปมากับความเป็นสตรีของนาง

         “อ่ะ...ท่าน...ทำอะไรกับข้าจ้าวซ่านลู่ ทะ...ทำไมข้าร้อนแบบนี้ อ่า...” นางครางกระเส่าร้อนผ่าวไปทั่วเรือนกายเปลือย และยิ่งเขินอายจนตัวแดงเมื่อได้เห็นกายกำยำของบุรุษเหนือร่างที่ขาวผุดผ่องไม่ต่างจากหญิงสาว และใบหน้าของเขาก็อาบชื้นไปด้วยเหงื่อไม่ต่างจากเธอ

         “ข้าก็จักทำให้เจ้าเป็นของข้าน่ะสิ ดวงใจข้า อ่า...เจ้ารู้ไหมว่าข้ารอวันนี้มานานแค่ไหนเถียนเถียน”

         จากที่ทำได้แค่มองตลอดคืนที่ผ่านมา ตอนนี้อ๋องใหญ่ได้ทำทุกอย่างตามที่ใจเฝ้าคอยมาตลอดแล้ว เขาแนบอิงท่อนเนื้อมังกรร้อนอวบใหญ่ของตัวเองไปกับความฉ่ำของนางพร้อมถูไถเสียดสีไปมาให้เกิดความร้อนรุ่มและให้นางมีอารมณ์อ่อนไหวไปกับตน

         “อ่า...ท่าน...ท่านทำให้ข้าร้อน อื้อ...”

         “ข้ารู้ว่าเจ้าร้อนเพราะเรื่องใด และตอนนี้เจ้าจักเป็นชายาข้าแล้วเถียนเถียน เจ้าเป็นของข้าทั้งร่างกายและหัวใจ นับแต่นี้ไปเจ้าคือของข้าแต่เพียงผู้เดียว อ่า...”

เขาซุกปลายจมูกโด่งไปกับซอกคอระหงชื้นเหงื่อของนาง และยิ่งผมยาวสลวยสยายไปตามหมอนที่นอนหนุนยิ่งยั่วยวนจนเขาต้องเคลื่อนมาปิดปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อของนางแล้วบดจูบสอดแทรกดุนดันปลายลิ้นกอดเกี่ยวคลอเคลียหยอกเย้าในโพรงปากเล็ก เอวหนาของเขาก็แอบอิงสอดแทรกท่อนเนื้อร้อนของมังกรหยกที่กดแนบเสียดสีตามกลีบสตรีแล้วกดแนบกรีดกรายหลอมรวมเป็นหนึ่งกับนาง

         “อ่ะ...เจ็บ! อื้อ...ทะ...ท่าน ข้าเจ็บ อ่า...จ้าวซ่านลู่! ฉันเจ็บ!” เธอหลุดพูดแบบยุคปัจจุบันออกมาเมื่อคนเหนือร่างไม่ยอมขยับตัวถอยหนี แต่กลับกระแทกกายสอดลึกเข้ามาจนเจ็บจุกอึดอัดท้อง

         “อ่า...เจ้าแน่นเหลือเกินชายาข้า อ่า...เถียนเถียนอดทนเพื่อเราเถิด ดวงใจข้า อ่า...”

อ๋องใหญ่กัดฟันแน่นเจ็บปวดท่อนเนื้อในกายของเขาไม่ต่างกัน ความคับแน่นตอดรัดเร่งเร้าให้เขาขยับ แต่เมื่อเห็นดวงหน้าสวยชื้นไปด้วยเหงื่อและดวงตาสดใสซุกซนนั้นอาบคลอไปด้วยน้ำตา จ้าวซ่านลู่ก็จูบเปลือกตาสวยของนางเพื่อปลอบประโลม

         “อือ...ข้าเจ็บ! ท่านได้ยินไหมข้าเจ็บและอึดอัด อ่ะ...อื้อ”

         ปากน้อยของนางถูกปิดด้วยปากหนาของเขาพร้อมบดจูบอีกครั้ง ตอนนี้อ๋องใหญ่กำลังใช้จูบร้อนรุ่มอ่อนโยนเอาแต่ใจของตัวเองหลอกล่อความสนใจของนางให้ออกจากความเจ็บปวดความเป็นสตรีของนาง และเมื่อนางแอ่นเด้งยกร่างขึ้นหาเผลอจูบตอบเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวโยกเร่ากายเนื้อมังกรเคลื่อนไหวเสียดสีเร่าร้อนเข้าออกในความเป็นสตรีของนาง

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)    บทพิเศษ - โซ่ทองคล้องใจ

    เมื่อบ้านเมืองสงบ หน้าด่านนอกก็สงบ ตอนนี้ชู่เอ๋อก็ตั้งครรภ์ได้สามเดือน และท่านหญิงหมิงเทียนก็เช่นกัน ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันนับตั้งแต่นั้นมา ท่านหญิงหมิงเทียนก็แวะเวียนมาที่จวนอ๋องตู้บ่อยๆ “ท่านอ๋องตู้” ชู่เอ๋อเอ่ยเรียกพระสวามีที่เพิ่งกลับมาจากด่านหน้าเมือง และคล้อยหลังตู้เหลียงเฉิงก็คือบิดาของนาง “ท่านพ่อ” “ชู่เอ๋อเป็นอย่างไรบ้าง ท่านอ๋องตู้บอกว่าเจ้าแพ้ท้องยังมิหาย” ชู่เว่ยเอ่ยถามบุตรสาวที่ตอนนี้อวบอิ่มกว่าแต่ก่อนเพราะเจ้าตัวเล็กในครรภ์ “ก็เพลียเจ้าค่ะท่านพ่อ กินอะไรก็อาเจียน” นางเอ่ยตอบบิดาของนางที่เดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆ นาง “ก็อย่างที่ท่านอาจารย์เห็นนั่นแหละ ข้าล่ะสงสารชู่เอ๋อที่ต้องมาลำบากเพราะลูกของข้า หากเป็นไปได้ข้าอยากแพ้ท้องแทนนาง” ตู้เหลียงเฉิงเอ่ย “ท่านอ๋องตู้ก็...มิลำบากหรอกเพคะ หม่อมฉันทนได้

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   บทที่ 13 พี่รักเพียงแค่นาง 2

    “ชู่เอ๋อ”ตู้เหลียงเฉิงรีบวิ่งไปหาพระชายาที่นั่งคุกเข่ากับพื้นทันที พร้อมกับผลักทหารสองนายที่ยืนขนาบข้างนางออก “ชู่เอ๋อ ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้” อ๋องหนุ่มรีบแก้มัดที่มือและผ้าที่ปิดปากนางออกอย่างรวดเร็ว “ข้าจะไม่ทำโทษพวกเจ้า เพราะพวกเจ้าทำตามคำสั่งของท่านหญิง ไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะตัดหัวพวกเจ้า” เมื่อให้อิสระแม่ยอดดวงใจแล้วเขาก็หันมาตวาดเสียงแข็งใส่ทหาร และทหารทั้งสองก็รีบไปอย่างรวดเร็วด้วยรู้ดีว่าท่านอ๋องตู้เป็นคนเลือดเย็น “ท่านอ๋องตู้” ชู่เอ๋อโอบกอดชายคนรักแน่น “ปลอดภัยแล้ว ต่อจากนี้เราจะอยู่ด้วยกัน จักไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้อีกชู่เอ๋อของพี่” เขาดันนางออกห่างพร้อมพรมจูบดวงหน้างามแล้วมาหยุดที่แก้มนวลเนียนที่ฟกช้ำ “ใครทำเจ้าชายาข้า” “หม่อมฉันโดนท่านหญิงหมิงเทียนตบเพคะ” นางตอบเสีย

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   บทที่ 13 พี่รักเพียงแค่นาง 1

    ภาพที่ตู้เหลียงเฉิงตวัดดาบตัดหัวของมู่เหลียงเฉิงทำให้หลิงหลิงสาวใช้ของท่านหญิงหมิงเทียนแทบก้าวขาไม่ออก ความโหดเหี้ยมของท่านอ๋องตู้นั้นสังหารพี่ชายเพียงดาบเดียว หลิงหลิงก้าวเท้าออกมาจากที่ซ่อนของตัวเองเดินเข้าไปหาท่านอ๋องตู้ที่กำลังจะเดินไปทางม้าของท่านอ๋อง “เจ้าหลิงหลิง คนของท่านหญิงหมิงเทียนนี่” เขามองไปทางคนที่เดินตัวสั่นมาทางตนเองพร้อมเอ่ยถาม “เพคะท่านอ๋องตู้ หม่อมฉันมาส่งข่าวเพคะ” “ข่าวอะไรของเจ้า” “ท่านหญิงหมิงเทียนให้หม่อมฉันมาทูลท่านอ๋องตู้ว่าตอนนี้พระชายาชู่เอ๋อนั้นอยู่กับท่านหญิงที่ตำหนักเพคะ” นางเอ่ยเสียงสั่นเบาในลำคอ “ขอบใจเจ้าที่มาบอกข้า หากเจ้าไม่มาบอก ข้าคงตามหาพระชายาแบบไร้จุดหมาย” น้ำเสียงเข้มห้าวเอ่ยพร้อมกับเหวี่ยงตัวโหนขึ้นหลังม้า “ฟ่านตง เจ้าเข้าไปในวังหลวงก่อน เราจะไปหาพ

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   บทที่ 12 ปราบให้สิ้นซาก! 2

    ฮือ!เสียงหอบเหนื่อยของทั้งสองดังขึ้นพร้อมกับสองเท้าหยุดวิ่งเมื่อคิดว่าหนีมาไกลจนปลอดภัยแล้ว แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตัวเกร็งเมื่อมีดาบยื่นมาจากด้านหลังจ่อที่ลำคอของนาง“คิดเหรอว่าจะหนีรอด หากไม่มีเจ้า ท่านพี่อ๋องตู้ก็คงเลือกข้าเป็นพระชายา” เสียงเล็กแหลมดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับเจ้าของต้นเสียงเดินมาหยุดตรงหน้านาง ชู่เอ๋อมองเจ้าของน้ำเสียงเล็กแหลมน่าเกลียดด้วยความเดือดดาล แต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อที่คอมีดาบจ่ออยู่“ทหารจับตัวมันไป” ท่านหญิงหมิงเทียนเอ่ยสั่งทหารของตนเองให้จับชู่เอ๋อและหลันหลงพร้อมสั่งมัดมือมัดปากของทั้งสองก่อนจะพาขึ้นรถม้าตัวเอง“อือ...ยัยท่านหญิง อ่ะ...อื้อ” แล้วเสียงชู่เอ๋อก็หลุดหายไปในลำคอเมื่อมีผ้าปิดปากเผียะ!“ตอนนี้ชีวิตของเจ้าอยู่ในกำมือข้า นังชู่เอ๋อ” มือเล็กตวัดตบหน้าของชู่เอ๋อก่อนจะเดินขึ้นรถม้าตัวเองไปแล้วชู่เอ๋อและสาวใช้ก็ถูกทหารของนางลากดึงขึ้นรถม้าตามหลังไป และทันทีที่ทุกคนขึ้นมาบนรถม้าแล้ว รถม้าก็เคลื่อนตัวไปทันที“หลิงหลิง เจ้าไปดักรอที่หน้าจวนอ๋องตู้เพื่อส่งข่

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   บทที่ 12 ปราบให้สิ้นซาก! 1

    “ลุย!” ตู้เหลียงเฉิงร้องสั่งทหารของตัวเองและเหล่าแม่ทัพของตัวเองให้บุกโจมตีกบฏในยามเช้ามืดเฮ!เสียงทหารและเสียงม้าศึกได้วิ่งควบบุกเข้าโจมตีค่ายของกบฏด้วยความห้าวหาญ เสียงดาบดังกระทบกันหนักหน่วงพร้อมเสียงร้องโหยหวนของกบฏและทหารที่พลาดพลั้งเสียท่าเพล้ง! ฉัวะ! เพล้ง! ฉัวะ! เสียงคมดาบกระทบกระทั่งกันพร้อมเสียงร้องทรมานของผู้เสียท่า“ท่านอ๋องตู้มิต้องห่วงทางนี้ ท่านนำทหารของเราไปในเมืองจับกุมท่านอ๋องมู่เถอะพ่ะย่ะค่ะ” เสียงเข้มทุ้มของแม่ทัพใหญ่ชู่เว่ยเอ่ยดังขึ้น“งั้นทางนี้ข้าฝากท่านอาจารย์ด้วย ข้ากับฟ่านตงจักไปจับท่านอ๋องมู่ก่อนที่ทางนั้นจะไหวตัวทัน”“พ่ะย่ะค่ะ” ชู่เว่ยรับคำแล้วควบม้าไปร่วมต่อสู้กับทหารคนอื่น“ตามข้ามาฟ่านตง และพวกเจ้าด้วย” เสียงเข้มเอ่ยเหี้ยมพร้อมควบม้าวิ่งไปอีกทางทันที โดยมีฟ่านตงและเหล่าทหารศึกควบม้าวิ่งตามเขาไปกุก กุดุดุก กุดุมู่เหลียงเฉิงไม่รู้เลยว่าตอนนี้ค่ายลับของตัวเองได้ถูกตู้เหลียงเฉิงปราบ

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   บทที่ 11 ให้กำลังใจข้าด้วยยอดรักของข้า 2

    ปึก! เสียงประตูปิดแนบสนิทพร้อมกับเพลิงกามสวาทได้เริ่มบรรเลงขึ้น เมื่อเสื้อผ้าอาภรณ์ของชู่เอ๋อถูกปลดเปลื้องออกด้วยมือของพระสวามี ตู้เหลียงเฉิงปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางยอดรักและของตนออกทิ้งแล้วอุ้มนางไปยังเตียงนอนนุ่มที่อยู่ห่างจากหน้าประตูมิไกลนัก “อ่ะ...อื้อ ท่านอ๋องตู้ ท่าน...อ่า...ท่านกำลังแกล้งหม่อมฉันใช่รึไม่เพคะ” ตอนนี้ชู่เอ๋อรู้แล้วว่าแท้จริงแล้วพระสวามีหาได้เกรี้ยวโกรธตัวเองไม่ “หึหึ...ข้าแกล้งอันใดเจ้ายอดรักของข้า” ปากหนาที่เคลื่อนไล้จูบขบเม้มลำคอระหงผละออกมาเอ่ยถามนางในดวงใจ “ก่อนหน้านี้ท่านมิได้โกรธหม่อมฉันใช่รึไม่เพคะ” หึหึ เขาทำเพียงขำตอบ และนั่นก็ยิ่งทำให้ชู่เอ๋อรู้สึกขุ่นเคืองเมื่อโดนอ๋องตู้ร้อยเล่ห์หลอกอีกครั้ง “ท่านมันคนร้อยเล่ห์”&nbs

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   2 - ชีวิตวายป่วนในแค้นหยวน 1

    ซู่หลิงเถียนนั่งเท้าคางตัวเองที่สวนของจวนสิบสี่ ช่างเหมือนในละครโบราณเหลือเกิน ทุกอย่างสวยงาม ไม่อยากจะเชื่อว่าจะหลุดมาอยู่ในมิติอดีตได้สามสัปดาห์แล้ว ตอนนี้จะว่าไปเธอก็ปรับตัวเป็นคนโบราณไปเต็มตัวแล้วก็ว่าได้ “คุณหนู ท่านอ๋องใหญ่มาเจ้าค่ะ” นี่คือเสียงของหมิงเหนียน สาวใช้คู่ใจที่จ้าวซ่านลู่

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   1 - ข้ามมิติ 2

    “อือ ยะ...อย่ามาทำแบบนี้นะ ถ้าไม่ปล่อยจะคุยกันได้ยังไง เป็นถึงอ๋องใหญ่ ใช่ไหม อ๋องใหญ่” “อือ...ข้าเป็นอ๋องใหญ่ จวนสิบสี่ และที่นี่ก็จวนข้า และเจ้าก็มาโผล่ที่นี่ ฉะนั้นต่อไปนี้เจ้าคือของข้า เป็นสมบัติของข้า” ว้าย! “ปล่อยนะ ไอ้อ๋องใหญ่จอมหื่น” ซู่หลิงเถียนดิ้นเมื่อถูกยกอุ้

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   1 - ข้ามมิติ 1

    ร่างเล็กขยับพลิกตัวไล่ความขี้เกียจในยามเช้าเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับปรับระดับการมองเห็นของสายตาให้คุ้นชินกับความสว่างในยามเช้า เมื่อตื่นขึ้นมาเธอก็ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าตอนนี้ทุกอย่างรอบตัวของตัวเองเปลี่ยนไปแล้ว ส่วนคนที่นอนร่วมเตียงเดียวกับหญิงส

  • อ๋องตู้สะเทือนจวน (อ๋องใหญ่จวนสิบสี่)   บทนำ กระจกโบราณ

    ซู่หลิงเถียน หรือเถียนเถียน วัย 20 ปี ได้กระจกเก่าแก่แกะสลักลวดลายสวยงามมาเป็นมรดกจากพ่อและแม่ที่เสียไปเพราะอุบัติเหตุเมื่อสองเดือนก่อน และทรัพย์สมบัติทุกอย่างก็ตกเป็นของเธอ แต่ต้องอยู่คนเดียวบนโลกอันโหดร้ายแห่งนี้ ซู่หลิงเถียนใบหน้าสวยจิ้มลิ้ม ผิวขาวนวลเนียน ดวงตาเล็กเหมือนสาวทั่วไปของเมื

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status