ข้าผู้เคยร้ายจะขอกลายเป็นหมอหญิง

ตอนที่ 1

นรกบนดิน

"ฮือ.........."  เสียงสะอื้นไห้แผ่วเป็นระยะ

 

จ้าวซินนั่งกอดเข่าในคุกในถ้ำแห่งนี้มานานหลายวันแล้ว...นางทรมานเหลือเกินที่ต้องมาติดอยู่ในที่มืดมิดแห่งนี้...ยามตื่น....นางก็ได้ยินแต่เสียงกรีดร้องจากผู้ที่ถูกทรมานผ่านกำแพง...เกือบทุกวัน...ยามหลับ...จ้าวซินก็ฝันเห็นแต่เปลวไฟที่แผดเผาร่างของนางจนมอดไหม้ครั้งแล้วครั้งเล่า...ร่างของนางถูกสับเป็นชิ้นๆจากนั้นก็ประกอบขึ้นมาเป็นร่างใหม่แล้วก็ถูกสับเป็นชิ้นๆ

อีกครั้ง

"กรี๊ด!"  จ้าวซินสะดุ้งตื่นเพราะฝันนั้นทุกค่ำคืน....นางอยากออกไปจากคุกนี้เหลือเกิน อยู่เช่นนี้ไม่ต่างจากตกนรกเลยแม้แต่น้อย

นางอยากแก้ไขชีวิตของนางเหลือเกิน...แต่ทว่าเวลาไม่อาจย้อนคืน ปีนี้นางอายุสิบแปดหนาวเท่านั้น...แต่กลับต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในที่เช่นนี้ นางยังมิได้ทำประโยชน์อันใดเลยก็ต้องตายแล้วหรือ?

ในตอนเด็กนางเคยได้ยินว่า หลังมนุษย์ตายจากโลกนี้แล้วจิตสุดท้ายจะน้อมนำไปเกิด หากทำชั่วไว้มากจิตสุดท้ายจะนึกถึงแต่ความชั่วเมื่อใกล้จะตายจิตก็จะนึกสิ่งที่คุ้นชินที่เคยกระทำไว้ในตอนมีชีวิตอยู่

จากนั้น...จิตที่คิดถึงความชั่วก็พาน้อมนำไปเกิดตายในนรก...  แต่หากจิตสุดท้ายนึกถึงความดีก็จะได้ขึ้นสวรรค์...

แต่ทว่า...หากจ้าวซินตายลงตอนนี้ นางก็ไม่อาจนึกถึงความดีได้เลยจริงๆ นางพลาดเหลือเกิน....สิบแปดปี ที่มีชีวิตอยู่ใช้ชีวิตอย่างผิดพลาด ทั้งยังลงมือทำลายชีวิตผู้อื่นทางอ้อม

ทำให้ผู้อื่นมิสมหวังในความรัก

นางเคยวางยาปลุกกำหนัดให้เฉิงหวังเฟยหลงและ

หยวนลู่จิ่นได้เสียกัน เพื่อที่นางจะไม่ต้องสมรสกับเฉิงหวังเฟยหลง นางรู้อยู่แก่ใจว่าหยวนลู่จิ่นไม่ต้องการเช่นนั้น...และนางก็รู้ว่า

เฉิงเจิงอวี้หรือองค์ชายสี่มีใจให้หยวนลู่จิ่น....แต่นางก็ลงมือกระทำ...

ทั้งหมด...เพราะนางหลงรักเฉิงหวังเยว่บิดาของ

เฉิงหวังเฟยหลง!  นางสู้ลงทุนทำเรื่องราวตั้งมากมาย…

เพื่ออะไรกัน? ในเมื่อสุดท้าย...เฉิงหวังเยว่ก็รักแต่หลินหลงผู้นั้น!

หลินหลง...สตรีที่อายุมากกว่านางตั้งหลายปี....ทั้งที่

จ้าวซินยังสาวกว่ามาก...แต่ทว่า....ความงดงาม ความดีภายในใจของจ้าวซินไม่อาจสู้หลินหลงได้เลยแม้แต่น้อย...

เพราะจ้าวซินคิดอิจฉาสตรีผู้นั้นมาโดยตลอด แต่ทว่าผู้ที่ทำดีนั้น เมื่อมีผู้คิดร้ายก็จะสะดุดความร้ายกาจของตนแล้ว

แพ้พ่ายไป...เป็นจริงดังนั้น...

แม้กระทั่งว่านางเคยวางยาปลุกกำหนัดเฉิงหวังเยว่แต่สุดท้าย...คล้ายกับกรรมสนองคืน...นางกลับต้องขึ้นเตียงกับ

เฉิงเจิงอวี้บุตรชายของเขาแทน...จากนั้น นางก็ถูกแต่งเป็น

อนุชายาให้เฉิงเจิงอวี้....ผู้คนต่างบอกว่านางเป็นหญิงแพศยา...เป็นสนมฝ่าบาทไปแล้วกลับคบชู้กับบุตรชายของสามี...

 

ย้อนกลับไปเหตุการณ์เดือนก่อน....

หลังจากที่จ้าวซินเข้าไปยั่วยวนเฉิงหวังเยว่แต่กลับไม่เป็นผล บุรุษผู้นั้นออกจากห้องไปเพื่อไปนอนกับสนมอีกคน จ้าวซิน

คับแค้นใจเป็นอย่างมากจึงมานั่งดื่มสุราที่ศาลาหน้าตำหนักตน

"มานั่งดื่มสุราคนเดียวเช่นนี้คาดว่า เสด็จพ่อคงจะทิ้งสนมจ้าวซินไปหาอาหญิงหลินหลงเสียแล้ว......"

เฉิงเจิงอวี้ที่ดื่มสุรามาเช่นกันเอ่ยขึ้น ด้านจ้าวซินที่กำลังกระดกสุราหันขวับมามองผู้มาใหม่ทันที

"ข้านึกว่าผู้ใด ฮึ! ที่แท้ก็องค์ชายสี่....ที่ข้ามาดื่มสุราเช่นนี้ก็เพราะบิดาของท่านตาต่ำมองข้ามข้าครั้งแล้ว

ครั้งเล่า "จ้าวซินเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย...

นางทำทุกวิถีทาง....แต่เฉิงหวังเยว่ผู้นั้นกลับมองไม่เห็นค่า...

"ข้ากลับคิดว่าเสด็จพ่อคิดถูกยิ่งนัก ....สตรีแพศยาเช่นเจ้าไม่คู่ควรกับตำแหน่งภรรยาเสด็จพ่อเลยสักนิด!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน  จ้าวซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ลุกจากที่นั่งก่อนจะมาหยุดตรงหน้าเขาก่อนจะง้างมือตบใบหน้าหล่อเหลาคล้ายกับอีกคนอย่างไม่เบานัก

เพียะ!

ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามทิศที่มือบางลงน้ำหนัก

เฉิงเจิงอวี้ใช้มือหนากุมใบหน้าที่ชาของตนไว้..พลางคิดในใจว่านางกล้าดีอย่างไรตบหน้าเขาเช่นนี้

"ตบนี้เพื่อสั่งสอนท่าน ...เวลานี้อย่างไรข้าก็มีศักดิ์เป็นถึงมารดาเลี้ยงท่าน  ดูท่านสิ…เมามาแล้ว...เช่นนี้...ท่านก็ดื่มสุรามาเช่นกันมิใช่หรือ?...ทำไม?....คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าท่านมีใจให้หยวนลู่จิ่น ฮึ!  แล้วเป็นอย่างไรเล่า....นางเป็นของพี่ชายท่านไปแล้ว สมน้ำหน้าท่าน! ฮึ!" จ้าวซินเอ่ยราวกับคนเสียสติก่อนจะหยิบขวดยาในแขนเสื้อออกมาให้บุรุษตรงหน้าดู…ว่านางนี่แหล่ะคือผู้ควบคุมแผนการทั้งหมด

"ที่แท้เรื่องคืนนั้นก็เป็นแผนการของเจ้าจริงๆ"

เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะกำหมัดแน่น

"เป็นข้าแล้วอย่างไร? ท่านจะทำอะไรได้.... ข้าจะบอกอะไรให้ ...ข้านี่เองที่เป็นผู้ใส่ยาปลุกกำหนัดนี่  ลงในน้ำชาที่หลินหลงนำมาถวายฝ่าบาท จากนั้นข้าก็นัดหยวนลู่จิ่น

ออกไปแล้วก็จัดการพานางไปไว้ที่ตำหนักองค์รัชทายาท...สุดท้ายพวกเขาก็ลงเอยกันแล้วข้าก็ได้เป็นสนมฝ่าบาทสมใจ....เห็นหรือไม่ว่าข้าเป็นผู้ควบคุมทุกสิ่ง...คนเช่นข้า...หากต้องการสิ่งใดแล้ว  ข้าต้องได้....ดังนั้นท่านอย่าคิดลองดีกับข้า...เพราะท่านมันก็แค่ลูกเต่าไร้ความสามารถ!"

จ้าวซินเอ่ยพลางยกไหสุราขึ้นกระดกอีกครั้ง ด้านเฉิงเจิงอวี้ที่ได้ยินเช่นนั้นมือหนากำหมัดแน่นก่อนจะตัดสินใจกระทำบางอย่าง

“หากเจ้าควบคุมได้จริง เสด็จพ่อข้าจะไปหาอาหลินหลงหรือ? เจ้าน่าสมเพช!”เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น

ด้านจ้าวซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็เตรียมฟาดมือลงไปบนหน้าหล่อเหลานั้นอีกครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้เฉิงเจิงอวี้คว้าข้อมือของนางไว้ได้ทัน

หมับ!

 

"ท่านจะทำอะไร!?"