Mag-log inอดีตจ้าวซินเคยทำตัวร้ายกาจไว้มากนางได้รับผลกรรมถูกจองจำในคุกมืดอันแสนทรมานสุดท้ายถูกตัดสินโทษตาย แต่ทว่ากลับมีมือปริศนาช่วยนางให้รอดพ้นจากความตายนั้น และนางได้พบพบกับ 'หลิวซีจิน' เจ้าของโรงหมอแห่งหนึ่ง จ้าวซินได้เปลี่ยนชื่อเป็น 'หลิวซินซิน'และได้เรียนรู้วิชาหมอจากนางกลายเป็นคนใหม่
view moreEmpat lelaki tergeletak di tanah, tak berdaya, mereka sekarat. Di hadapan mereka berdiri sosok hitam berjubah dengan sorot mata angkuh dan kejam, terlihat tersenyum puas ke arah empat lelaki yang sekarat itu. Hasil pertarungan empat lawan satu berakhir dengan kekalahan mereka berempat.
Beberapa waktu lalu, ada penyerangan di wilayah Devon, kastil iblis dunia bawah. Sekitar lima puluh pasukan penyusup tak dikenal menyerang kastil Devon dan beberapa prajurit serta orang-orang di dalamnya. Dan kini sosok hitam sebagai pemimpin penyerangan itu menjadi lawan keempat pangeran yang sekarang sedang terkapar itu.
Dengan sisa tenaganya, lelaki berambut blonde mengadah kepalanya, sedangkan ketiga lainnya masih belum sadarkan diri. "Brengsek! Kenapa kau menyerang kami?"
Sosok hitam itu terkekeh dengan senang, "Memang apa lagi? Tentu saja membunuh kalian."
Lelaki berambut blonde tadi terkejut begitupun ketiga lelaki lainnya yang ternyata sudah kembali kesadarannya. Apa maksudnya ini? Mereka seakan tak paham.
Apa yang sudah diperbuat Devon sehingga mereka diserang? Terlebih oleh orang-orang dari ras yang tak mereka kenal. Sejauh ini, tak ada pergerakan yang Devon lakukan sehingga menimbulkan konflik dari ras wilayah manapun. Bahkan terakhir kali di Konferensi asosiasi berbagai ras,
Devon sedang menjalin kerja sama dengan Avrot, wilayah ras burung gagak, itupun terjalin tanpa ada konflik. Lalu, ada apa dengan mereka? Siapa mereka yang tiba-tiba menyerang wilayah ini, dan mencoba membunuh?
"Cih! Sialan!" keempat pangeran itu benar-benar tak berdaya, padahal mereka merupakan pangeran kesatria yang berkemampuan tinggi di Devon. Ternyata hanya sebatas itu, atau memang musuhnya saja yang terlalu kuat? Mereka mengumpat menyalahkan itu.
Splashh...
Tiga belati tiba-tiba datang dari arah berlawan si sosok hitam, hampir mengenai targetnya, namun berhasil ia hindari dan berakhir mencap di tanah.
Muncul sosok lelaki tinggi, bersurai ungu gelap, memakai tunik dan berjubah mantel bulu coklat, penampilannya melambangkan kalau dia adalah seorang pemimpin. pemimpin Devon, Lumiere. Dia berjalan dari sisi dimana belati tadi datang, menyorot tajam sosok hitam di depannya.
"Ka..kakak?!" Keempat pangeran itu terkejut dengan kedatangan orang yang mereka sebut kakak tadi.
Lumiere yang dimaksud menggulirkan pandangannya ke bawah, dimana keempat adiknya tergeletak tak berdaya, "Oh, kalian sudah selesai bersenang-senang?"
"Kukuku, sambutan yang bagus. Tuan Lumiere." Sosok hitam itu mengalihkan kembali pandangan Lumiere.
"Ya, kebetulan aku baru saja pulang dan sudah mendapat tamu yang merusak kastilku, sungguh tamu yang tidak sopan."
"Aduh, apa itu pujian? Aku merasa tersanjung."
"Sebagai Tuan dari wilayah ini, tentu saja."
Lumiere memejamkan matanya, merasa terepotkan dengan apa yang sedang terjadi sekarang, lalu menghela nafas. "Itu juga salah adik-adikku yang bodoh karena mereka kurang waspada dan lengah dalam menjaga kastil dan wilayah, padahal baru saja aku tinggal satu bulan."
Matanya menajam, sorot dan ekpresinya berubah serius, Lumiere dengan kecepatan kilat tiba-tiba sudah berada di belakang sosok hitam itu, mengarahkan belatinya namun sosok itu tak kalah kesit menghindar, dan sudah berada beberapa jarak dari Lumiere.
"Oh, kau pintar menghindar, ya."
"Aah, aku sudah bosan dengan semua ini, aku minta maaf atas kerusuhan yang aku buat dan terkaparnya adik-adikmu yang lemah ini." Sosok itu membuka tudung jubah yang sedari tadi menutupi wajahnya, membuat wajahnya terlihat jelas.
"Tapi aku akan mampir lagi dan memberikan kesengan untuk kalian. Lebih dari ini" wajahnya kini yang terpapar cahaya bulan, mengukir ekspresi dan sunggingan jahat. "Aku Argon berpamit, selamat malam dan sampai jumpa, kikiki~ " Lalu menghilang bersama dengan kabut hitam.
“Ah, dia kabur.” Lumiere menoleh kepada kempat adiknya yang tergeletak di tanah, “Baiklah, sekarang kita urus luka kalian!”
ตอนพิเศษ 10ข้าคร้านแล้ว ผ่านไปหลายชั่วยามแล้วที่หยวนลู่จิ่นถูกล่ามโซ่ไว้เช่นนั้น นี่คนบ้านั่นกลัวว่านางจะหนีถึงเพียงนี้เชียวหรือ?ในขณะที่หญิงสาวกำลังคิด ราวกับเสียงสวรรค์ ประตูห้องถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของหวังเฟยหลงที่กำลังสาวเท้าเข้ามาในห้อง"เป็นอย่างไร...พระชายา"หวังเฟยหลงเอ่ยเสียงเรียบ"หวังเฟยหลง ท่านทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้นะ ใยต้องล่ามโซ่ข้า ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของท่านนะ!" หยวนลู่จิ่นโวยวายขึ้น เพราะวันนี้นางถูกเขาล่ามโซ่มาหลายชั่วยามแล้ว"น้องหญิง ข้ายังไม่ได้ลงโทษเจ้าเรื่องที่เจ้าพานักฆ่าเข้ามาที่นี่เลย นี่ถือเป็นการลงโทษเจ้า"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้น"นักฆ่าหรือ? ท่านหมายถึง..เซียวอิงเช่นนั้นหรือ?...."หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น หวังเฟยหลงจึงพยักหน้าแทนคำตอบ หยวนลู่จิ่นที่ได้ฟังเช่นนั้นราวกับถูกสาป"หากข้าไม่ได้สืบเรื่องนางมาก่อน ข้าคงเข้าใจว่าเจ้าต้องการส่งนางมาสังหารข้า"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะเล่าเรื่องที่เขาตามดูสตรีผู้นี้มานานคาดว่าเป็นคนจากต่างแคว้นปลอมตัวเข้ามาคาดว่าอาจเป็นศัตรูที่ต้องการสังหารเขาจึงแฝงไปในสถานที่ที่มีเขาอยู่...เมื่อคืนนี้หลังจากที่หยวนลู่จิ่นหลับใหลเ
ตอนพิเศษ 9 หลงกลหลังจากที่หยวนลู่จิ่นช่วยเปลี่ยนอาภรณ์ให้เขาเรียบร้อยแล้ว...นางจึงยกน้ำจีเสวียเฉ่าที่คั้นเรียบร้อยแล้วให้เขาดื่มทันที ส่วนนางกำนัลทั้งหลายเมื่อเก็บกวาดของที่เขาและนางต่อสู้กันเมื่อครู่เรียบร้อยแล้วก็หายไปจากห้องกว้างนี้อย่างรวดเร็วอย่างรู้งาน"ท่านดื่มนี่ก่อนเถิด หมอหลวงบอกว่าสิ่งนี้ช่วยต้านการอักเสบและฆ่าเชื้อได้ จะได้หายโดยเร็ว "หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นถ้วยยาที่มีน้ำสีเขียวอยู่ในนั้น หวังเฟยหลงมองดูน้ำสีเขียวนั้นก็ทำหน้าขยะแขยงราวกับว่านั่นคือสิ่งที่น่ารังเกียจ"ข้าเกลียดการดื่มน้ำสีเขียวเช่นนี้"เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะเบือนหน้าหนีคล้ายเด็กที่ไม่อยากกินยา หากมิใช่เพราะต้องแสร้งบาดเจ็บเพื่อให้นางอยู่ดูแลเขาแล้ว...เขาคงไม่ต้องมาฝืนดื่มน้ำเขียวนี้"ท่านพี่ อย่าทำราวกับเด็กที่ไม่อยากดื่มยาสิ แม้ว่าข้าจะไม่ใช่หมอแต่ข้าเคยได้ยินมาว่า จีเสวียเฉ่า(บัวบก)นี้ประโยชน์มากมายนัก ไม่เพียงช่วยฆ่าเชื้อโรคต้านอักเสบ ช่วยเรื่องความจำ ช่วยเรื่องลดความวิตกกังวลได้อีกด้วย"หยวนลู่จิ่นบรรยายสรรพคุณให้อีกฝ่ายราวกับหลอกล่อเด็กน้อยให้กินยาก็ไม่ปาน"ข้าไม่ดื่ม อย่างไรท่านหมอก็ใส่ยาให้ข้าแล้ว
ตอนพิเศษ 8 การต่อสู้"ข้าไม่มีบุรุษอื่น...ปล่อย! ข้าเจ็บ""เช่นนั้นเหตุใดจึงอยากหย่าและหนีไปจากข้านัก""เพราะข้าเกลียดท่าน! แม้คืนแรกของการเข้าหอ ท่านยังกล่าวว่าหากข้าไม่ตั้งครรภ์ภายในหนึ่งเดือนท่านจะรับอนุชายาเข้าตำหนัก...ท่านเห็นข้าเป็นอะไร! หากมีข้าเพียงเพื่อเรื่องนั้น...ท่านก็หย่าให้ข้าเถอะ"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นดวงตาคู่งามมีน้ำคลอหน่วยเล็กน้อย ก่อนจะผลักร่างหนาออกจนเป็นอิสระ มือเรียวดึงหนังสือหย่าออกมาหนึ่งฉบับก่อนจะกางออกให้เขาดู"ข้าประทับลายนิ้วมือแล้ว ขาดแต่การประทับลายนิ้วมือของท่าน"ด้านหวังเฟยหลงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย"หยวนลู่จิ่น นี่คือสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท เจ้าคิดว่าจะไปจากข้าได้ง่ายๆเช่นนั้นหรือ? ข้าไม่มีวันหย่ากับเจ้า""เพราะเหตุใด?! "หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทน"เพราะเจ้าเป็นภรรยาข้า ต่อให้ครบหนึ่งปี ข้าก็ไม่หย่ากับเจ้า""ท่านมันเห็นแก่ตัว! ท่านไม่หย่าก็ช่างแต่ข้าจะหนีจากท่าน!"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นจะหมุนตัวเตรียมจากไปแต่ทว่า หวังเฟยหลงไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น เขาใช้วรยุทธขว้างตะเกียบไปยังจุดล็อคตรงบานประตูด้วยความชำนาญฟ้าว!ปึก!"หวังเฟยหลง! อะไร
ตอนพิเศษ 7 แผนกลบเกลื่อน หลังจากที่หยวนลู่จิ่นพาตนเองมาอยู่ที่ตำหนักองค์รัชทายาทก็พบว่าเซียวอิงกำลังรินสุราสามีของตน หญิงสาวที่เห็นเช่นนั้นก็อมยิ้มเล็กน้อยวันนี้หยวนลู่จิ่นสวมอาภรณ์สีเงินโปร่งใบหน้างามที่แทบไม่ต้องแต่งอะไรก็ดูงดงามนักในสายตาของหวังเฟยหลง อาหารถูกนำมาวางตั้งไว้บนโต๊ะ ในขณะที่เซียวอิงกำลังนั่งบรรเลงเพลงพิณอย่างไพเราะจนสตรีเช่นนางยังรู้สึกชอบฟังเสียงดนตรี....."ท่านพี่ เซียวอิงมีความสามารถหลากหลายด้านเช่นนี้ น่าเสียดายยิ่งนัก ที่นางไม่ได้ตกแต่งเป็นภรรยาผู้ใดเสียที"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะลอบสังเกตอากัปปกิริยาของคนตรงหน้าที่ยกถ้วยน้ำชาขึ้นจรดริมฝีปาก"เจ้ากล่าวมาไม่ผิด เซียวอิงมีความสามารถหลายด้านนัก"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปาก ด้านหยวนลู่จิ่นที่เห็นว่าทั้งคู่คงจะร่วมเตียงกันได้โดยไม่ต้องวางยาปลุกกำหนัดเป็นแน่...อย่างไรก็ตามนางจะต้องหาอนุภรรยาให้เขาอีกหลายคน เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องมีความต้องการเรื่องเช่นนั้นกับนาง...บิดานางเคยบอกนางว่า สมรสพระราชราชทานนี้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดนางก็ต้องอยู่ให้ครบหนึ่งปีจากนั้น...นางก็จะเขียนใบหย่าให้เขา
ตอนที่ 61เรื่องคับแค้นใจ“เห็นแก่ที่ท่านถามข้าเล่าก็ได้”"ความจริง ตอนข้าเข้าสำนักศึกษาใหม่ ๆ ข้าแอบชอบบุรุษผู้หนึ่งในสำนักศึกษาเดียวกัน.... ข้าเพียงอยากแอบมองเขาอย่างเงียบ ๆ มิคิดเปิดเผย....แต่อ้ายเสิน! คนเจ้าเล่ห์นั่นกลับนำความลับของข้าไปบอกคนผู้นั้น...แล้วบุรุษที่ข้าแอบชอบก็เมินใส่ข้าไม่สนใจข้า
ตอนที่ 8 พบเจออีกครั้ง สองวันผ่านไปหลิวซีจินกลับมาจากการถวายการตรวจสุขภาพให้ไทเฮา...ความจริงนั้นหลิวซีจินเองก็ถูกทาบทามให้เข้ารับราชการเป็นหมอหลวงอยู่หลายครา... แต่ทว่านางปฏิเสธด้วยเหตุผลว่าต้องการเปิดโรงแพทย์ที่ช่วยเหลือได้หลายกลุ่มคนในชนบท ที่สำคัญนางจะทิ้งโรงหมอแห่งนี้ไปได้อย่างไร....ในเมื่อมัน
ตอนที่ 7 อดีตสามี "โป๊ยกั๊กมีสรรพคุณช่วยไล่ความเย็น เพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย จึงมีฤทธิ์ในการช่วยบรรเทาไข้หวัดให้หายไปได้ ข้าเคยสังเกตและจดบันทึกอาการของผู้ป่วยที่ได้ดื่มเข้าไปพบว่าช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของลมปราณ" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นในขณะที่หยิบสมุนไพรแห้งชนิดหนึ่งที่มีลักษณะเป็นแปดแฉกขึ้นมาตรงห
ตอนที่ 6ศึกษาเล่าเรียนหลังจากที่หลิวซินซินขึ้นรถม้ากลับโรงหมอไปแล้ว โม่ชิงหนานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามสหายตนที่รู้จักมานาน"เหตุใดเจ้าจึงช่วยนาง? หากทางการรู้เรื่องนี้ เจ้าไม่กลัวจะเดือดร้อนหรือไรกัน?" โม่ชิงหนานเอ่ยถามทันทีที่อยู่กันลำพัง"บิดาข้าที่กลายเป็นไต้ซือไปแล้วเคยทำนายไว้เมื่อปีก่อน...ว่าอ









![สองแม่ทัพขย่มกลีบโบตั๋น (3p) - [PWP] - [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

