ข้าผู้เคยร้ายจะขอกลายเป็นหมอหญิง

ตอนที่ 2 โทษตาย "ท่านจะทำอะไร!?" จ้าวซินร้องขึ้นเมื่อเห็นว่าเฉิงเจิงอวี้ กระชากขวดยาในมือของนางไปก่อนดันนางจนหลังติดเสาขนาดใหญ่ของศาลาติดแม่น้ำแห่งนี้ก่อนดึงจุกฝาปิดออก แล้วบังคับบีบคางของนางอย่างแรง มือหนาเทยากรอกปากอีกฝ่ายจนสำลัก แต่ทว่าเฉิงเจิอวี้ไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น มือหนาเอามือปิดปากของนางไว้ส่งผลให้จ้าวซินต้องกลืนยาทั้งหมดลงไปทั้งน้ำตา อึก! "สารเลว!" จ้าวซินเอ่ยออกมาเสียงดังเมื่อปากเป็นอิสระ ไม่มีผู้ใดกล้าทำกับนางเช่นนี้มาก่อน เขากล้าดีอย่างไร! "จ้าวซิน สตรีแพศยาเช่นเจ้าทำสิ่งใดไว้ก็สมควรได้รับสิ่งนั้น หากข้าสารเลว เจ้าก็สารเลว เราเหมาะสมกันยิ่งนักเจ้าว่าหรือไม่?" เฉิงเจิงอวี้ที่เมากับสุรามาแล้วยิ่งมาเจอต้นตอที่ทำให้เขาต้องมาเมาเช่นนี้ก็ยิ่งฮึกเหิม...สติสัมปชัญญะของเขาขาดสะบันลงทันที "ข้าจะทูลฝ่าบาทว่าเจ้าบังอาจทำเช่นนี้กับข้า!" จ้าวซิน ร้องขึ้นเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ หญิงสาวยกมือง้างเตรียมฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง แต่ทว่ามือหนาออกมารับได้ทันก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามาประกบริมฝีปากแทน "อื้อ! อื้อ!" จ้าวซินร้องออกมา กำปั้นเล็กที่ทั้งทุบและดันแผงอกกว้างออกอย

ตอนที่ 4 สารภาพ "ใบหน้าของเจ้าคล้ายกับถูกพิษบางอย่างที่ข้าเองก็ไม่รู้จักน่าประหลาดเสียจริง...แต่เจ้าวางใจเถอะ ข้าได้นำสมุนไพรทาให้เจ้าแล้ว ตอนนี้ผื่นนั่นยุบลงมากแล้วอีกไม่กี่วันก็หาย" หลี่ซูซู เอ่ยขึ้นก่อนจะจดบางอย่างลงตำราแล้วหยิบสมุนไพรหลายชนิดลงไปในหม้อ "ขอบคุณพี่ซูซูมาก พี่ซีจินบอกว่าท่านเป็นหมอหญิงที่ชำนาญด้านสมุนไพรมากที่สุดในโรงหมอนี้ ท่านจะถ่ายทอดวิชาให้ข้าบ้างได้หรือไม่เจ้าคะ?" จ้าวซินเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ามีความหวัง ก่อนจะมองผื่นแดงบนใบหน้าผ่านคันฉ่อง "ข้าไม่หวงวิชา ยินดีถ่ายทอดให้เจ้า ขอเพียงเจ้าจะนำความรู้นี้ไปรักษาคน และห้ามเอาไปทำร้ายคนเด็ดขาดรับปากข้าสิ" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นก่อนจะจับชีพจรเพื่อหาสิ่งผิดปกติในร่างกายของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะจดบางอย่างลงไปในกระดาษ อีกครั้ง "ข้าสาบาน ท่านโปรดวางใจ ข้าจะไม่ใช้ความรู้พวกนี้ทำร้ายใครเด็ดขาด" จ้าวซินเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจก่อนจะมองพู่กันที่อีกฝ่ายกำลังตวัดพู่กันลงบนกระดาษจนต้องถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ "พี่ซูซู ท่านจดอะไรหรือ?" จ้าวซินถามขึ้นเมื่อเห็นว่า ทุกครั้งที่ใส่อะไรลงไปอีกฝ่ายก็จดลงกระดาษ "จดอาการของเจ้าอย่างไรเล่า เป็นหมอ

ตอนที่ 6ศึกษาเล่าเรียนหลังจากที่หลิวซินซินขึ้นรถม้ากลับโรงหมอไปแล้ว โม่ชิงหนานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามสหายตนที่รู้จักมานาน"เหตุใดเจ้าจึงช่วยนาง? หากทางการรู้เรื่องนี้ เจ้าไม่กลัวจะเดือดร้อนหรือไรกัน?" โม่ชิงหนานเอ่ยถามทันทีที่อยู่กันลำพัง"บิดาข้าที่กลายเป็นไต้ซือไปแล้วเคยทำนายไว้เมื่อปีก่อน...ว่าอีกหนึ่งปีข้างหน้าจะมีสตรีผู้หนึ่งหมดสติที่ริมแม่น้ำข้างโรงหมอของข้า...สตรีผู้นี้จะเป็นหมอหญิงที่เก่งกาจในอนาคตเบื้องหน้า...ทั้งยังจะทำประโยชน์ให้กับผู้คนอีกไม่น้อย..." หลิวซีจินเอ่ยขึ้น"แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าเป็นนาง"โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ดูอย่างไรเรื่องนี้ก็เสี่ยงต่อการถูกทางการจับได้"เพราะนางมีแผลเป็นคล้าย 四 ที่หลังไหล่ซ้าย ตามที่ไต้ซือบอกไว้ไม่มีผิด ที่สำคัญ ทั้งวันและเวลาที่ไต้ซือบอกไว้ก็ไม่ผิดเพี้ยน อีกอย่างท่านก็เห็นว่านางมีความสนใจและเรียนรู้ได้รวดเร็วนัก...ทั้งที่นางเพิ่งจะเริ่มศึกษาได้ไม่กี่วันเท่านั้น " หลิวซีจินเอ่ยขึ้น"เป็นอย่างที่เจ้าบอก...นางเรียนรู้ได้รวดเร็วคำตอบที่นางตอบมาจากแบบทดสอบนี้ไม่เหมือนผู้ที่เพิ่งเริ่มศึกษา... เรื่องสมุนไพรนางก็สามารถตอบปากเปล่าไ

ตอนที่ 7 อดีตสามี "โป๊ยกั๊กมีสรรพคุณช่วยไล่ความเย็น เพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย จึงมีฤทธิ์ในการช่วยบรรเทาไข้หวัดให้หายไปได้ ข้าเคยสังเกตและจดบันทึกอาการของผู้ป่วยที่ได้ดื่มเข้าไปพบว่าช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของลมปราณ" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นในขณะที่หยิบสมุนไพรแห้งชนิดหนึ่งที่มีลักษณะเป็นแปดแฉกขึ้นมาตรงหน้าหญิงสาว ด้านหลิวซินซินที่เห็นเช่นนั้นก็วาดรูปทั้งตอนที่ยังสด และ แบบที่ตากแห้ง เนื่องจากสมุนไพรเหล่านี้หากสดก็ใช่งานอีกแบบหนึ่ง หากแห้งก็ใช้งานอีกแบบหนึ่ง นี่ยังไม่รวมการแยกชิ้นส่วนของตัวสมุนไพรอีก หลี่ซูซู บอกนางเช่นนั้น "สมุนไพรเหล่านี้โดยส่วนมากแล้วจะไม่นำมาต้มเดี่ยวๆ เราต้องจัดร่วมกับสมุนไพรอื่นตามอาการโรคผู้ป่วย แต่ก่อนจะใช้สมุนไพรรักษาผู้ป่วยได้นั้น ต้องจับชีพจรตรวจหาโรคและฝังเข็มกระตุ้นก่อนตามที่เคยบอกเจ้าไปแล้ว หากผู้ที่มีอาการหนักอาจต้องใช้ทั้งการฝังเข็มร่วมกันกับสมุนไพร" หลี่ซูซูอธิบายก่อนจะหยิบสมุนไพรที่ตากแห้งขึ้นมา "และนี่คือโสมชนิดหนึ่ง...สิ่งนี้เป็นสมุนไพรที่กระตุ้นภูมิคุ้มกันในร่างกายได้เป็นอย่างดี มีหลายชนิด...." มือเรียวของหลี่ซูซูหยิบสมุนไพรตากแห้งขึ้นมาทีละชิ้นพร้อ

ตอนที่ 10ข้ากลายเป็นหมอหญิงผ่านไปได้หลายวันฉงอี้ที่ปวดบั้นท้ายอย่างหนักก่อนหน้าหายเป็นปลิดทิ้ง ชายหนุ่มรีบมาขอบอกขอบใจหลิวซินซินเป็นการใหญ่ ซีจินที่เห็นว่าอีกฝ่ายมีการพัฒนาวิชาแพทย์ได้มากขึ้นก็รู้สึกอยากสอนวิชาหนึ่งให้กับอีกฝ่าย"นอกจากการรักษาคนแล้ว เจ้าต้องมีอาวุธวิชาป้องกันตัวในแบบหมอ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นวันหนึ่ง"อย่างไรเจ้าคะ ตอนข้าอยู่วัง วิชากระบี่..ธนู...และอาวุธอย่างอื่นข้าแทบไม่ได้เรื่อง ส่วนเรื่องหมัดมวยข้าก็พอได้บ้างแต่ไม่ถึงกับดีมาก วิชาตัวเบาก็ได้บ้างเล็กน้อย เท่านี้จะพอป้องกันตัวได้หรือไม่?" หลิวซินซินก้มหน้าลงเล็กน้อย นางไม่เคยออกนอกวังด้วยซ้ำ ทำได้เพียงฝึก"ซินซิน...ใครจะให้เจ้าไปจับกระบี่เล่า เข็มนี่ต่างหากอาวุธของเจ้า"หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะกางกระเป๋าผ้าแบบยาวที่เต็มไปด้วยเข็มเรียงกัน"เข็มพิษงั้นหรือ? พี่ซีจินไหนท่านบอกไม่ให้ข้าทำร้ายคน" ผู้ที่มีอายุน้อยกว่าเอ่ยดวงตากลมโตจับจ้องไปที่แผงผ้าที่มีเข็มจำนวนไม่น้อย เข็มนี้มิใช่เข็มที่มีไว้สำหรับฝังเข็ม แต่มีไว้เพื่อพุ่งไปสู่ศัตรูที่คิดร้ายต่อนายของมัน“ไว้ป้องกันตัวเท่านั้น...ส่วนใหญ่ข้าเน้นเพียงยาสลบ... มานี่ ข้าจะส