ข้าผู้เคยร้ายจะขอกลายเป็นหมอหญิง

ข้าผู้เคยร้ายจะขอกลายเป็นหมอหญิง

last update최신 업데이트 : 2026-03-13
에:  Jiraporn/Tan Fang Xian연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
93챕터
2.2K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

อดีตจ้าวซินเคยทำตัวร้ายกาจไว้มากนางได้รับผลกรรมถูกจองจำในคุกมืดอันแสนทรมานสุดท้ายถูกตัดสินโทษตาย แต่ทว่ากลับมีมือปริศนาช่วยนางให้รอดพ้นจากความตายนั้น และนางได้พบพบกับ 'หลิวซีจิน' เจ้าของโรงหมอแห่งหนึ่ง จ้าวซินได้เปลี่ยนชื่อเป็น 'หลิวซินซิน'และได้เรียนรู้วิชาหมอจากนางกลายเป็นคนใหม่

더 보기

1화

ตอนที่ 1 นรกบนดิน

…طرقتُ مرةً واحدة وأدرتُ مقبض الباب

بثقة. هذه المرة، دون تردد.

“مساء الخير، يا سيد ماكولن. معي تقريرك.” قلتُ، مادّةً ذراعي لأسلّمه إياه.

رفع نظره، محدّقًا فيّ بتلك العيون الزرقاء التي تخترقني من الجانب الآخر.

تمالكي نفسكِ يا روبن. إنه غير متاح.

“حسنًا. اجلسي.”

عاد إلى حاسوبه المحمول.

“أعطيني دقيقةً، من فضلكِ.”

أومأتُ برأسي، وأفكاري تتصاعد في دوامة مع صورته وميليسنت معًا.

عبستُ.

“انتهيتُ،” أعلن، مغلقًا حاسوبه. أمسك بمؤخرة رقبته، يحرّك رأسه يمينًا ويسارًا.

“يمكنكِ وضعه على المكتب.”

فعلتُ ذلك، ونهضتُ على الفور تقريبًا… بسرعة مفرطة للمغادرة، أشقّ طريقي عبر الغرفة نحو الباب.

قطع هو الغرفة، في الوقت المناسب تمامًا، وأمسك بذراعي قبل أن أتمكن من الخروج.

“تغادرين بهذه السرعة؟” همس بصوته الأجش الحسّي.

“نعم. لديّ مكانٌ يجب أن أكون فيه.”

“انتظري. لا ترحلي.”

مرّر لسانه على شفته السفلى، فأرسل موجاتٍ صغيرة من الحرارة المنصهرة تنتشر في جسدي كله. حوّلتُ وجهي عنه، أحمرّ خجلًا، وأنا أنبض وأتألم في أعماقي.

تمالكي نفسكِ!

“انظري إليّ.” أمسك بذقني وأمالها للأعلى، مجبرًا عينيّ على ملاقاة عينيه. “لقد كنتِ في ذهني طوال الأسبوع. لا أعرف ما الذي تفعلينه بي يا روبن— لكنني عازمٌ على اكتشافه.”

كان صوته الأجش مشبعًا بإغراء لم أكن مستعدةً له، أردتُ أن أنّ استجابةً.

يا إلهي!

كان هذا إثمًا. كنتُ أقضي كل يومٍ أشجب خيانة خطيبي السابق الغشّاش المتسلسل، ومع ذلك ها أنا ذا، عقلي يتآمر ضدّي ويتوق إلى رجل امرأةٍ أخرى بطرقٍ تجعلني أرتجف وأتألم في آنٍ واحد.

انسحبتُ من لمسته. لم أستطع فعل هذا.

“يا سيد ماكولن…”

“جاك. فقط… نادِيني جاك.”

قال، مقتربًا مني بخطواتٍ بطيئة حذرة.

“جاك،” قلتُ بهدوء، وأنا أتراجع للخلف. “لا أعرف ما الذي تظنّ أنه يجري هنا، لكنني أودّ العمل في الشركة بعيدًا عن أي فوضى.”

اتجه نحوي بخطواتٍ واسعة، مسدًّا الفجوة بيننا، وابتسامةٌ خبيثة تشدّ طرف شفته. هل يجد هذا مسليًا؟

يا إلهي! أعطني قوةً… من فضلك.

“لستُ أتوهم هذا يا روبن. أعلم أنكِ تشعرين بهذا أيضًا.”

لا، لم يكن كذلك. كنتُ متأثرةً به كثيرًا، لكنني لم أكن على وشك الكشف عن ذلك له. لم أكن سأسمح لنفسي بالوقوع في هواه…

أصابعه لامست شفتيّ بخفّة، أغمضتُ عينيّ ترقّبًا، وأطلقتُ زفيرًا خافتًا. كنتُ قد انتهيتُ. “لقد فكّرتُ في لمسكِ وتقبيلكِ طوال الأسبوع.”

“من فضلك، توقّف.” همستُ، وقلبي يدقّ في صدري بأقصى سرعته، ونظرته المحدّقة لا تفعل شيئًا لتخفيف الاضطراب الذي ينهكني. كان عليّ أن أرحل!

“أنتِ تريدين هذا.”

وقفتُ عاجزةً أحدّق في عينيه الزرقاوين، عاجزةً عن النظر بعيدًا، وهو يسحرني. انحنى، رافعًا إياي بسهولة عن الأرض من خصري حتى صار وجهانا في مستوى واحد، ونظرته تلتهمني في الحال. كنتُ امرأةً منتهية.

“أنتِ جميلةٌ جدًا يا روبن.” همس في أذني، مسحًا بشفتيه على شحمة أذني بلطف. “لا أعرف كيف سيطرتُ على نفسي طوال هذا الوقت.” موجةٌ من القشعريرة اجتاحت جلدي، وكل نهاياتٍ عصبية تنتفض وتقف في استعداد تام. كان له تأثيرٌ بالغٌ عليّ. كنتُ ضعيفةً جدًا— عاجزةً جدًا عن المقاومة، عن التفكير بوضوح، عن إيقاف هذا الرجل.

أدنى وجهه مني، ضاغطًا جبهته بلطفٍ على جبهتي. كل سببٍ لإنهاء هذا الجنون قد فرّ، تاركًا إياي أداةً هشّةً تتأرجح في يأس. الدنيا تضيق حتى لا تتسع إلا للمساحة بيننا. رفعتُ يدي بشكلٍ غريزي إلى وجهه، أتتبع ملامح فكّه بأصابعي. كان أجمل رجلٍ رأيته في حياتي.

تحطّم كل شيء.

ضغط شفتيه على شفتيّ ببطء، وعقلي يُصاب بالهذيان وسط كل أنواع المشاعر التي تخترقني من زوايا مختلفة. كانت شفتاه دافئتين، ناعمتين ومخمليتين على شفتيّ، تُتيحان للساني أن ينزلق برفق إلى فمه— أشعر بدغدغةٍ ناعمة من أنفاسه تحت أنفي، وأصابعه تمشّط شعري الطويل الكثيف ونحن نستنشق بعضنا. عطره الخلاّب المنعش برائحة النعناع مع لمسةٍ من العود يتسلل إلى حواسي. انقطع تنفسي، وجسداي يلتصقان ببعضهما على الجدار، الحرارةُ تتصاعد بيننا، وشفتانا تتحركان في إيقاعٍ جائع. تدحرجت لغته على لساني، نتذوّق أنفاسنا المشتركة، ونحسّ بدقّات قلبينا بينما أنزلني برفق على قدميّ، وأيدينا تتعثّر تسعى إلى تقشير ملابس بعضنا.

يا إلهي، يجب أن أوقف هذا، لديه صديقة… يا إلهي.

مررتُ أصابعي ببطء في خصلاته المجعّدة— ناعمةٌ جدًا، حريريةٌ جدًا. لم يكن شيءٌ في هذا يبدو خطأ؛ نحن كلانا نريد هذا، نحن كلانا نحتاج هذا، وكنتُ أفقد عقلي من الرغبة. ومع ذلك… لم يكن هذا إلا رغبةً آثمة.

كنتُ أحتاجه، لكنه مأخوذٌ لغيري…

يا إلهي! هذا لم يكن صحيحًا، كنتُ أخرق قاعدتي الخاصة— ألا أنجرف مع رجلٍ ملتزمٍ بالفعل. ومع ذلك، كل فكرةٍ عاقلة تأتيني كانت تُرمى من النافذة، كنتُ محكومًا عليّ بيأسٍ تام من جاذبيته.

كوّر كفّه على خدّي وقبّل كل بوصةٍ من وجهي، يلتهمني قطعةً قطعة، لا يترك أي جزءٍ مني بلا لمسة، ولا مساحةً للعقل كي يبقى.

كان عقلي يصرخ بضرورة الكبح، لكن جسدي كان مغمورًا بالرغبة، يرتجف تحت القامة الشاهقة لهذا الرجل. يأسرني بشهوةٍ إثمها بالغ، ومع ذلك لم أستطع المقاومة.

“لا… جاك،” لهثتُ، مفزوعةً منه. وأنا أجمع قواي، ارتديتُ ملابسي بتؤدةٍ بالغة، أشعر بالخزي— وأفكاري بعيدةٌ كل البُعد عن الهدوء.

“لن تغادري يا روبن،” هوّم مازحًا، ويداه تمتدان لتمسكا بخصري. “ليس الآن.”

“لا أستطيع فعل هذا.”

انسحبتُ، وركبتاي تنهاران تحتي بشكلٍ لا إرادي، خائنتان كل ذرّةٍ من السيطرة التي بقيت. حقيبتي وهاتفي كانا منسيّين على كرسيّه الدوّار.

لعنة.

هربتُ— تاركةً حقيبتي، وهاتفي، وكرامتي خلفي.

******

قبل شهرٍ…

هجرني النوم وأنا أرفّ جفناي مفتوحَين. حككتُهما برفق قبل أن أنتصب جالسةً على سرير لانا، وتنهّدتُ. اشتقتُ إلى ماسون. يا إلهي، اشتقتُ إليه كثيرًا.

تدحرجت الدموع على خدّيّ، فمسحتُها بشكلٍ غريزي بظهر سبّابتي، كأن مسح الدموع قد يمحو الألم المتلبّد معها.

“لم يكن يستحقّني قطّ،” صرختُ بصوتٍ أعلى من المعتاد بعدة درجات.

تحرّكت لانا بجانبي.

“آسفة،” همستُ، مقدِّمةً لها ابتسامةً اعتذارية حين رفعت عينيها إلى عينيّ.

كنتُ ولانا نتقاسم المكان، لطالما تقاسمنا كل شيء، منذ أن التقينا طالبتَين في السنة الأولى بجامعة أكسفورد. كل فرحة، وكل حزن، وكل ما بينهما من فوضى. تركت هي منزلًا فاخرًا في مايفير، هديةَ تخرّجٍ من والدتها، مقابل شقّتي المتواضعة في بيكسلي— لا شيء يبهر. قرارٌ لا يزال يحيّرني ويُزعجني.

“هذا المكان يكفي،” أصرّت آنذاك.

أدرتُ عينيّ، متخيّلةً الحياة التي كان يمكن أن نعيشها في أحد أغلى أحياء لندن لو قبلت تلك القصر اللعينة.

“لا تزالين تبكين على ذلك الخائن؟” سألت لانا، وهي تضيّق عينيها ناحيتي بعبوس.

أحجمتُ وتجاوزتُها نحو الحمام.

“روبن، مضى خمسة أشهر يا لعنة. أما تستطيعين على الأقل أن تحاولي تجاوز ذلك الوغد الغشّاش؟”

انتظرت إجابةً، لم تأتِ، ثم أضافت: “إن كنتِ ستبكين، لن أمنعكِ. بذلتُ ما في وسعي والسماء تعلم أنني حاولت.”

بذلك، انقلبت على جنبها تاركةً إياي وحيدةً تحت ضوء الحمام الصارم. حدّقتُ في السقف كأنه يخفي إجاباتٍ يحجبها عني عمدًا. همستُ لما بدا وكأنه المرة المئة بأنه لم يكن يستحقّني، وأطلقتُ زفيرًا عميقًا.

ومع ذلك، ما زلتُ أشتاق إليه.

شعرتُ بالغباء. بالسذاجة. بالبساطة. كيف يمكنني أن أفكّر فيه بعد كل ما فعله؟ بعد كل الألم الذي سبّبه لي؟

تنهّدتُ، غسلتُ يديّ، وعدتُ إلى غرفة نوم لانا، لأتوقف فجأةً.

لعنة، الطبيعة تناديني.

أنّيتُ بهدوء. كيف نسيتُ التبوّل؟ لقد استولى ماسون على حواسّي بالكامل. رجعتُ على خطواتي، سحبتُ ملابسي الداخلية إلى الأسفل، وأطلقتُ كل شيء؛ خيانته وأنا البائسة، أُسيل الجميع أسفلًا.

على أملٍ أن يكون هذا كافيًا.

على أملٍ أن يكون قد خرج من جهازي نهائيًا. آن الأوان للعيش من جديد.

حين عدتُ إلى غرفة النوم، كانت لانا مستيقظةً تمامًا، جالسةً متربّعةً على السرير.

“من المفاجئ أنه لم يتأخر الوقت كثيرًا،” قالت بجفاف. “إنها الثانية فجرًا فحسب.”

“أسمع السخرية،” قلتُ وصوتي تعلوه نبرة التعب. “لا تليق بكِ. وقد اعتذرتُ مسبقًا لأنني أيقظتُكِ. يجب أن أذهب إلى غرفتي الآن.”

“لا تذهبي،” همست، وهي تنبش في جبلٍ من الأوراق وتزمّ شفتيها. “ساعديني في هذه.”

“أما يمكن تأجيلها حتى الصباح؟”

“لا. لم أعد قادرةً على النوم.”

لم أجادلها. بدلًا من ذلك، تسلّقتُ السرير بجانبها، أساعدها في فرز وتصحيح تلك الكوّمة الفوضوية من أوراق تجارب علم الأحياء المنتشرة على الملاءات القطنية. استغرق ذلك وقتًا أطول بكثير مما توقّعنا كلتانا.

بحلول الساعة 3:05 فجرًا، استسلمنا كلتانا للتعب. انهارت لانا على سريرها. وانسحبتُ أنا إلى غرفتي.

لحظاتٍ قبل أن يأخذني النوم، قفز هاتفي إلى الحياة بجانبي، يومض باسم ماسون عبر الشاشة.

اتّسعت عيناي في شهقة، وحدقتُ في الشاشة، وذكرياته ترتدّ كالأصداء بينما أفكاري تتساقط، وتنفّسي يتوقف.

هل سأسمح له بالعودة إلى حياتي بعد تلك التجربة المؤلمة؟

لو رددتُ على الهاتف، سأُخيّب ظنّي مرةً أخرى.

مسحتُ الدمعة تحت عيني، حذفتُ رقمه وقذفتُ بهاتفي جانبًا.

لقد انتهى ماسون من تدميري!

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
93 챕터
ตอนที่ 2 โทษตาย
ตอนที่ 2 โทษตาย "ท่านจะทำอะไร!?" จ้าวซินร้องขึ้นเมื่อเห็นว่าเฉิงเจิงอวี้ กระชากขวดยาในมือของนางไปก่อนดันนางจนหลังติดเสาขนาดใหญ่ของศาลาติดแม่น้ำแห่งนี้ก่อนดึงจุกฝาปิดออก แล้วบังคับบีบคางของนางอย่างแรง มือหนาเทยากรอกปากอีกฝ่ายจนสำลัก แต่ทว่าเฉิงเจิอวี้ไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น มือหนาเอามือปิดปากของนางไว้ส่งผลให้จ้าวซินต้องกลืนยาทั้งหมดลงไปทั้งน้ำตา อึก! "สารเลว!" จ้าวซินเอ่ยออกมาเสียงดังเมื่อปากเป็นอิสระ ไม่มีผู้ใดกล้าทำกับนางเช่นนี้มาก่อน เขากล้าดีอย่างไร! "จ้าวซิน สตรีแพศยาเช่นเจ้าทำสิ่งใดไว้ก็สมควรได้รับสิ่งนั้น หากข้าสารเลว เจ้าก็สารเลว เราเหมาะสมกันยิ่งนักเจ้าว่าหรือไม่?" เฉิงเจิงอวี้ที่เมากับสุรามาแล้วยิ่งมาเจอต้นตอที่ทำให้เขาต้องมาเมาเช่นนี้ก็ยิ่งฮึกเหิม...สติสัมปชัญญะของเขาขาดสะบันลงทันที "ข้าจะทูลฝ่าบาทว่าเจ้าบังอาจทำเช่นนี้กับข้า!" จ้าวซิน ร้องขึ้นเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ หญิงสาวยกมือง้างเตรียมฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง แต่ทว่ามือหนาออกมารับได้ทันก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามาประกบริมฝีปากแทน "อื้อ! อื้อ!" จ้าวซินร้องออกมา กำปั้นเล็กที่ทั้งทุบและดันแผงอกกว้างออกอย
더 보기
ตอนที่ 3 สตรีในคำทำนาย
ตอนที่ 3 สตรีในคำทำนาย ณ โรงหมอหลิวจิน…. “ท่านหมอใหญ่! มีสตรีจากที่ใดไม่ทราบขอรับมาสลบอยู่ข้างลำธารโรงหมอนางยังมีมีชีพจรอยู่จึงพามาที่นี่ขอรับ”บุรษที่ทำงานในโรงหมอเอ่ยขึ้นในขณะในวงแขนมีสตรีนอนหลับหมดสติอยู่ โดยที่ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยผื่นแดง “เจ้าพานางเข้ามานอนที่เตียงเถิด หลี่ซูซู....มาช่วยกันเปลี่ยนอาภรณ์ให้นางเร็ว” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปดูอาการของผู้ที่มาใหม่หลิวซีจิน ผู้เป็นหมอใหญ่และเป็น เจ้าสำนักแพทย์แห่งนี้เอ่ยขึ้น “ได้ ข้าจะไปหยิบอาภรณ์ครู่หนึ่ง” หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปเปิดตู้ไม้เพื่อหยิบอาภรณ์สะอาดพับหนึ่งออกมา ก่อนที่ทั้งคู่จะช่วยกันเปลี่ยนอาภรณ์ให้หญิงสาวที่สลบไม่ได้สติ “ได้เจ้าค่ะ” "หลี่ซูซู เจ้าดูแผลเป็นที่แผนหลังของนางสิ " หลิวซีจินเอ่ยในขณะที่พลิกร่างบางเพื่อนำอาภรณ์ที่เปียกออกแล้วใส่อาภรณ์ใหม่แทน "เป็นตามที่ไต้ซือบิดาท่านเคยกล่าวไว้ไม่มีผิด" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้น ก่อนจะสบตาผู้เป็นสหายสนิท "วันนี้ ยามเฉิน(09:00-11:00) และแผลเป็นที่คล้าย四 เช่นนี้...นางคือผู้ที่ไต้ซือบอกไว้ไม่ผิดแน่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะทำการจับชีพจรของผู้ที่หมดสติอยู่
더 보기
ตอนที่ 4 สารภาพ
ตอนที่ 4 สารภาพ "ใบหน้าของเจ้าคล้ายกับถูกพิษบางอย่างที่ข้าเองก็ไม่รู้จักน่าประหลาดเสียจริง...แต่เจ้าวางใจเถอะ ข้าได้นำสมุนไพรทาให้เจ้าแล้ว ตอนนี้ผื่นนั่นยุบลงมากแล้วอีกไม่กี่วันก็หาย" หลี่ซูซู เอ่ยขึ้นก่อนจะจดบางอย่างลงตำราแล้วหยิบสมุนไพรหลายชนิดลงไปในหม้อ "ขอบคุณพี่ซูซูมาก พี่ซีจินบอกว่าท่านเป็นหมอหญิงที่ชำนาญด้านสมุนไพรมากที่สุดในโรงหมอนี้ ท่านจะถ่ายทอดวิชาให้ข้าบ้างได้หรือไม่เจ้าคะ?" จ้าวซินเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ามีความหวัง ก่อนจะมองผื่นแดงบนใบหน้าผ่านคันฉ่อง "ข้าไม่หวงวิชา ยินดีถ่ายทอดให้เจ้า ขอเพียงเจ้าจะนำความรู้นี้ไปรักษาคน และห้ามเอาไปทำร้ายคนเด็ดขาดรับปากข้าสิ" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นก่อนจะจับชีพจรเพื่อหาสิ่งผิดปกติในร่างกายของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะจดบางอย่างลงไปในกระดาษ อีกครั้ง "ข้าสาบาน ท่านโปรดวางใจ ข้าจะไม่ใช้ความรู้พวกนี้ทำร้ายใครเด็ดขาด" จ้าวซินเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจก่อนจะมองพู่กันที่อีกฝ่ายกำลังตวัดพู่กันลงบนกระดาษจนต้องถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ "พี่ซูซู ท่านจดอะไรหรือ?" จ้าวซินถามขึ้นเมื่อเห็นว่า ทุกครั้งที่ใส่อะไรลงไปอีกฝ่ายก็จดลงกระดาษ "จดอาการของเจ้าอย่างไรเล่า เป็นหมอ
더 보기
ตอนที่ 5 ข้ากลายเป็นคนใหม่
ตอนที่ 5 ข้ากลายเป็นคนใหม่ “รับรองว่าไม่มีใครจำเจ้าได้แน่” "ขอบคุณพี่หลิวที่ให้ความช่วยเหลือข้า พระคุณนี้ข้าจะไม่ลืมเจ้าค่ะ"จ้าวซินรีบประสานมือคุกเข่าลงอย่างตื้นตัน "ในเมื่อข้าตั้งใจช่วยเจ้า สัญญากับข้าต่อจากนี้เจ้าจะเป็นหมอที่ดี" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของผู้ที่มีอายุน้อยกว่าตนเจ็ดหนาว "ข้าจ้าวซินผู้นี้จะเป็นหมอที่ดีตั้งใจเล่าเรียนทำประโยชน์ให้ผู้อื่น ท่านวางใจเถอะเจ้าค่ะ" จ้าวซินเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มกว้าง "ต่อไปนี้เจ้าเป็นน้องสาวบุญธรรมของข้า นามหลิวซินซิน ดีหรือไม่?" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนดึงหญิงสาวขึ้น "ข้าหลิวซินซิน ขอบคุณพี่ซีจินและพี่ซูซูเจ้าค่ะ" จ้าวซินที่เพิ่งเปลี่ยนชื่อเป็น หลิวซินซินเอ่ยขึ้น ดวงตากลมโตมีน้ำคลออย่างอดไม่ได้ หลี่ซูซูที่เห็นว่าหลิวซินซินมีน้ำตาอีกครั้งก็กลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย นางคร้านจะเห็นน้ำตาของอีกฝ่ายแล้ว "เปลี่ยนใบหน้าและเปลี่ยนชื่อแล้วแผลเป็นที่แผ่นหลังเล่า" หลี่ซูซูเอ่ยในขณะที่มือเรียวกำลังคัดแยกสมุนไพรชนิดต่อไป "แผลเป็นอะไรกัน ?ข้าไม่เคยมีนะเจ้าค่ะ" จ้าวซินเอ่ยขึ้นอย่างงุนงง "หลี่ซูซู เอาคันฉ่องมาให้นางลองส่องดูเถิด" หลิวซีจิน
더 보기
ตอนที่6 ศึกษาเล่าเรียน
ตอนที่ 6ศึกษาเล่าเรียนหลังจากที่หลิวซินซินขึ้นรถม้ากลับโรงหมอไปแล้ว โม่ชิงหนานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามสหายตนที่รู้จักมานาน"เหตุใดเจ้าจึงช่วยนาง? หากทางการรู้เรื่องนี้ เจ้าไม่กลัวจะเดือดร้อนหรือไรกัน?" โม่ชิงหนานเอ่ยถามทันทีที่อยู่กันลำพัง"บิดาข้าที่กลายเป็นไต้ซือไปแล้วเคยทำนายไว้เมื่อปีก่อน...ว่าอีกหนึ่งปีข้างหน้าจะมีสตรีผู้หนึ่งหมดสติที่ริมแม่น้ำข้างโรงหมอของข้า...สตรีผู้นี้จะเป็นหมอหญิงที่เก่งกาจในอนาคตเบื้องหน้า...ทั้งยังจะทำประโยชน์ให้กับผู้คนอีกไม่น้อย..." หลิวซีจินเอ่ยขึ้น"แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าเป็นนาง"โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ดูอย่างไรเรื่องนี้ก็เสี่ยงต่อการถูกทางการจับได้"เพราะนางมีแผลเป็นคล้าย 四 ที่หลังไหล่ซ้าย ตามที่ไต้ซือบอกไว้ไม่มีผิด ที่สำคัญ ทั้งวันและเวลาที่ไต้ซือบอกไว้ก็ไม่ผิดเพี้ยน อีกอย่างท่านก็เห็นว่านางมีความสนใจและเรียนรู้ได้รวดเร็วนัก...ทั้งที่นางเพิ่งจะเริ่มศึกษาได้ไม่กี่วันเท่านั้น " หลิวซีจินเอ่ยขึ้น"เป็นอย่างที่เจ้าบอก...นางเรียนรู้ได้รวดเร็วคำตอบที่นางตอบมาจากแบบทดสอบนี้ไม่เหมือนผู้ที่เพิ่งเริ่มศึกษา... เรื่องสมุนไพรนางก็สามารถตอบปากเปล่าไ
더 보기
ตอนที่ 8 พบเจออีกครั้ง
ตอนที่ 8 พบเจออีกครั้ง สองวันผ่านไปหลิวซีจินกลับมาจากการถวายการตรวจสุขภาพให้ไทเฮา...ความจริงนั้นหลิวซีจินเองก็ถูกทาบทามให้เข้ารับราชการเป็นหมอหลวงอยู่หลายครา... แต่ทว่านางปฏิเสธด้วยเหตุผลว่าต้องการเปิดโรงแพทย์ที่ช่วยเหลือได้หลายกลุ่มคนในชนบท ที่สำคัญนางจะทิ้งโรงหมอแห่งนี้ไปได้อย่างไร....ในเมื่อมันคือโรงหมอที่บิดานางสร้างมากับมือแม้เวลานี้บิดาของนางจะออกบวชเป็นไต้ซือแล้วก็ตามนางก็ยังอยากสานเจตนารมณ์ที่บิดาเคยฝากไว้ ' เจ้าจงรักษาคนด้วยจิตเมตตา อย่าโลภหวังผลมากเกินไป...มนุษย์ทุกคนถือเป็นเพื่อนร่วมโลก จงใช้ความรู้ที่มีให้เกิดประโยชน์ แบ่งปันให้มากอย่าได้หวงความรู้เอาไว้' นี่...คือประโยคที่บิดานางเคยกล่าวไว้ก่อนออกบวช หลิวซีจินยืนนิ่งคิดกับตนเองครู่หนึ่ง...ในขณะที่มองดูบรรยากาศโดยรอบโรงหมอที่คุ้นเคย...แม้นางจะเหน็ดเหนื่อยแต่นางคิดว่านี่คือความคุ้มค่ายิ่งที่ได้ทำในชาตินี้ และในขณะที่นางกำลังยืนครุ่นคิดอยู่หน้าโรงหมอนั่นเอง "พี่หลิว! มาเถิดข้าช่วยถือของ" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนเดินมาจะรับกล่องที่นางถือมาด้วย "ขอบใจเจ้ามาก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มเล็กน้อยให้เด็กสาว แล้วจึงเตรียมสาว
더 보기
ตอนที่ 7 อดีตสามี
ตอนที่ 7 อดีตสามี "โป๊ยกั๊กมีสรรพคุณช่วยไล่ความเย็น เพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย จึงมีฤทธิ์ในการช่วยบรรเทาไข้หวัดให้หายไปได้ ข้าเคยสังเกตและจดบันทึกอาการของผู้ป่วยที่ได้ดื่มเข้าไปพบว่าช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของลมปราณ" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นในขณะที่หยิบสมุนไพรแห้งชนิดหนึ่งที่มีลักษณะเป็นแปดแฉกขึ้นมาตรงหน้าหญิงสาว ด้านหลิวซินซินที่เห็นเช่นนั้นก็วาดรูปทั้งตอนที่ยังสด และ แบบที่ตากแห้ง เนื่องจากสมุนไพรเหล่านี้หากสดก็ใช่งานอีกแบบหนึ่ง หากแห้งก็ใช้งานอีกแบบหนึ่ง นี่ยังไม่รวมการแยกชิ้นส่วนของตัวสมุนไพรอีก หลี่ซูซู บอกนางเช่นนั้น "สมุนไพรเหล่านี้โดยส่วนมากแล้วจะไม่นำมาต้มเดี่ยวๆ เราต้องจัดร่วมกับสมุนไพรอื่นตามอาการโรคผู้ป่วย แต่ก่อนจะใช้สมุนไพรรักษาผู้ป่วยได้นั้น ต้องจับชีพจรตรวจหาโรคและฝังเข็มกระตุ้นก่อนตามที่เคยบอกเจ้าไปแล้ว หากผู้ที่มีอาการหนักอาจต้องใช้ทั้งการฝังเข็มร่วมกันกับสมุนไพร" หลี่ซูซูอธิบายก่อนจะหยิบสมุนไพรที่ตากแห้งขึ้นมา "และนี่คือโสมชนิดหนึ่ง...สิ่งนี้เป็นสมุนไพรที่กระตุ้นภูมิคุ้มกันในร่างกายได้เป็นอย่างดี มีหลายชนิด...." มือเรียวของหลี่ซูซูหยิบสมุนไพรตากแห้งขึ้นมาทีละชิ้นพร้อ
더 보기
ตอนที่ 9 หมอฝึกหัด
ตอนที่ 9หมอฝึกหัดหลังจากที่หลิวซีจินกลับมาจากการตรวจสุขภาพไทเฮา หลี่ซูซูมือขวาของนางก็ขอลากลับไปเยี่ยมมารดาอีกเมืองหนึ่งเนื่องจากได้รับจดหมายจากทางบ้านว่ามารดาของนางล้มป่วยลง…หลิวซีจินจึงสั่งคนคุ้มกันหลี่ซูซูไปส่งถึงที่เพื่อกลับไปดูแลผู้เป็นมารดา แน่นอนว่าก่อนดูแลผู้อื่นก็ต้องดูบิดามารดาของตนก่อน“เจ้ารีบกลับไปดูแลแม่เถิด เดินทางปลอดภัย อย่าลืมส่งจดหมายให้ข้า” หลิวซีจินเอ่ยกับสหายสนิทที่ร่วมทำงานกันมา“ขอบคุณท่านมาก แล้วข้าเขียนจดหมายหาท่าน” หลี่ซูซูเอ่ยก่อนขึ้นรถม้าไป************หลิวซีจินได้ถ่ายทอดวิชาฝังเข็มให้กับหลิวซินซินจนหมดเปลือก และนับเป็นความโชคดีที่หลิวซินซินนั้นเรียนรู้ได้รวดเร็วนัก ก่อนจะอ่านตำราหลิวซินซินมักจะนั่งสมาธิประมาณ 1 เค่อ(15 นาที) และฝึกกำลังภายในตามที่หลิวซีจินบอก และวันนี้จะเป็นวันที่นางลงมือฝังเข็มในเนื้อคนจริงๆ เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ หลิวซีซินจึงเรียกประชุมหมอทุกคนพร้อมหน้าณ ห้องประชุมหมอและผู้ช่วยหมอ"การฝังเข็ม....คือกระตุ้นลมปราณทำให้ส่วนนั้นมีการซ่อมแซมตนเอง จะเห็นผลได้ชัดเจนในกรณีผู้ป่วยที่ปวดตามข้อต่างๆ โดยความลึกที่จะต้องปักลงไปในบาง
더 보기
ตอนที่ 10 ข้ากลายเป็นหมอหญิง
ตอนที่ 10ข้ากลายเป็นหมอหญิงผ่านไปได้หลายวันฉงอี้ที่ปวดบั้นท้ายอย่างหนักก่อนหน้าหายเป็นปลิดทิ้ง ชายหนุ่มรีบมาขอบอกขอบใจหลิวซินซินเป็นการใหญ่ ซีจินที่เห็นว่าอีกฝ่ายมีการพัฒนาวิชาแพทย์ได้มากขึ้นก็รู้สึกอยากสอนวิชาหนึ่งให้กับอีกฝ่าย"นอกจากการรักษาคนแล้ว เจ้าต้องมีอาวุธวิชาป้องกันตัวในแบบหมอ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นวันหนึ่ง"อย่างไรเจ้าคะ ตอนข้าอยู่วัง วิชากระบี่..ธนู...และอาวุธอย่างอื่นข้าแทบไม่ได้เรื่อง ส่วนเรื่องหมัดมวยข้าก็พอได้บ้างแต่ไม่ถึงกับดีมาก วิชาตัวเบาก็ได้บ้างเล็กน้อย เท่านี้จะพอป้องกันตัวได้หรือไม่?" หลิวซินซินก้มหน้าลงเล็กน้อย นางไม่เคยออกนอกวังด้วยซ้ำ ทำได้เพียงฝึก"ซินซิน...ใครจะให้เจ้าไปจับกระบี่เล่า เข็มนี่ต่างหากอาวุธของเจ้า"หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะกางกระเป๋าผ้าแบบยาวที่เต็มไปด้วยเข็มเรียงกัน"เข็มพิษงั้นหรือ? พี่ซีจินไหนท่านบอกไม่ให้ข้าทำร้ายคน" ผู้ที่มีอายุน้อยกว่าเอ่ยดวงตากลมโตจับจ้องไปที่แผงผ้าที่มีเข็มจำนวนไม่น้อย เข็มนี้มิใช่เข็มที่มีไว้สำหรับฝังเข็ม แต่มีไว้เพื่อพุ่งไปสู่ศัตรูที่คิดร้ายต่อนายของมัน“ไว้ป้องกันตัวเท่านั้น...ส่วนใหญ่ข้าเน้นเพียงยาสลบ... มานี่ ข้าจะส
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status