ตอนที่ 5 ผู้ปลดปล่อยข้า...ลี่เซียน 2

หลายร้อยปีต่อมา...

กำไลหยกล้ำค่ายังคงเดินทางยาวนานผ่านกาลเวลา

บางคราถูกค้นพบโดยสัตว์นักล่า เมื่อมันเห็นว่าไม่สามารถกินได้ก็คาบไปทิ้ง บางคราถูกเก็บได้โดยมนุษย์ผู้โชคดี นำไปขายได้เงินมาใช้จ่ายอิ่มหนำ บางครั้งยังถูกสวมใส่อยู่บนข้อมือคุณหนูสูงส่ง กระทั่งตกเป็นทรัพย์สินตกทอดสู่ลูกหลาน

การเดินทางยังคงยาวนานอยู่เช่นนั้น กระทั่งกลายเป็นสมบัติติดกายราชนิกุลสูงศักดิ์ ยามเจ้าของร่างกายสิ้นสลายยังได้อยู่ในโลงไม้สลักทองคำด้วยกัน

ครั้นมีโจรขุดสุสานฝีมือฉกาจบังเอิญค้นพบ ยังถูกนำไปท่องหล้าอย่างบ้าคลั่ง เจอการฆ่าฟันแย่งชิงระหว่างโจรด้วยกัน จนสมบัติตกกระจายไปทั่วสารทิศ กำไลหยกลายครามยังกระเด็นตกแม่น้ำไหลเชี่ยว ถูกเกลียวคลื่นกลืนกินเนิ่นนาน

กระทั่งกาลเวลาผันผ่าน ดินน้ำผันแปร กำไลวงหนึ่งจึงปรากฏบนผิวดิน ฝุ่นจับเก่าคร่ำ จากที่ต้องอาศัยเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวกลับถูกกักขัง

ลี่เซียนบัดนี้มีกำไลหยกดึงรั้งวิญญาณจนติดตรึงมิอาจหลุดออกมาเปิดหูเปิดตามองดูใต้หล้าที่เปลี่ยนไป นางจึงทำได้เพียงถือโอกาสฝึกฌานไปเช่นนั้น

จากขั้นปล่อยวางเมื่อแรกเข้ามาฝังวิญญาณในกำไล ยามนี้แม่นางน้อยฝึกล่วงพ้นขั้นว่างเปล่า[1] เข้าสู่ขั้นมหายาน[2]แล้ว

ชายแดนระหว่างแคว้นต้าถังกับแคว้นเทียนเป่ย

พื้นที่ราบเวิ้งว้าง ทั้งแห้งแล้งและทุรกันดาร อันเป็นสถานที่โรมรันของเหล่าทหารระหว่างแคว้น

กระบวนทัพทหารนับหมื่นพันแปรผันตามสถานการณ์ประจัญบาน คล้ายมวลมหาคลื่นซัดสาดใส่หินโสโครกขนาดใหญ่

ล่วงพ้นสายัณห์ข้ามผ่านสนธยาจนอรุณรุ่งมาเยือนกระทั่งแสงแดดแผดเผาไปทั่วนภาเห็นสีแดงฉานเต็มสองตา

การนี้ศึกเกิดขึ้นมาหลายราตรี สมรภูมิรบในยามนี้ไม่ต่างอันใดกับนรกเดือด

สายลมพัดผ่านหอบกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง โชยกลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านไปทั่วธรณี

ลูกธนูกราดยิงถี่ยิบ หอกกระแทก โล่ปะทะ ดาบกระบี่กวัดแกว่ง โลหิตซ่านเซ็น ชีพคนปลิดปลิว ม้าห้อล้มร่วง

เสียงกู่ก้องคำรามฮึกเหิมผสานเสียงเกือกม้าและเสียงธนูแหวกอากาศดังตามด้วยเสียงร้องอนาถกึกก้องทะลุฟ้า

ทุกที่มีแต่เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น

ทุกที่มีแต่ความตาย

ท่ามกลางการต่อสู้ฟาดฟันประหนึ่งเกลียวคลื่นดำทะมึน กลุ่มทหารพุ่งปราดสี่ทิศเหยียบย่ำพื้นดินจนฝุ่นตลบฟุ้ง กำไลหยกวงหนึ่งแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น วิญญาณดรุณีน้อยทำได้เพียงเพ่งพิศเหตุการณ์รอบด้านเหมือนหลายร้อยปีที่ผ่านมา นางทำอันใดมิได้มากไปกว่านั้น เพราะถูกกักขังฝังแน่นยากหลบเลี่ยง

ชั่วขณะหนึ่งเกือกม้าพลันกระหน่ำตรงพื้นดินที่มีกำไล หวิดเหยียบย่ำถูกหยกเก่าคร่ำ พริบตาพลันมีด้ามทวนเหล็กไหลกระแทกซ้ำกระทบกำไลหยกพอดิบพอดี ลี่เซียนเบิกตาโพลงอยู่ในสิ่งสิงสถิต เสียงดัง ‘ตึง’ เกิดขึ้นจนแก้วหูเด็กสาวสะเทือน

เสี้ยวเวลากำไลหยกพลันแตกดังเปรี๊ยะ

สายลมหอบใหญ่พัดผ่าน ฝุ่นดินตลบฟุ้ง การต่อสู้โรมรันกำลังประจัญบาน เจ้าของทวนเหล็กควบม้าตะบึงพุ่งทะยานใส่ศัตรูอย่างเหี้ยมหาญ ใบหน้าคมคายภายใต้หน้ากากเพียงครึ่งเผยแววตาคมเข้มรัตติกาลร้อนแรงดุจเพลิง เรือนกายแกร่งส่งตัวตน สองแขนแข็งแรงส่งพลังไม่ยั้งมือ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเบื้องหลังกำลังมีควันสีขาวพร่างพราวพวยพุ่งขึ้นเหนือพื้นดิน มีเนตรงามดั่งดวงดาวสุกสกาวคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เขาไม่วางตา…

[1] ขั้นที่แปดจากสิบขั้น เป็นขั้นที่พลังปราณและจิตหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

[2] ขั้นที่เก้าจากสิบขั้น เป็นขั้นที่ค่อยๆ สั่งสมพลังปราณมหาศาล จนกระทั่งแข็งแกร่งก็จะสามารถก้าวเข้าสู่วิถีเซียนขั้นต้น