ตอนที่4 ผู้ปลดปล่อยข้า...ลี่เซียน 1

นางเลือกจากมาพร้อมลูกในครรภ์ ตั้งใจปฏิบัติธรรมตลอดชีวิตที่เหลือ

ทั้งยังคิดเผื่อแผ่ให้เด็กน้อยไม่ประสาผู้เป็นบุตรแห่งตน โดยการละทิ้งซึ่งทางโลกอย่างถาวร นำพาบำเพ็ญเพียรเคร่งครัด  หวังเพียงว่าลูกคนนี้จะไม่มีนิสัยชั่วร้ายเฉกเช่นมารดาอย่างนาง

หากแต่ใครไหนเลยจักคาดคิดว่าการคลอดบุตรจะหนักหนาสาหัส เมื่อซีซินเจ็บท้องคลอดอย่างทรมานจนทนไม่ไหว  

ยามนั้น ระหว่างซีซินกับลูกน้อย เลือกรั้งชีวิตได้เพียงหนึ่ง ซึ่งแท้ที่จริงสาเหตุแห่งความทรมานนี้ล้วนมาจากสตรีผู้ตรอมตรมมิอาจปล่อยวางจากอดีตอันทุกข์ระทมขื่นขมอย่างซีซิน

จึงทำให้เกิดภาวะเลือดลมบกพร่องอย่างหนักยามให้กำเนิดทายาทตัวน้อย การสละชีพตนเพื่ออีกคนที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจย่อมบังเกิด

ซีซินสิ้นชีพหลังจากคลอดบุตรสาว

เรียกได้ว่าหลุดพ้นอย่างแท้จริง จำต้องทิ้งธิดาตัวน้อยเอาไว้ให้พากเพียรฌานกับเหล่านักพรตหญิงในอารามต่อไป

ทารกตัวขาวนุ่มนิ่มจึงเกิดมากำพร้าที่มารดาทิ้งไว้เพียงกำไลหยกล้ำค่าสลักอักษรสอนสั่ง คำว่า 認真[1]

ทั้งยังฝากเล่าเรื่องราวอันขมขื่นของครอบครัวเพื่อเป็นคำเตือนสอนใจให้พึงระวังไว้อย่าได้หลวมตัว

สตรีไร้เดียงสาคือพิษร้าย วาจาบุรุษเชื่อมิได้

โดยไม่รู้เลยว่านั่นคือจุดเริ่มต้นในเส้นทางสายใหม่ของเด็กหญิงอ่อนต่อโลกผู้หนึ่งให้หลุดพ้นวิถีแห่งเซียน

กลายเป็นคนธรรมดาที่มีรักโลภโกรธหลงแทน…

[1] แม้มีใบมีดกำลังบาดใจต้องอดทนไม่ปริปาก

***************************************************

อารามผิงอันภายในหุบเขาศักดิ์สิทธิ์โบราณ

เด็กน้อยนาม ลี่เซียน[1] ซึ่งได้รับการถ่ายทอดพลังวัตรยื้อชีวิตเมื่อแรกเกิดจากเจ้าอารามผู้เปี่ยมเมตตา ต่อมายังคร่ำเคร่งปฏิบัติธรรมและฝึกฌานอย่างเคร่งครัดนับตั้งแต่ลืมตาดูโลก                  ลูกศิษย์ลูกหาในสำนักพรตยังไม่เคยหวงแหนพลังปราณต่อนาง

คืนนั้นเป็นคืนเดือนเพ็ญ จันทร์กระจ่างลอยเคว้งกลางนภากว้าง เหมาะแก่การรับพลังหยินเสริมพลังวัตร นางจึงวิ่งเล่นนอกอารามเพื่ออาบแสงจันทร์ไปทั่วหุบเขาอย่างซุกซนตามวิสัย

ท่ามกลางราตรีกาลสลัวราง บนยอดเขาสูงชันตั้งตระหง่านลูกหนึ่ง เงาร่างของเด็กหญิงชุดขาวพิสุทธิ์กำลังไต่ขึ้นไปอย่างคล่องแคล่วว่องไว เมื่อปีนขึ้นมาได้ก็วิ่งวนจนกระทั่งบังเอิญมาเจอกับชายชราผู้หนึ่งแฝงซึ่งบุคลิกยอดคนผู้เร้นกายสันโดษ แผ่ซ่านกลิ่นอายเฉกเช่นเซียนผู้บำเพ็ญเพียรตบะจนกล้าแกร่ง

นักพรตเฒ่าผมขาวหนวดขาวเครายาวสยายลู่ลมผู้นี้คืออดีตจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ เซียนหย่งสือ

ผู้เลือกวางอาวุธสังหารแล้วเร้นกายสู่ทางธรรม

เขาเลือกฝึกตบะบำเพ็ญฌานอยู่ภายในหุบเขาศักดิ์สิทธิ์โบราณแห่งนี้มานานมากแล้ว

ลี่เซียนปรากฏกายในขณะที่กำลังมีคลื่นพลังมหาศาลไหลวนรอบชายชราผู้นั้น

ซึ่งกำลังร่ายพิธีกรรมอลังการแห่งฌานขั้นสูง

ภายใต้การบริกรรมคาถาคือดวงจิตของนางมารนามว่า ซานซาน แม่นางน้อยที่บังเอิญอยู่ไม่ไกล จึงได้รับผลพวงจากวิชาดูดวิญญาณอันร้ายกาจโดยมิได้คาดฝัน

ยามนั้นเด็กหญิงลี่เซียนอายุแค่แปดขวบ กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ไม่ว่าใครก็หานางไม่เจอ

เมื่อดวงวิญญาณหลุดลอยกายหยาบสลาย เด็กหญิงนับเป็นเซียนตัวน้อยเพราะบำเพ็ญฌานยาวนานจนเข้าสู่ขั้นที่ห้า จึงพอมีพลังแก่กล้าติดกายอยู่บ้าง

ยามที่ดวงจิตถูกกระชาก นางสามารถหาสิ่งยึดเหนี่ยวได้ทันท่วงที

และสิ่งนั้นคือกำไลหยกลายคราม

สมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวที่สวมอยู่ตรงข้อเท้าไม่เคยห่างกาย

กำไลหยกลายคราม ตัวแทนมารดาผู้ลาลับ

กลับเป็นที่สิงสถิตของดวงจิตแม่นางน้อยผู้หนึ่ง

[1] 丽仙  ลี่เซียน แปลว่า นางฟ้าแสนสวย