ตอนที่6 รุ่ยอ๋องถังไห่เฉิง

การศึกเดือดระอุที่แปรผันมาหลายทิวาผ่านมาหลายราตรี

ท้ายที่สุดก็สงบลงแล้วภายในสนธยาหนึ่งต้นสารทฤดู คงเหลือเพียงพื้นดินสีแดงฉานไม่ต่างจากทะเลเลือดและกองศพทับถมที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง   

แคว้นเทียนเป่ยพ่ายแพ้ยับเยิน แคว้นต้าถังได้รับชัยชนะไม่ผิดจากที่คาดการณ์ เสียงแซ่ซ้องกล่าวสรรเสริญแด่จอมทัพแห่งมังกรจึงดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย

ปลายคิมหันต์ บนเชิงเขา เหนือทุ่งราบ ใต้แสงตะวันรอน

จอมทัพหนุ่มในอาภรณ์สีดำสนิทสวมชุดเกราะเหล็กสะท้อนแสงสายัณห์จนกลายเป็นสีแดงฉานปานโลหิตหลั่งไหลอาบไล้ไปทั่วเรือนกายเพียงยืนนิ่งอย่างมั่นคงดุจศิลาแกร่ง

สายตาคมปลาบดำสนิทลึกล้ำดุจห้วงรัตติกาลค่อยๆ กวาดมองทุกสิ่งช้าๆ อย่างเฉยชา ภาพเบื้องหน้าคือผืนพสุธากว้างใหญ่เวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตา ดวงหน้าคมสันที่เผยเพียงครึ่งเพราะสวมหน้ากากเงินอักขระโบราณสีดำอำพรางเอาไว้ยังคงเรียบเฉยไม่เผยอารมณ์อันใด

ริมฝีปากสีแดงสดยิ่งไม่เปล่งวาจาแม้ครึ่งคำ  

ท่าทางเรียบนิ่งเช่นนั้นยิ่งน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงกดข่มผู้คนอย่างรุนแรงทั้งน่าเกรงขามในคราเดียวกัน รอบเรือนกายที่แผ่ซ่านกลิ่นอายสังหารเข้มข้นยิ่งกำจายอำนาจที่แฝงมหันตภัยคืบคลานทว่าเปี่ยมบารมีแผ่ไพศาลมากล้น

เนิ่นนานให้หลังชายหนุ่มเพียงเบี่ยงตัวกลับมาเนิบช้า  ทุกอากัปกิริยาล้วนเย็นเยียบเฉียบขาดดุจมีดดาบอาบน้ำแข็งค้าง นิ้วเรียวยาวในถุงมือสีดำสนิทกระชับทวนเหล็กไหลก่อนสะบัดชายชุดคลุมเสียงดังพึ่บ

พริบตาพลันพาร่างสูงขึ้นนั่งเหยียดหลังตั้งตรงสง่างามบนหลังอาชาสีดำพ่วงพี หางตาปรายมองเหล่าทหารทางด้านหลัง  ก่อนโบกมือเบาๆ อันเป็นสัญญาณให้พวกเขาหยุดวาจาสรรเสริญแล้วเตรียมตัวถอนทัพเพื่อเดินทางกลับหลังสิ้นศึกหนักครานี้

สุ้มเสียงแซ่ซ้องพลันเปลี่ยนเป็นโห่ร้องยินดีดึงกึกก้องสะเทือนฟ้า เหล่าทหารกล้าพากันเข้าแถวเรียงรายเป็นระเบียบ แม้หลายคนจักบาดเจ็บสาหัสแต่ยังฮึกเหิมเต็มเปี่ยมกำลังวังชา

ทุกครั้งที่รุ่ยอ๋องถังไห่เฉิง องค์ชายรองแห่งราชวงศ์ต้าถังผู้นี้นำกองทัพปีกเหล็กเคลื่อนพลออกรบยังไม่เคยประสบกับคำว่าแพ้เลยสักครา

เหล่าทหารใต้อาณัติให้รู้สึกเป็นเกียรติแก่ชีวิตอย่างยิ่ง  พวกเขาคิดว่าไม่เสียชาติเกิดจริงๆ ที่ได้ติดตามเทพสงครามฉายาอ๋องทมิฬไร้พ่ายผู้นี้

หลายปีมาแล้วที่ต้าถังมีสงครามรายล้อมรอบชายแดน พวกต่างแคว้นเหิมเกริมยกขบวนรุกรานไม่ขาดสาย

ในขณะที่ราชสำนักยังมีบรรยากาศเคร่งเครียดอึมครึมมิใช่น้อย

ช่วงเปลี่ยนรัชศกจากอดีตฮ่องเต้ถังเทียนเหมินเป็นรัชศกของฮ่องเต้ถังจ้าวเหว่ยนับเป็นช่วงที่วุ่นวายไม่น้อย การบริหารจัดการบ้านเมืองยิ่งเข้มขลังหนักหน่วงใช่ย่อย

เมื่อฮ่องเต้ไม่คิดรับสนม ยืนหยัดรักมั่นคงเพียงฮองเฮาของพระองค์ ราชสำนักจึงมีขุนนางคัดค้านมากมาย เสนอฎีกาแนบภาพวาดสาวงามไม่เว้นแต่ละวัน

แม้ระบบการปกครองต้าถังของถังจ้าวเหว่ยจักจัดการแบบกระจายอำนาจจากส่วนกลางเบ็ดเสร็จและฮ่องเต้ครองราชย์อย่างเด็ดขาดเฉียบคมมิให้ใครสงสัยการตัดสินใจ

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคลื่นใต้น้ำที่หวังบั่นทอนกำลังใจอยู่เงียบๆ หมายปีนป่ายขึ้นสูงเฉกเช่นรัชสมัยก่อน

การรับสนมเป็นเรื่องของการใช้อำนาจตระกูลใหญ่หนุนหลังราชวงศ์ บารมีราชศักดิ์เป็นหลักประกันวงศ์ตระกูล ค้ำคานราชสำนัก เป็นหลักจารึกยึดเป็นหลักนับแต่บรรพกาล

หากขาดสกุลทั้งหลายหนุนหลังด้วยการนำธิดาเข้ามาเป็นหลักประกันหลังวัง แล้วยังจะยืนหยัดได้อย่างไรให้ยาวนาน ต้องแข็งแกร่งปานใดจึงจะสู้ได้ไหว

เรื่องราวเหล่านี้ถังไห่เฉิงล้วนกระจ่างแจ้งดีแก่ใจ

ตัวเขาจึงจำต้องเติบใหญ่ก่อนวัยอันควร ฝึกฝนตนจนเก่งกาจเรื่องกลยุทธ์การศึก รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง นำพาชายแดนต้าถังทุกสารทิศสงบสุขจนทุกวันนี้

ถังไห่เฉิงรั้งตำแหน่งรุ่ยอ๋องออกรบพุ่งประจัญทั่วแคว้น  โดยมีพี่ชายใหญ่อย่างถังไท่หลินเร่งรัดตำแหน่งรัชทายาทแล้วขึ้นครองราชย์ในวัยแตกพานเท่านั้น

เพราะนับแต่จำความได้ ตัวเขาก็เห็นพระบิดาต้องทรงงานหนักควบคุมราชสำนักทุกวัน ตรวจฎีกาสูงหลายเซี๊ยะทุกคืน  บางครายังเห็นพระมารดาปลอมตัวไปออกรบด้วยองค์เอง                               พระนางกลายร่างเป็นเพียงทหารหญิงนามว่าซานซานเช่นอดีต เพราะตำแหน่งฮองเฮาไหนเลยจักกรีธาทัพเอิกเกริกได้

ต้องลำบากมิใช่น้อย...

ครั้นเมื่อพระมารดาตั้งครรภ์ ต่างแคว้นยังถือโอกาสทองยามนั้นรุกรานไม่ว่างเว้น หาได้เกรงอกเกรงใจอันใดไม่ มโนธรรมแห่งจิตวิญญาณของพวกมันต่ำตมยิ่ง รีบจุดคบเพลิงถืออาวุธ[1] ยกขบวนวิ่งมาอย่างเหิมเกริม

เภทภัยต่างๆ ในช่วงนั้นเรียกได้ว่าความสุขไม่มาซ้ำ  ความทุกข์ไม่มาเดี่ยว[2]เลยทีเดียว

การศึกแม้กำชัยบ้างเป็นบางครั้ง แต่ก็ปราชัยนับไม่ถ้วน

ส่วนท่านปู่โซวอ๋องก็อายุมากแล้ว

แม่ทัพที่มีฝีมือฉกาจบ้างก็แก่ชราตามวันเวลา บ้างที่เป็นสตรีก็ออกเรือนแล้วตั้งครรภ์

คนที่ยังหนุ่มแน่นก็ไม่พอให้เรียกใช้งาน

ยังไม่นับรวมพวกแม่ทัพที่กระด้างกระเดื่องเพราะมีหัวคิดยึดติดเรื่องส่งสตรีในสกุลตนเชื่อมสัมพันธ์กับราชนิกูล หวังหยั่งรากลึกแห่งตระกูลสืบร้อยปี

เพราะฮ่องเต้ทรงปฏิเสธรับสตรีหลังวัง คนเหล่านั้นจึงมิได้มีใจให้อย่างเต็มที่กับบทบาทแห่งตน ยังผลให้ฮ่องเต้กริ้วหนัก กระทั่งสั่งปลดไปก็หลายคน ส่วนพวกที่เหลืออยู่ยังต้องควบคุมหยั่งเชิงขบเคี่ยวกันต่อไป

ถังไห่เฉิงจึงตั้งปณิธานเอาไว้แล้วว่าจะมิให้เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ต้องทรงเหน็ดเหนื่อยไปมากกว่านี้ จึงเรียกรวมตัวพี่ชาย พี่หญิงและน้องหญิงทุกคนเข้าเฝ้าเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ เพื่อเสนอแนวทางแก้ไขโดยการแต่งตั้งองค์รัชทายาท

นับแต่พี่ชายใหญ่รับตำแหน่งรัชทายาทก็รับอนุชายาเลย เมื่อขึ้นครองราชย์ยังรับสนมอีกมากโข

ใช้ความเป็นสุภาพชนผู้อบอุ่นอ่อนโยนบริหารงานด้านบุ๋น ละเล่นกับบุปผางามเพื่อถ่วงดุลอำนาจราชสำนัก

ส่วนตัวเขาที่กร้าวแกร่งทรงพลังเพียงรับภาระงานด้านบู๊ ดำรงตำแหน่งจอมทัพนำจอมพลทั้งหลายไล่เข่นฆ่าล่าสังหารพวกชนเผ่าต่างแคว้นผู้รุกราน จัดระเบียบกองทัพ สอนสั่งไพล่พล คิดค้นอาวุธร้าย เป็นพยัคฆ์ทมิฬปกปักษ์พิทักษ์บัลลังก์ให้พี่ชาย

บิดามารดาย่อมได้พักผ่อนใช้ชีวิตสบายช่วงบั้นปลาย     ทั้งสมหวังกับการเป็นคู่รักที่อิสรเสรีและมีความสุขที่สุดในใต้หล้า

ยังมีพี่หญิงใหญ่ลู่หลิ่งอีกคนที่สมควรสร้างครอบครัวอันร่มเย็นเป็นสุขและได้ท่องยุทธจักรอย่างสำราญใจกับชายคนรัก  มิต้องห่วงหน้าพะวงหลังอันใดอีกต่อไป

ดาราพราว จันทร์กระจ่าง พิภพกว้าง เส้นทางทอดยาว

บนทางเส้นนั้นปรากฏบุรุษหนุ่มรูปงามบนอาชาแกร่ง เขามีชีวิตที่ถูกลิขิตให้เป็นนักรบนับแต่เกิด เป็นผู้นำแห่งสันติ สร้างความสงบสุขด้วยสงคราม...

[1] อุปมาว่าลงมือปล้นอย่างเปิดเผย

[2] เรื่องโชคดีมักไม่มาติดๆ กัน แต่เรื่องโชคร้ายมักมาติดกันเสมอ (ที่มาจากนิยายแปลเรื่องจอมนางคู่บัลลังก์)