ตอนที่14ไม่เข้าใจ 1

“ปล่อยข้าเสียที ข้าเจ็บจะแย่แล้วนะ!”

หญิงสาวผลักชายหนุ่มด้วยพลังเร้นลับระดับเหรินเซียน ถังไห่เฉิงที่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดามีหรือจะต้านทานได้

เสี้ยวเวลานั้น ลี่เซียนหรี่ตาเพ่งดวงจิตปล่อยพลังลิขิตกายหยาบเข้าใส่ถังไห่เฉิง ยังผลให้กรงเล็บของฝ่ามือแกร่งพลันหลุดจากลำคอระหง ร่างสูงถึงกับถอยหลังไปสามก้าว

กลางห้องกว้างพลันปรากฏบุรุษหนุ่มร่างใหญ่ทรงพลังยืนนิ่งแข็งค้างคล้ายถูกตรึงด้วยสิ่งที่มองไม่เห็น

รุ่ยอ๋องยามนี้ชะงักงันนิ่งค้าง แข็งทื่อไปทั้งร่าง ไม่ต่างจากแท่งศิลาถูกผนึก

เบื้องหน้าของเขาคือสตรีร่างเล็กระหงที่แหงนหน้ามองด้วยดวงตากระจ่างใส นางเปล่งเสียงที่ฟังออกว่ากำลังขัดเคืองใจ

“หยุดได้เสียที!”

เจ้า!

คำนี้ชายหนุ่มทำได้เพียงคำรามในใจมิอาจเปล่งวาจา เขาไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว มีเพียงดวงตาเรียวคมที่เพ่งมองสตรีร้ายกาจตรงหน้าอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันทั้งสับสนผสมปนเป

ฝีมือของนางทำให้เขาตระหนกไม่เบา พลังวัตรขนาดนี้สังหารเขาได้ตั้งแต่แอบมองเขาอาบน้ำได้ง่ายดายด้วยซ้ำ

ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำเล็กน้อยเมื่อนึกถึงช่วงก่อนหน้ายามถูกมองส่วนสงวนอย่างเปิดเผยจากดวงตากลมโตนั่น

จังหวะเดียวกันเปลวเทียนนอกห้องพลันดับพรึ่บ ยังผลให้เหลือเพียงแสงเทียนส่องสว่างภายในห้องอาบน้ำที่ติดขึ้นมาเมื่อใดมิอาจทราบ

พริบตายังปกคลุมด้วยคนชุดดำเคลื่อนกายทั่วทิศ              พวกมันมิได้เข้ามา เพียงปล่อยควันพิษพวยพุ่งจากลำปล้องไผ่

ร่างสูงสง่าของถังไห่เฉิงในยามนี้จึงกลายเป็นเป้านิ่งท่ามกลางแสงเทียนไปโดยปริยาย

ห้องแห่งนี้ปิดประตูหน้าต่างมิดชิด หากมีควันพิษเข้ามาย่อมไม่อาจได้รับการระบาย ไร้ทิศทางให้ผู้คนด้านในรอดพ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

ถังไห่เฉิงทำได้เพียงกลอกตาเพ่งมองไม่อาจป้องกันตัว ยิ่งไม่อาจหลบเลี่ยงหรือออกกระบวนท่าสกัดกั้นแต่อย่างใด

ถึงแม้เขาจะได้รับการถ่ายทอดวิชาหมื่นพิษจากมารดาและฝึกวิชาเทพอสรพิษสำเร็จ สามารถต้านพิษได้สารพัดชนิด หากแต่การยืนเป็นเป้านิ่งเช่นนี้ยังไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต

มวลควันพิษสีดำสนิทเริ่มม้วนตัวตลบอบอวลคลี่คลุมทั่วห้องอับทีละน้อย มองแล้วคล้ายจอมปีศาจอำมหิตโฉดชั่วกำลังคืบคลานกลายร่างเป็นพญามัจจุราชเข้ากลืนกินผู้คนก็ไม่ปาน           สีมืดทะมึนของมันไม่น่าไว้ใจให้โอบล้อมรอบกายโดยเด็ดขาด

เหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมข้างขมับที่มีเส้นเลือดเครียดขมึง บุรุษเช่นรุ่ยอ๋องผู้ไม่เคยพลาดพลั้งให้ศัตรูเลยสักครา ทว่ายามนี้คงต้องสิ้นชื่อแล้ว

ชายหนุ่มปรายสายตามองกลับมายังหญิงสาวตรงหน้า รังสีสังหารน่าสะพรึงยิ่งแผ่ซ่าน ความรู้สึกรังเกียจยิ่งเพิ่มขึ้นทบทวี เพราะนางผู้นี้เป็นต้นเหตุให้เขาไม่อาจขยับเขยื้อนกระทั่งปลายนิ้ว

ชั่วขณะที่ความคิดอัดแน่นไปด้วยเพลิงโทสะ ถังไห่เฉิงพลันบังเกิดความเหนือคาด เมื่อสตรีน่าตายกลับเบิกตากว้างมองกลุ่มควันอย่างตกใจ ดวงหน้างามเผยความโง่งมไม่เข้าใจ

นางก้าวถอยหลังจนประชิดแผงอกเขาอย่างตื่นตระหนก อึดใจยังรีบสะบัดมือเร็วๆ อย่างลนลาน กลุ่มควันเหล่านั้นก็สลายหายไปคล้ายไม่เคยเกิดขึ้น

ถังไห่เฉิงเห็นเช่นนั้นพลันเลิกคิ้วมองอย่างสนใจ ทว่ายังไม่ทันคิดการณ์ใด อาวุธสังหารพลันพุ่งพรวดเข้ามาอีกครา                  ชั่วพริบตาเข็มพิษนับร้อยแหวกอากาศเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง                 

มีเพียงแสงสีเงินวิบวับที่สะท้อนแสงเทียนเท่านั้นที่ทำให้รู้ว่ามันคือสิ่งใด

และอีกครั้งที่ถังไห่เฉิงมิอาจหลบเลี่ยงได้ มีเพียงต้องกลายเป็นเป้านิ่งให้เข็มพิษทิ่มแทงเท่านั้น

ใบหน้าหล่อเหลายิ่งเคร่งเครียด ม่านตาดำพลันหดแคบ เมื่อเห็นปลายเข็มแต่ละเล่มตรงเข้ามา โดยที่เขาไม่อาจยับยั้งได้

แต่ก่อนที่เข็มแหลมจะฝังเข้าเนื้อตึงแน่นของกายแกร่ง สตรีร่างบางพลันเคลื่อนกายว่องไวตามสัญชาตญาณ

แม้ยังไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด หากแต่ร่างกายของลี่เซียนกลับว่องไวเกินความคิด

นางไม่เคยฝึกวิทยายุทธ์ กระบวนท่าออกดาบฟาดกระบี่ยิ่งไม่เคยร่ำเรียน นางจึงทำได้แค่หายตัววูบไวเพื่อใช้ร่างอ่อนนุ่มรับเข็มพิษเหล่านั้น  

หญิงสาวพลิกกายวูบไวไปทางด้านซ้ายด้านขวาและด้านหน้าด้านหลังของถังไห่เฉิงอย่างปราดเปรียว พริบตาเดียวเข็มพิษนับร้อยพลันถลันทะลุเนื้อผ้าบางเบาเข้าใส่ร่างนางทุกเล่ม  พิษร้ายพลุ่งพล่านกระจายตัวรวดเร็ว จนลี่เซียนกระอักเลือดคำโต เจ็บแปลบไปทั่วสรรพางค์กาย

นางแหงนหน้ามองคนตัวใหญ่ด้วยดวงตากระจ่างใส ถามอย่างไม่เข้าใจ

“ท่านเกลียดข้าเรื่องใด ไยทำร้ายกัน?”

“...!?”

แววตาเรียวคมบัดนี้วูบไหวไม่เบา ถังไห่เฉิงชะงักงันมองสตรีตรงหน้าอย่างตะลึงนิ่งค้าง