ตอนที่13ไร้ช่องโหว่ 2

ซวงอี๋ที่ตามติดแผ่นหลังของหัวหน้าพยายามสอดส่ายสายตาอำมหิตมองไปทางเรือนด้านใน

นางอยากเห็นรุ่ยอ๋องกับนังคณิกาคนใหม่ไม่ประสานั่น ไม่ว่าพวกเขาพากันขับเคลื่อนเริงรักถึงชั้นฟ้าด้วยท่วงท่าลีลาใด นางจักเด็ดหัวสตรีก่อนเป็นอันดับแรก หึ!

เมื่อต้าเจิงพามือสังหารทั้งหมดมาทางเรือนพักฝั่งหนึ่ง            จึงสำรวจรอบทิศตามวิสัย เขาได้เห็นทหารยามนอนสลบเหมือดกันหมดทุกราย ก็เข้าใจได้ว่าคงเป็นฝีมือของกองหนุน

ต้าเจิงเพ่งสายตาฝ่าความมืดมัวไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับเรือนพักแห่งนี้ เห็นมีพวกเดียวกันเคลื่อนกายวูบไวไม่ไกล

ริมฝีปากบุรุษใต้ผ้าสีดำพลันยกยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาสาดประกายชั่วร้ายอย่างสาสมใจ

กองหนุนที่ส่งมา สามารถจัดการทหารยามได้เยี่ยงนี้ ศีรษะอันสูงค่าของรุ่ยอ๋องจะไปไหนเสีย หึหึ!

ระหว่างครุ่นคิดยังยกสัญญาณมือขึ้นเพื่อส่งให้พวกพ้อง ความหมายคือ เยี่ยมยอด พวกเจ้าทำได้ดี ไม่เสียทีที่ถูกส่งมา

คนชุดดำอีกฝั่งเห็นฝ่ามือของต้าเจิงจึงตอบสัญญาณมือชื่นชมกลับมาว่าเยี่ยมยอดเช่นกัน

ในความหมายนั้นพวกเขาล้วนเข้าใจว่า เหล่าทหารยามที่สลบไสลมิได้สติ คงเป็นฝีมือของต้าเจิงแน่นอน

มือสังหารทั้งหมด ต่างฝ่ายต่างคิดว่าบรรดาทหารยามรอบเรือนพักที่นอนแผ่แน่นิ่งประหนึ่งตายจากทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือของพวกเดียวกัน

พวกเขาร่วมแรงแข็งขันลากทหารยามทั้งหมดไปกองรวมกันยังมุมมืดฝั่งหนึ่ง จับพวกมันเปลื้องผ้าสลับเครื่องแต่งกาย จากนั้นแบ่งคนปลอมตัวเป็นทหารยามยืนเฝ้ารอบทิศ

เมื่อสำรวจนอกเรือนจนมั่นใจว่าทางโล่งลงมือสบายยิ่ง จึงพากันมาสมทบแล้วกระจายตัววูบวาบเข้าเรือนพักด้านใน

พวกเขาเป็นนักฆ่าที่เก่งกาจ มากฝีมือ มีวิทยายุทธสูงส่ง เคลื่อนกายวูบไหวเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง แม้แต่ใบไม้ยังไม่ขยับ  พริบตาเดียวก็เข้าเรือนพักพร้อมกลิ่นอายสังหารเข้มข้น

ด้านนอกยามนี้เงียบสงัดคล้ายกับไม่มีสิ่งใดผิดปกติเกิดขึ้นทั้งสิ้น

ห้องอาบน้ำด้านในสุดของเรือนพักหาได้เงียบสงัดเฉกเช่นด้านนอกไม่

“ท่านโกรธข้าเรื่องใด? ไยบีบคอกัน!”

ลี่เซียนยังคงส่งเสียงแว่วหวานบ่นพึมพำอย่างไม่เข้าใจ พลางหายตัววูบไวหลบฝ่ามือมรณะของคนตัวใหญ่

ทว่าก็ไม่อาจรอดพ้นเลยสักครา ฝ่ามือหนายังคงกระชับรอบลำคอระหงเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีและแม่นยำ

ถังไห่เฉิงไม่เคยปราณีต่อผู้ใด เขาไม่มีออมแรงหรือคิดถนอมออมมือกับสตรีตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

บุรุษหนุ่มแน่นวัยสิบแปดปี มีมารดาเป็นถึงปรมาจารย์แห่งการเข่นฆ่าล่าสังหาร มีบิดาเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกร ตัวเขายังร่ำเรียนวรยุทธและฝึกกำหนดลมปราณตั้งแต่จำความได้ ฝีมือย่อมฉกาจเหนือชั้น การเข่นฆ่ายิ่งดีเยี่ยม วิชามารเขายังฝึกฝนจนแตกฉาน

แผ่นหลังบอบบางจึงถูกเรียวนิ้วประดุจเล็บเหยี่ยวจับกระชากแล้วกระแทกกับผนังห้องจนจุก ลมตีกลับมาถึงกลางอก พวงแก้มสองข้างแดงเรื่อ หยาดเหงื่อผุดซึมเต็มดวงหน้าเรียวเล็ก

ลี่เซียนขบเม้มกลีบปากด้วยความเจ็บแปลบ น้ำตาปริ่มๆ อยู่ตรงขอบตา

ความรู้สึกสายหนึ่งเริ่มปะทุขึ้นมาทีละน้อย

นอกจากความเจ็บนางกำลังรู้สึกถึงแรงโทสะยากระงับ

คนผู้นี้กำลังทำให้เซียนน้อยได้รู้จักกับความโกรธ!

“ท่านควรหยุดทำข้าเจ็บเสียที!”

เส้นเสียงสตรีเผยพิโรธนัก ทว่าถังไห่เฉิงไหนเลยจะฟัง  ยังออกแรงบีบคอนางแน่นขึ้นจนเล็บคมจิกเข้าเนื้อนวลขาวผ่อง เผยเลือดซึมสีแดงฉานรำไร เบียดอกแกร่งกับอกนุ่มจนชิดกำแพงไม่อาจขยับ พลางก้มหน้าคำรามเสียงต่ำ พ่นลมร้อนๆ เข้าใส่

“ควรเป็นเจ้าที่บอกกล่าวแก่ข้าเสียที ว่าแอบเข้าหาข้าด้วยเรื่องใดกันแน่ อย่ามัวเสแสร้งมารยาหมายถ่วงเวลา”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ถังไห่เฉิงพลันประจักษ์แจ้งในบางสิ่ง  

ถ่วงเวลาหรือ...

ชายหนุ่มจึงตระหนักได้ว่าตนเองพลาดเสียแล้ว นางผู้นี้กำลังถ่วงเวลาใช่หรือไม่?

ครั้นคิดได้เขาจึงเร่งคิดแผนรับมืออย่างเร็วทว่ากลับช้าไป  เมื่อสายตาพลันเหลือบเห็นเงาดำวูบไหวนอกห้องอาบน้ำ

มีคนร้ายซุ่มลงมือสังหารอยู่เต็มไปหมด

ถังไห่เฉิงเอ่ยเสียงเครียดใส่หน้าลี่เซียนทันที

“ที่แท้เจ้าก็เข้ามาเพื่อถ่วงเวลาข้าจริงๆ ช่างบังอาจนัก!”

ร่างหนาเพิ่มไอสังหาร ฝ่ามือมรณะเพิ่มพลังปราณพร้อมแรงบีบมหาศาล หมายตัดชะตาชีวิตของสตรีตรงหน้าให้สะบั้นสิ้น

ประโยคคาดเดาของบุรุษผู้ดุดันมีหรือลี่เซียนจะเข้าใจ นางเบิกตากลมโตมองเขาอย่างสัตย์ซื่อดุจเดิม แต่เรี่ยวแรงพลังล้างผลาญพร้อมกลิ่นอายเข่นฆ่าปลิดชีพเช่นนั้นทำเอานางเริ่มมีอารมณ์โกรธาขึ้นมาแล้ว