ตอนที่14ไม่เข้าใจ 2

ลี่เซียนสะกดกลั้นความเจ็บปวดจากพิษแทรกซึมทั่วร่าง เดินพลังปราณสายหนึ่งอย่างรวดเร็ว เสี้ยวเวลาก็สลัดเข็มแหลมออกจากเนื้อนวลได้สำเร็จ พิษร้ายก็เช่นกัน มันค่อยๆ ละลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงเลือดสีแดงฉานที่ไหลกบปาก แม่นางน้อยยกเรียวนิ้วปาดออกไปอย่างงุนงงไม่สร่างซา

พริบตายังมีคนชุดดำกลุ่มใหญ่พุ่งทะยานกายเข้ามาด้วยอาวุธพร้อมมือ ดาบคม กระบี่แหลม มีดสั้นสิบแฉก หมายชำแรกร่างกายผู้คนให้ฉีกขาดแหลกเหลวเลือดสาด

สายตาอาฆาตมาดร้ายที่อยู่เหนือผ้าปิดบังใบหน้าล้วนเพ่งมองถังไห่เฉิงเป็นตาเดียว

ลี่เซียนเห็นเช่นนั้นจึงเข้าใจในฉับพลัน ที่แท้ก่อนหน้านี้มิใช่ฝีมือของรุ่ยอ๋องต้าถัง หากแต่เป็นการลอบสังหารต่างหาก

พวกคนร้ายต่างหมายมาดสาดอาวุธฟาดฟันถังไห่เฉิงอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปราณี แต่ก่อนที่อาวุธสังหารทั้งหลายเหล่านั้นจะถึงตัวเขา หญิงสาวก็กระโดดเข้าขวางใช้ตัวเองเป็นเกราะกำบังร่างใหญ่อีกครั้ง

นางกางแขนยืดอกรับดาบเอาไว้อย่างเด็ดเดี่ยว

ไร้ซึ่งเชิงยุทธ์ ปราศจากกระบวนท่า ไม่มีฝีมือในการป้องกันตัวใดๆ ลี่เซียนทำได้เพียงหายตัววูบไวรับแรงปะทะเอาไว้ทั้งหมด ทั้งปลายกระบี่ คมดาบ อาวุธลับหลายแฉกมากมาย 

ร่างระหงอ้อนแอ้นถูกฟันจนเลือดสาดซ่านเซ็น หญิงสาวกัดฟันแน่น เจ็บปวดทรมานขั้นสุด

มวยผมนุ่มสลวยที่ม้วนเอาไว้อย่างดีปักปิ่นสวยงามยังถูกอาวุธคมกริบตัดฉับจนเส้นผมหลุดร่วงแผ่สยายยาวถึงข้อเท้า ก่อนถูกหั่นปลายออกอย่างไม่ไยดียามนางเคลื่อนกาย

เหล่ามือสังหารที่รุมขย้ำไม่ยั้งมือ เห็นสตรีผู้หนึ่งปกป้องรุ่ยอ๋องเช่นนั้นก็ยิ่งเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ยิ่งเป้าหมายไม่มีแม้ริ้วรอยก็ยิ่งโกรธา พวกมันยิ่งขับปราณอำมหิตเข่นฆ่าไม่มีออมแรง  โดยเฉพาะซวงอี๋ที่มีเป้าหมายเป็นลี่เซียนแต่แรก มีหรือจะไม่ฉวยโอกาสนี้สังหารนาง

ทุกทัณฑ์ทรมานจึงกระหน่ำเข้าใส่ลี่เซียนอย่างบ้าระห่ำราวห่าฝนพายุเพลิงซัดสาด

ภายในห้องอาบน้ำที่บัดนี้ไม่ต่างจากห้วงอเวจีเข้าถล่ม                มีเพียงถังไห่เฉิงที่ทำได้เพียงยืนนิ่ง

สองตาเรียวคมตรึงแน่วแน่แค่ลี่เซียน

ภายในห้องอาบน้ำไม่ต่างจากห้วงมรณะเข้าถล่ม

เรือนร่างงามงอนของลี่เซียนบัดนี้มีบาดแผลเต็มไปหมด เลือดสดๆ ไหลอาบจนแดงฉาน ทว่านางยังคงอำพรางตัววูบไวใช้กายนุ่มกำบังกายแกร่งด้วยสัญชาตญาณ

นางเห็นดาบเล่มหนึ่งพุ่งใส่ด้านหน้าของถังไห่เฉิงจึงกระโดดเข้าขวาง

ผลที่ได้คือปลายแหลมคมกริบแทงเข้าแผ่นหลังบอบบางก่อนที่มือสังหารจะดึงออกอย่างแรง เลือดไหลทะลักอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ!”

เนินอกหยุ่นนุ่มปะทะแผงอกแกร่ง ดวงหน้างามแหงนมองร่างหนาพร้อมน้ำตาเอ่อคลอ

อ๋องหนุ่มก้มหน้าคมคายลงมองจนปลายคางคมสันจรดหน้าผากมน สายตาที่มองนางอย่างตระหนกเผยความดุดันออกมามากล้น สื่อความนัยว่า ให้คลายผนึกกับร่างเขาเดี๋ยวนี้ หากไม่อยากตายด้วยน้ำมือคนร้าย

ทว่าลี่เซียนหาได้เข้าใจไม่

นางลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ารุ่ยอ๋องถูกพลังเร้นลับของนางตรึงเอาไว้ ยามนี้ในใจมีเพียงต้องปกป้องผู้มีพระคุณเท่านั้น

ดวงหน้าพริ้มเพราที่แต่เดิมขาวผ่องสะอาดสะอ้านล้อมด้วยเส้นผมดำขลับบัดนี้กลับแดงเรื่อไปทั่ว กลีบปากจิ้มลิ้มยังมีเลือดซึมไหลเป็นทาง เรือนกายบอบบางเปรอะเปื้อนแดงฉาน

นางเริ่มหมดแรงเต็มที  จนปราณสายหนึ่งที่ตรึงถังไห่เฉิงเอาไว้เริ่มคลายตัว

ชั่วขณะนั้นกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามาอีกเล่ม ลี่เซียนพลิกกายหันหน้ารับเอาไว้เช่นเดิม เจ้าของกระบี่คือซวงอี๋ เป้าหมายของนางคือตัดขั้วหัวใจของลี่เซียน เพื่อมิให้อีกฝ่ายได้ใกล้ชิดรุ่ยอ๋อง

ปลายกระบี่แทงหน้าอกของสตรีตรงหน้าจนแผ่นหลังบางกระแทกแผงอกหนา ถังไห่เฉิงถึงกับเบิกตา ลมหายใจสะดุดเกือบหยุดลง เมื่อกลางอกนางมีอาวุธสังหารทะลุเข้าเนื้อไม่ยั้งมือ  กระทั่งเลือดทะลักออกมาดั่งสายธารา ร่างเล็กซวนเซเกือบล้ม

ฝ่ามือบุรุษเริ่มขยับได้ในจังหวะนั้น รุ่ยอ๋องรีบยกวงแขนขึ้นโอบกายบางเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณ

ครานี้ลี่เซียนมิได้เจ็บอย่างเดียวแล้ว นางเป็นเหรินเซียนที่บำเพ็ญเพียรฝึกตบะยามถูกกักขังมาหลายร้อยปี ความทนทานย่อมมีมากโข ทว่าความอดทนต่อความทรมานกลับมีจำกัดเท่าเด็กแปดขวบ และที่สำคัญนางเป็นคนหวงแหนสิ่งของเหลือเกิน ชุดงามสีชมพูที่เพิ่งเคยใส่ครั้งแรกฉีกขาดหลุดลุ่ยเปรอะเปื้อนคราบเลือดไปหมด

ตรงสาบเสื้อที่ถูกแทงมีตำรารัญจวนที่พี่เย่เสียกลั้นใจมอบให้  มันคงขาดหมดแล้วเป็นแน่

เพลิงโทสะขุมหนึ่งพลันปะทุเต็มสองตา มวลมหาศาลของพลังเร้นลับก่อตัวทันใด ลี่เซียนปล่อยปราณรุนแรงสายหนึ่งพร้อมหายตัววูบ แสงสีขาวสว่างวาบในเสี้ยวเวลา