INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 17.1 หากหมาแมวเจ็บ หม่อมฉันก็ดูแล
Fecha de publicación:
2026-10-26 15:33:48
Último capítulo
ฮองเฮาคือนางร้าย บทที่ 24.1 ข้ารักเจ้า
หลายวันผ่านพ้น เซี่ยหนิงเจียวยังไม่กล้าฆ่าลูกในครรภ์ของตนเองเพื่อเรียกร้องความสนใจ นางจึงให้คนไปทูลโอรสสวรรค์ว่าป่วย กระนั้นพระองค์ก็ไม่มาหา ทว่าส่งหมอหลวงมาตรวจอาการแทน เซี่ยกุ้ยเฟยโมโหมาก ไม่ยอมให้หมอหลวงตรวจอาการแล้วไล่ออกจากตำหนักไป นางได้รับรายงานจากคนสนิทของตนเอง ค่ำคืนที่ผ่านมาฮ่องเต้เผยเจิ้นหยางเสด็จตำหนักคุนหนิงอีกแล้ว และยามเช้ายังออกจากตำหนักผู้ปกครองวังหลังด้วยรอยยิ้มสุดแสนเบิกบาน น่าโมโหนัก! เหตุใดเรื่องราวจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนโอรสสวรรค์เกลียดเว่ยหลานยิ่งกว่าสิ่งใด แววตาเซี่ยหนิงเจียวสั่นระริก นางปวดหัวมากเหลือเกิน หากสิ่งที่หวังไม่เป็นจริงขึ้นมา ต่อจากนี้จะเป็นเช่นไร... ถ้าเรื่องบางอย่างแพร่งพราย ชีวิตของนางมิต้องจบสิ้นเลยหรือ เซี่ยหนิงเจียวยกนิ้วขึ้นมากัด เนื้อตัวสั่นด้วยท่าทางวิตกกังวล วันนี้หลังฮ่องเต้เผยเจิ้นหยางและเว่ยฮองเฮาร่วมเสวยกระยาหารค่ำด้วยกันจนอิ่มหนำสำราญ ทั้งสองพระองค์ออกไปเดินเล่นบริเวณสวนรอบพระตำหนักคุนหนิงด้วยกัน สายลมพัดเอื่อยเฉื่อย ต้นไม้พลิ้วไหวเล็กน้อยคล้าย
ฮองเฮาคือนางร้าย บทที่ 23.2 ฝ่าบาทอยากเป็นฮ่องเต้หรือไม่เพคะ
เสียงนี้กระตุ้นอารมณ์กำหนัดแก่ฮ่องเต้เผยเจิ้นหยางอย่างยิ่งยวด จนอดใจไม่ไหว เลื่อนมือต่ำ เตรียมปลดสายรัดเอวคนใต้ร่าง ทว่าเว่ยหลานจับมือหนาทัน เผยเจิ้นหยางค่อย ๆ ถอดจุมพิตออก สบสายตาระริกของสตรีตรงหน้า “ฝ่าบาท ยังไม่ครบกำหนดเพคะ” หากนางหลงใหลเผลอไผลอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เขาเชยชมตามใจ สุดท้ายฮ่องเต้ตรงหน้ามิอาจละกิเลสแล้วไปหาสนมตำหนักอื่น หัวใจดวงนี้คงเจ็บปวดรวดร้าวเกินจะทานทน เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิด นางจำเป็นต้องหยุดมัน เผยเจิ้นหยางผงกศีรษะอย่างนึกเสียดาย ยอมออกจากร่างเว่ยหลานแล้วนอนข้างกายนางแทน ฮ่องเต้หนุ่มนอนตะแคงก่อนจะรั้งใบหน้าหญิงสาวหันมาทางตนเอง ค่อย ๆ เลื่อนพระหัตถ์ไล้ตามกรอบหน้า ใช้นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝ
ฮองเฮาคือนางร้าย บทที่ 23.1 ฝ่าบาทอยากเป็นฮ่องเต้หรือไม่เพคะ
“ชีวิตของหม่อมฉันเพคะ หากหม่อมฉันไม่ทำตามสิ่งที่พูด ฮองเฮาสังหารหม่อมฉันได้เลย” น้ำเสียงเฟิงเหม่ยหรงหนักแน่น นางเงยหน้าทอดมองฮองเฮาด้วยความตั้งมั่น ไม่ว่อกแว่กไปที่ใด แค่เพียงเรื่องนี้ นางทำได้อยู่แล้ว ขอแค่ได้ดังหวัง ตนยินดีเดินเข้าสู่กองไฟ เว่ยหลานทอดมองสนมตำแหน่งกุ้ยเหรินเงียบเชียบ พยายามประเมินอีกฝ่ายพลันกระจ่าง เฟิงเหม่ยหรงย่อมมีเป้าหมายอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นคงไม่เอาตนเองมาเสี่ยงด้วยความยากลำบากเช่นนี้ “เจ้ามีเป้าหมายใด” เว่ยหลานยกขาไขว่ห้าง ยามนั้นนางกำนัลเทชาลงจอกเรียบร้อย มือเรียวสวยขาวปานหิมะยื่นไปหยิบจอกชามาใกล้ริมฝีปาก เป่าเล็กน้อย ก่อนจะยกขึ้นจิบเบา ๆ กลิ่นหอมสดชื่นของชาช่วยให้นางผ่อนคลายเมื่อต้องรับมือกับสนมสองคนตลอดทั้งวัน “ฮองเฮา หม่อมฉัน...จะร้องขอเรื่องนี้หลังทำงานสำเร็จเพคะ” เฟิงเหม่ยหรงกล่าวเนิบช้า ก้มใบหน้าลง “เงยหน้ามองข้า” เว่ยฮองเฮาวางจอกชาไว้บนโต๊ะข้างตนเองน้ำหนักมือรุนแรง เสียงจอกชาพลันกระทบโต๊ะส่งเสียงดังกึกก้องห้องโถงในพระตำหนักคุนหนิง เฟิงเหม่ยหรงสะดุ้งโหยง เงยหน้ามองเว่ยฮอง
ฮองเฮาคือนางร้าย บทที่ 22.2 สนมเข้าหาฮองเฮา
ฉวนเซียงเดินเข้ามาในห้องโถงของตำหนักคุนหนิงท่าทางนอบน้อม ยามเว่ยหลานเห็นหน้าอีกฝ่ายก็หวนนึกถึงตอนที่เข้าวังหลวงใหม่ ๆ เพราะฮ่องเต้เผยเจิ้นหยางนอนตำหนักฉวนเฟยสามคืนติดกัน แต่ระยะหลังไม่ได้ไปแล้ว หรือมาครั้งนี้เพราะอยากร้องทุกข์เรื่องที่ฝ่าบาทไม่เสด็จตำหนักนางกัน “คารวะฮองเฮาเพคะ ทรงพระเจริญพันปี พันพันปี” “นั่งลงเถอะ” “ขอบพระทัยเพคะ” หลังคารวะเว่ยฮองเอาอย่างพินอบพิเทาแล้ว ฉวนเซียงจึงนั่งลง ก่อนจะพินิจมองรูปโฉมงดงามล่มเมืองของผู้ปกครองวังหลัง ยามแสงสาดกระทบจากวงหน้าต่างเข้ามา ยิ่งขับเน้นให้น่ามอง และจากการที่บิดาเ
ฮองเฮาคือนางร้าย บทที่ 22.1 สนมเข้าหาฮองเฮา
เว่ยหลานลอบมองการกระทำของฮ่องเต้เผยเจิ้นหยางที่มีต่อพระธิดา จะว่าไป...สองพ่อลูกตั้งแต่พบกัน ช่างเข้าขากันยิ่งนัก แทบไม่มีช่วงเวลาต้องปรับตัวหากันเลย แต่ความทรงจำของร่างเดิมที่มีอยู่ เหตุใดโอรสสวรรค์มิเคยเสด็จมาหาลูกสักครั้ง เผยเจิ้นหยางพาพระธิดาเลือกตำราแล้วเสร็จจึงอุ้มพากลับไปนั่งยังตั่งนิ่ม โดยที่เว่ยหลานนั่งอยู่ก่อนหน้าแล้ว เผยลู่ซือดวงตาเปล่งประกาย ดูชื่นชอบตำราพิชัยสงครามมาก พยายามรบเร้าเสด็จพ่อให้รีบอ่าน ฮ่องเต้หนุ่มเปิดตำราหน้าแรก เขามิได้เล่าตามตัวอักษร หากแต่กล่าวเป็นนิทาน น้ำเสียงสลับตื่นเต้นและฮึกเหิม คล้ายดึงดูดคนให้เข้าไปสถานการณ์จริง เจ้าก้อนแป้งตั้งใจฟัง มองพระพักตร์เสด็จพ่อนิ่ง เว่ยหลานลอบมองเสี้ยวพระพักตร์ฮ่องเต้ ยามเขาอยู่กับลูก ดูอบอุ่นอ่อนโยนมาก ทั้งหล่อเหลาและดูดี ชวนให้หัวใจเต้นระรัวดั่งตีกลอง นางปล่อยให้คนเป็นพ่อมีเวลากับลูกโดยไม่เอ่ยขัดพักใหญ่ เมื่อฮ่องเต้เผยเจิ้นหยางเล่าจนจบ เจ้าก้อนแป้งก็อ้าปากหาว “ซือเอ๋อร์ง่วงแล้ว เข้านอนกันนะลูก” เผยเจิ้นหยางลูบศีรษะลูก เด็กตัวอวบอ้วนผงกศีรษะหงึกหงัก ย
ฮองเฮาคือนางร้าย บทที่ 21.2 คิ้วฮ่องเต้ลู่ต่ำลง
ไม่ตรัสเพียงเท่านั้น ฮ่องเต้หนุ่มอุ้มพระธิดาจากตักฮองเฮามานั่งตักตนเอง หยิบตะเกียบคีบอาหารเข้าปากเผยลู่ซือทีละคำ เว่ยหลานค่อนข้างแปลกใจ เหตุใดเผยลู่ซือไม่เกรงกลัวเสด็จพ่อตน ทั้ง ๆ ที่สองพ่อลูกไม่เคยคลุกคลีกันด้วยซ้ำ? และเผยลู่ซือยังฉีกยิ้มกว้าง สบสายพระเนตรฮ่องเต้โดยไร้อาการเกรงกลัว เมื่อเคี้ยวตุ้ย ๆ ในปากหมดคำหนึ่ง ยังชี้นิ้วสั้นป้อมเชิงสั่งโอรสสวรรค์คีบอาหารอย่างอื่นป้อนต่อ แม้แคลงใจ กระนั้นความน่ารักและตะกละของลูกก็ทำให้เว่ยหลานอดส่ายศีรษะมิได้ “อย่าป้อนลูกเยอะ เห็นพุงซือเอ๋อร์รึไม่ กินมากไปก็จะอ้วกได้ ฝ่าบาทอย่าตามใจมากเลยเพคะ” ฮ่องเต้เผย
También te puede gustar
พระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่165.0K vistasเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่75.5K vistasลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง138.1K vistasเวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก
อักษรามณี26.8K vistasแผนร้ายพ่ายรักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม117 vistasท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า
วันว่างว่างของหญิงใหญ่256 vistasทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)
หวงตี้ny19 vistasชาติสองนี้ขอเป็นแม่ที่ดี ไม่ขอเป็นภรรยาที่ใครรัก
moonlight -mini332 vistas
