ตอนที่ 10 เลือกข้าง

ตอนที่ 10 เลือกข้าง

“ลุกขึ้นเถิด ข้ามีหนทางให้เจ้าเลือกระหว่างหักหลังหวงกุ้ยเฟยมาอยู่ข้างข้า หรือเจ้าจะยอมรับความผิดนี้เรื่องนี้ข้าจะต้องแจ้งต่อฝ่าบาท หากเจ้าเลือกอย่างหลังเจ้ามั่นใจหรือว่าหวงกุ้ยเฟยจะช่วยเหลือเจ้า และเจ้าจะไม่ถูกกำจัด ข้าได้ยินมาว่าบิดาของเจ้าเป็นคนของใต้เท้าจื่อซุนห่าว คงมิยากที่เขาจะกำจัดใต้เท้าขั้นต่ำอย่างบิดาของเจ้าให้หายไปจากใต้หล้า และเจ้ามั่นใจหรือว่าหวงกุ้ยเฟยจะชอบใจหากเจ้าได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท ขนาดข้าเป็นฮองเฮานางยังอิจฉาริษยาจนวางแผนเพื่อกำจัดบุตรของข้า ชีวิตเล็ก ๆ อย่างเจ้าคงไม่รอดพ้นเนื้อมือของนาง ยานั่นข้าเองก็รับรู้อยู่ตั้งแรกว่าเป็นฝีมือของผู้ใด เจ้าอย่าลืมว่าข้าคือฮองเฮาผู้ที่ดูแลวังหลัง คนของข้าล้วนอยู่ทุกที่ในวังหลังแห่งนี้ ”

“หม่อมฉันเลือกแล้วเพคะ หม่อมฉันจะยอมทำทุกอย่างตามที่ฮองเฮาสั่งการมา เพียงแค่หม่อมฉันมีชีวิตอยู่ต่อก็นับว่าเป็นพระมหากรุณาของฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันมิขอลืมพร้อมจะทดแทนฮองเฮาทุกอย่าง” กุ้ยเหรินเจ็บแค้นในใจที่รับรู้เรื่องที่หวงกุ้ยเฟยเข้าหานางเพื่อยืมมือของนางลงมือกำจัดฮองเฮา ช่างวางแผนมาอย่างแยบยลนัก

“ดี ...เจ้าเลือกได้ดีมาก ต่อจากนี้หน้าที่ของเจ้าคือการทำตัวปกติและอย่าทำให้หวงกุ้ยเฟยจับได้ว่าข้ารับรู้เรื่องนี้ เจ้าคอยอยู่เคียงข้างนางและทุกครั้งที่นางมาหาเจ้าจงแจ้งข้าทุกอย่างว่านางเอ่ยเรื่องใดกับเจ้าบ้าง ส่วนเรื่องยานี้ข้าจะทำเป็นดื่มมัน เจ้าเพียงแต่ทำตามแผนเดินหมากตามกระดานก็เพียงพอแล้ว ถิงถิงนำของกำนัลมาปลอบขวัญกุ้ยเหรินและส่งนางกลับตำหนัก จริงสิกุ้ยเหรินเจ้าเองก็รู้ใช่หรือไม่? หากเจ้าหักหลังข้าจะเกิดอะไรขึ้น”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ หม่อมฉันเลือกแล้วที่จะถวายตัวเป็นคนของฮองเฮา หม่อมฉันจะจงรักภักดีต่อฮองเฮาเพคะ ของกำนัลมิต้องประทานให้หม่อมฉันหรอกเพคะ เพียงแค่ชีวิตที่ฮองเฮาประทานคืนมาให้เพียงเท่านี้ก็นับว่าเป็นบุญคุณแล้วเพคะ” ซินเหยียนพยักหน้ายิ้มบาง ๆ

“รับไปเถิด เรื่องที่เจ้าได้รับของกำนัลจากข้าก็ล้วนเป็นแผนการที่เจ้าได้รับความดีในเรื่องที่เจ้านำยามาให้ข้า เรื่องนี้คงแพร่กระจายไปถึงหูของหวงกุ้ยเฟย”

“น้ำใจและความกรุณาของฮองเฮาเปรียบดังมหาสมุทรที่กว้างใหญ่จริง ๆ เพคะ หม่อมฉันจะไม่ลืมเลือนเหตุการณ์ในครั้งนี้และตราตรึงใจอยู่เสมอว่าฮองเฮามอบชีวิตใหม่ให้ หม่อมฉันทูลลาเพคะ” กุ้ยเหรินย่อตัวลงคารวะฮองเฮาก่อนจะเดินออกไปพร้อมถิงถิง โดยมีนางกำนัลของนางรออยู่ด้านนอก ถือของกำนัลกลับตำหนักมากมาย

หลังจากที่ถิงถิงส่งกุ้ยเหรินกลับ ซินเหยียนให้ขันทีเตรียมรถม้าให้นางวันนี้นางจะกลับเรือนไปหาบิดามารดา ตั้งแต่ย้อนเวลากลับมานางยังไม่เห็นใบหน้าของบิดามารดา

ไม่นานหลังจากนั้นขบวนฮองเฮาได้เดินทางไปเรือนตระกูลไป๋ มีทหารและองครักษ์มากมายคอยเฝ้าดูแลความปลอดภัย ตามถนนหนทางที่ผ่านผู้คนต่างเห็นสัญลักษณ์ของขบวนเสด็จก็รู้ว่าเป็นผู้ใด ต่างพากันยืนแสดงความยินดีเรื่องตั้งครรภ์และคารวะฮองเฮาอย่างสมเกียรติ

‘เป็นฮองเฮาสูงส่งกว่าทุกคนบนแผ่นดิน แต่ต่ำกว่าฮ่องเต้ผู้เดียว ผู้คนคงคิดว่าสุขสบายสินะ ข้าอิจฉาชีวิตธรรมดา เป็นชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำเสียมากกว่า ไม่ต้องแย่งชิงระแวงทุกครั้งที่หลับตา กดดันเมื่อต้องอยู่ที่สูง ๆ หาความจริงใจยากนัก ผู้คนเข้าหาล้วนแต่ใส่หน้ากาก ข้าเบื่อหน่ายเหลือเกิน’

ซินเหยียนเปิดหน้าต่างมองออกไปด้านนอก เห็นชาวบ้านนางอิจฉาผู้คนที่อยู่อย่างอิสระไร้กฎที่ต้องแบกไร้หน้าที่ต้องทำ และการรักษาชีวิตในวังหลวงที่เหมือนสนามรบในทุกวัน อาหารทุกครั้งที่เข้าปากต้องให้นางกำนัลเป็นคนชิมก่อนเพระไม่รู้วันใดจะถูกวางยาในอาหาร การกินอย่างเอร็ดอร่อยไร้ความระแวงยากนักในชีวิตครั้งนี้ นางเพียงหวังให้เรื่องนี้จบในเร็ววัน ความสงบสุขเป็นสิ่งปรารถนาเดียวที่นางโหยหายามนี้

ในที่สุดก็มาถึงเรือนตระกูลไป๋ วันนี้ใต้เทาและฮูหยินอยู่เรือนพอดีเมื่อได้ยินว่าฮองเฮาเดินทางมาหาที่เรือนรีบพากัน ออกมาต้อนรับด้วยความดีใจ เช่นเดียวกันกับซินเหยียนทันทีที่นางเห็นใบหน้าบิดามารดานางโผล่เข้าไปสวมกอดทั้งน้ำตา ครั้งที่แล้วนางต้องทนทุกข์ทรมานถูกจับตัวไปนั่งมองบิดามารดาถูกบั่นคออย่างโหดเหี้ยมแต่ที่โหดเหี้ยมมากกว่าคือฮ่องเต้เป็นคนพานางไปดูจุดจบของบิดามารดาของนาง ความเจ็บปวดที่มิอาจจะช่วยเหลือท่านพ่อท่านแม่ยังคงคั่งค้างในอก เมื่อเห็นทั้งสองยังมีชีวิตอยู่น้ำตาของนางไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ฮองเฮาเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับท่านหรือพ่ะย่ะค่ะถึงได้สะอึกสะอื้นไห้เช่นนี้”

“นั่นสิเพคะ ทั้ง ๆ ที่มีเรื่องน่ายินดีทำไมถึงได้หลั่งน้ำตามากมายเช่นนี้ หรือทรงเกิดความกังวลเรื่องที่ตั้งครรภ์หรือเพคะ”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่ข้าดีใจที่ท่านพ่อท่านแม่ยังสุขสบายอยู่ จงเอ่ยกับข้าเช่นเดิมเถอะเจ้าค่ะ เอ่ยกับข้าเช่นนี้ราวกับห่างเหินเหมือนมิใช่ครอบครัวเดียวกัน” ใต้เท้าไป๋ถอนหายใจอย่างโล่งอกคิดว่าบุตรสาวเพียงผู้เดียวจะเกิดเรื่องอันใดหรือมีเรื่องลำบากใจอันใด คงเป็นเพราะนางตั้งครรภ์อยู่จึงอ่อนไหวง่าย

หลังจากนั้นใต้ไป๋พาซินเหยียนไปที่ห้องโถงถามสารทุกข์สุขดิบและแสดงความดีจที่กำลังจะมีโอรสให้ฮ่องเต้ ส่วนมารดาของนางเข้าห้องครัวเพื่อทำอาหารด้วยตนเอง อยากให้บุตรสาวได้กินอาหารที่ดีและอร่อยดีต่อครรภ์ของนางด้วย

“ท่านพ่อข้ามาในครั้งนี้เพราะมีเรื่องที่หารือกับท่าน แม้ว่าเรื่องนี้อาจจะยาก ที่จะเข้าใจแต่ข้าอยากให้ท่านพ่อฟังข้าสักนิด เพราะสิ่งที่ข้ากำลังเอ่ยต่อจากนี้คือชีวิตและความเป็นตายต่อตระกูลของเรา” ใต้เท้าไป๋นั่งนิ่งคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ซินเหยียนเล่าทุกอย่างให้บิดาได้ฟังไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวต่าง ๆ รวมถึงวันเวลาที่ห้ามบิดาาออกไปที่ใดให้อยู่แต่ในเรือนเท่านั้น ต่อจากนี้อย่าเชื่อใจผู้ใดง่าย ๆ ความดีใจของเขาจะนำมาสู่หายนะครั้งยิ่งใหญ่ เพราะครั้งก่อนมีชายฉกรรจ์แต่งกายราวกับเป็นคุณชายตระกูลร่ำรวย เข้ามาที่เรือนเพื่อขอความช่วยเหลือว่าตนเองได้รับบาดเจ็บ ท่านพ่อเป็นคนดีมีเมตตารีบช่วยให้เขาเข้ามาในเรือนเพื่อหลบหลีกอันตรายอย่างที่เขากล่าวมาแท้ที่จริงแล้ว ชายผู้นั้นถูกสั่งการให้นำหลักฐานเข้ามาเก็บไว้ในเรือนเพื่อจับกุมใต้เท้าไป๋ต่างหาก