ฮองเฮาเช่นข้าขอเป็นนางร้าย

ตอนที่ 1 ย้อนกลับมา“ฝ่าบาทได้โปรดฟังหม่อมฉันสักนิด ตระกูลของหม่อมฉันจงรักภักดีต่อราชวงศ์มาตลอดจะมาทำเรื่องเช่นนี้ไปทำไมกันเพคะ” สตรีร่างเล็กสวมชุดสีขาวใบหน้าซีดเซียวร่ำไห้อ้อนวอนต่อฮ่องเต้และยังเป็นสวามีของนาง ปากพร่ำบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีทางเป็นความจริง ทว่าร่างใหญ่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับไม่เชื่อคำพูดของนางสักนิด สายตาจ้องร่างบางที่นั่งร่ำไห้อย่างไม่แยแสเพราะถูกความเกรี้ยวโกรธครอบงำจิตใจ“ไป๋ซินเหยียนเจ้าคิดว่าข้าโง่อย่างนั้นหรือ ? สมุดรายชื่อผู้ที่เข้าร่วมถอดถอนโค่นข้าลงจากบัลลังก์อีกทั้งยังมีการซื้ออาวุธจากแคว้นอื่น เจ้าเป็นสตรีโลภมากไม่พอใจในสิ่งที่เจ้ามีอยู่ อยู่สูงกว่าคนทั่วใต้หล้าแต่อยู่ต่ำกว่าข้าเพียงผู้เดียวเจ้ายังมิพอใจอีกหรือ? ไม่ว่าเจ้าจะเอ่ยเช่นใดข้าไม่มีทางเชื่อคำพูดของเจ้า ข้าจะเมตตาเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายให้เจ้าเลือกว่าจะดื่มยาพิษหรือจะให้ข้าสั่งประหารและนำหัวเจ้าไปเสียบประจานเช่นดั่งคนในตระกูลของเจ้า” น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยออกมาอย่างเย็นชายื่นยาพิษให้แก่สตรีที่เคยเป็นฮองเฮาของแผ่นดิน นางเงยหน้ามองบุรุษที่นางเคยมอบความรักให้หมดหัวใจดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาไหลริน

ตอนที่ 3 เดินตามแผนการ“ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าฮองเฮาของข้าจะเจ็บปวดเพียงนี้ เช่นนั้นต่อจากวันนี้ข้าจะชดใช้สิ่งที่ผ่านมาเอง” เว่ยเจี่ยเอ่ยจบใช้มือช้อนกายของซินเหยียนมาอยู่ในแขนแกร่ง อุ้มนางขึ้นราวกับไม่มีน้ำหนักเดินตรงไปที่ห้องบรรทม ก่อนจะเอ่ยสั่งการขันทีไม่ให้ผู้ใดเข้าไปก่อกวนจนกว่าเขาจะออกมาจากห้องบรรทมเอง“อย่าให้ผู้ใดเข้ามากวนเวลาที่ข้ากำลังอยู่กับฮองเฮา หากมีเรื่องอันใดเอาไว้มาหาข้าคราวหลัง”“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” ขันทีน้อมรับคำสั่งพร้อมเดินออกจากห้องโถงปิดประตูและยืนทำหน้าที่อยู่หน้าห้องตามเคยซินเหยียนยื่นมือไปกอดคอเว่ยเจี่ยเอาไว้แน่น นานมาแล้วที่นางไม่เคยถูกเขาปฏิบัติเช่นนี้ เพียงแค่คิดย้อนกลับไปใจของนางเจ็บแปลบขึ้นมาไม่น้อย“ฝ่าบาทยามนี้มิใช่ยามราตรีนะเพคะ เหล่าใต้เท้าจะไม่ต่อว่าเอาหรือเพคะ ”“จะมีผู้ใดกล้าว่าข้าได้ล่ะ อีกอย่างยามนี้ข้ากำลังทำเพื่อแผ่นดินสงบสุข การที่มีรัชทายาทสายตรงก็เป็นหน้าที่ของข้า เจ้าอย่าสนใจอย่างอื่นเลย ยามนี้สิ่งที่เจ้าต้องจับจ้องมีเพียงแค่ข้าเท่านั้น” สายตาหวานหยาดเยิ้มจ้องมองใบหน้านวลวางนางลงบนเตียงไม้อย่างเบามือ ซินเหยียนยิ้มบางๆ อย่างเขินอายนานมาแล้วตั้ง

ตอนที่ 5 ฤกษ์ดีภายในห้องบรรทมสลัว ๆ มีเพียงแสงเทียนเล่มน้อยที่ส่องสว่าง กลิ่นกำยานคละคลุ้งในอากาศ เขาค่อยๆ วางนางลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน ซินเหยียนยิ้มกริ่มยื่นมือคล้องคอของเว่ยเจี่ยจนเขาถลาล้มนอนนาบลงทับกายของนาง ร่างเล็กกระตุกยิ้มก่อนจะพลิกตัวขึ้นนั่งคร่อมร่างกายของเว่ยเจี่ย“ค่ำคืนนี้ขอให้หม่อมฉันเป็นคนปรนนิบัติฝ่าบาทนะเพคะ” นางยื่นมือแตะลงที่ริมฝีปากของเขาค่อย ๆ ใช้นิ้วชี้ลูบไล้เบา ๆ เลื่อนลงมาหาลำคออย่างยั่วยวน ก่อนที่จะโน้มตัวลงประกบริมฝีปากอย่างเร่าร้อน ลิ้นเล็กกวาดเข้าไปด้านในสัมผัสดูดดื่มร่างกายเริ่มร้อนรุ่ม ทั้งสองค่อย ๆ เปลืองผ้าออกทีละชิ้น ลมหายใจหอบถี่ การรุกล้ำอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น ลิ้นร้อนกระหวัดเกี่ยวพัน รสหวานโหยหาเคล้าเสียงครางแผ่วเบา ร่างกายแนบชิดจนหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทิ้งสติสัมปชัญญะไว้เบื้องหลังเหลือเพียงความรู้สึกวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วแฮ่ก ๆ !! เสียงหายใจหอบเหนื่อยดังระงมไปทั่วห้องนอน เขาค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกจากนางช้า ๆ เพื่อให้นางได้หายใจคล่องตัว“ฮองเฮาเจ้าช่างหอมหวานยิ่งนัก” ซินเหยียนยิ้มหวานก่อนที่เขาจะขยับกายโอบกอดรัดนางเอาไว้เขาบดจูบลงมาอย่างโหยหา

ตอนที่ 7 เรื่องน่ายินดีหลังจากนั้นทั้งสองคนเดินทางออกจากตำหนักฉู่อี๋และพากันมุ่งหน้าไปตำหนักหลุนหลงตามที่กำหนดเอาไว้ ระหว่างทางเว่ยเจี่ยลอบมองใบหน้าของซินเหยียนรอยยิ้มพึ่งปรากฏบนใบหน้า จนนางรู้สึกได้ว่าถูกสายตาของเขาจ้องมองอยู่“ฝ่าบาทคิดอันใดในใจหรือเพคะ จ้องมองใบหน้าของหม่อมฉันก็ยิ้มขึ้นมา ปกติท่านยิ้มเป็นด้วยหรือ? "“ข้าเพียงแค่ยิ้มที่เห็นนิสัยของฮองเฮาเปลี่ยนไปเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าฮองเฮาจะสนใจความเจ็บความเป็นผู้อื่น หรือว่าฮองเฮาพึ่งจะนึกหึงหวงข้าขึ้นมา”“ฮึ …! หม่อมฉันนะหรือเพคะ จะหึงหวงฝ่าบาท ผิดแล้วเพคะหม่อมฉันเป็นห่วงหวงกุ้ยเฟยจริง ๆ หรือว่าท่านไม่พอใจที่หม่อมฉันไปขัดขวางไม่ให้ท่านอยู่เคียงข้างนางหรือเพคะ หากเป็นเช่นนั้นท่านก็จงกลับไปหานางเถิด” ซินเหยียนเอ่ยพลางมองไปเบื้องหน้า หากนางเป็นอะไรไปยามนี้ก็หมดสนุกพอดี ไม่สาสมกับสิ่งที่นางทำเอาไว้ ต้องให้นางมีชีวิตอยู่เนินนาน เฝ้ารอดูวันที่ตระกูลของนางจะล่มสลายเสียก่อน เมื่อนั้นซินเหยียนจะยอมให้นางตาย“ผู้ใดว่าข้าไม่พอใจ ข้าพอใจต่างหากเพราะใจจริงของข้าต้องการไปหาฮูหยินที่ตำหนัก” ฝ่าบาทเดินเข้ามาสวมกอดนางจากด้านหลังกระซิบข้างหูจนขนลุ

ตอนที่ 9 ยืมมือลงมือแทนฟางหรูเหลือบไปมองซือหยานางกำนัลของตนพยักหน้าเล็กน้อย นางเดินเข้ามาพร้อมห่อยาในมือวางลงบนโต๊ะพลางเดินออกไปอย่างช้า ๆ“สนมตั้งแต่เจ้าเข้าวังมายังไม่เคยเข้าเฝ้าฝ่าบาทใช่หรือไม่ ? ข้าเห็นใจจริง ๆ เจ้านำสิ่งนี้ไปถวายให้ฮองเฮายานี้เป็นยาดีช่วยในการบำรุงร่างกาย ข้าเชื่อว่าฮองเฮาต้องซาบซึ้งน้ำใจของเจ้า ช่วยพูดให้ฝ่าบาทได้เห็นความจงรักภักดี ไม่แน่เจ้าอาจจะได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทในไม่ช้า”“หม่อมฉันทำเช่นนั้นได้หรือเพคะ หม่อมฉันไม่เคยเข้าเฝ้าฮองเฮาเพียงลำพังอีกทั้งยังไม่เคยเอ่ยวาจากับฮองเฮาโดยตรง” นางมีท่าทีประหม่าไม่น้อย ฟางหรูยื่นมือไปจับมือของนางพลางเอ่ยปลอบประโลม“ไม่ต้องกลัวไปฮองเฮาจิตใจอ่อนโยนเมตตา เรื่องนี้ที่ข้าช่วยเจ้าเพราะเห็นว่าเจ้าเหมือนน้องสาวของข้า จะทำไม่ทำล้วนแล้วแต่ใจของเจ้า ข้าคงต้องกลับตำหนักแล้วล่ะ” หวงกุ้ยเฟยลุกขึ้นจะเดินกลับตำหนัก กุ้ยเหรินรีบลุกขึ้นตามและส่งนาง“น้อมส่งหวงกุ้ยเฟยเพคะ ส่วนเรื่องยาหม่อมฉันจะทำตามที่หวงกุ้ยเฟยเสนอแนะ” ฟางหรูยิ้มกริ่มหันกลับหลังมามองกุ้ยเหริน“เจ้าเลือกถูกต้องแล้วขอให้เจ้าสมปรารถนาได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทในเร็ววัน ข้าเองก็จะพูดช่วยเ