ตอนที่ 9 ยืมมือลงมือแทน

ตอนที่ 9 ยืมมือลงมือแทน

ฟางหรูเหลือบไปมองซือหยานางกำนัลของตนพยักหน้าเล็กน้อย นางเดินเข้ามาพร้อมห่อยาในมือวางลงบนโต๊ะพลางเดินออกไปอย่างช้า ๆ

“สนมตั้งแต่เจ้าเข้าวังมายังไม่เคยเข้าเฝ้าฝ่าบาทใช่หรือไม่ ? ข้าเห็นใจจริง ๆ เจ้านำสิ่งนี้ไปถวายให้ฮองเฮายานี้เป็นยาดีช่วยในการบำรุงร่างกาย ข้าเชื่อว่าฮองเฮาต้องซาบซึ้งน้ำใจของเจ้า ช่วยพูดให้ฝ่าบาทได้เห็นความจงรักภักดี ไม่แน่เจ้าอาจจะได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทในไม่ช้า”

“หม่อมฉันทำเช่นนั้นได้หรือเพคะ หม่อมฉันไม่เคยเข้าเฝ้าฮองเฮาเพียงลำพังอีกทั้งยังไม่เคยเอ่ยวาจากับฮองเฮาโดยตรง” นางมีท่าทีประหม่าไม่น้อย ฟางหรูยื่นมือไปจับมือของนางพลางเอ่ยปลอบประโลม

“ไม่ต้องกลัวไปฮองเฮาจิตใจอ่อนโยนเมตตา เรื่องนี้ที่ข้าช่วยเจ้าเพราะเห็นว่าเจ้าเหมือนน้องสาวของข้า จะทำไม่ทำล้วนแล้วแต่ใจของเจ้า ข้าคงต้องกลับตำหนักแล้วล่ะ” หวงกุ้ยเฟยลุกขึ้นจะเดินกลับตำหนัก กุ้ยเหรินรีบลุกขึ้นตามและส่งนาง

“น้อมส่งหวงกุ้ยเฟยเพคะ ส่วนเรื่องยาหม่อมฉันจะทำตามที่หวงกุ้ยเฟยเสนอแนะ” ฟางหรูยิ้มกริ่มหันกลับหลังมามองกุ้ยเหริน

“เจ้าเลือกถูกต้องแล้วขอให้เจ้าสมปรารถนาได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทในเร็ววัน ข้าเองก็จะพูดช่วยเจ้าอีกแรง”

“ขอบพระทัยเพคะหวงกุ้ยเฟย” 

รุ่งเช้าวันต่อมา

ตำหนักหลุนหลง

กุ้ยเหรินเดินทางมาเข้าเฝ้าฮองเฮาหลังมืออาหารเช้า นางมาพร้อมห่อยาที่หวงกุุ้ยเฟยให้มาเพื่อนำมาถวายฮองเฮา

“ฮองเฮาเพคะ กุุ้ยเหรินขอเข้าเฝ้าจะให้นางเข้าเฝ้าหรือไม่เพคะ” ถิงถิงเดินเข้ามาในห้องแต่งกายแจ้งกับซินเหยียนที่กำลังจ้องมองตนเองผ่านกระจก

“นางมาแล้วอย่างนั้นหรือ ? ให้นางไปรอข้าที่ห้องโถงข้าจะรีบตามไป” 

“เพคะ” ซินเหยียนรู้เรื่องนี้ก่อนหน้าแล้วว่าเช้าวันนี้จะมีสนมขั้นต่ำกุ้ยเหรินจะเดินทางมาที่นี่ กลางดึกหลี่เจี๋ยได้เข้าเฝ้านางและแจ้งเรื่องที่นางให้เขาติดตามและสอดแนมหวงกุ้ยเฟยจึงรู้ทุกอย่างและแผนการชั่วร้ายของหวงกุ้ยเฟยที่จ้องจะทำลายบุตรในท้องของนาง

“คิดไว้ไม่มีผิดไม่ว่าจะครั้งไหนเจ้าก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ได้ในเมื่อเจ้าต้องการทำเช่นนี้ข้าจะยอมแสดงเป็นคนโง่เขลาให้เจ้าตายใจ และเป็นคนเปิดโปงเจ้าเองหวงกุ้ยเฟย” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ดุดันจ้องเขม็งไปด้านหน้าลุกขึ้นพรวดย่างกรายอย่างสง่างามไปยังห้องโถง

“ฮองเฮาเสด็จ” เสียงขันทีดังขึ้นกุ้ยเหรินยืนขึ้นเพื่อคารวะฮองเฮาทันที

“ถวายพระพรฮองเฮาขอให้อายุยืนหมื่นปี หมื่น ๆ ปีเพคะ”

“นั่งลงเถิดขช้าจะให้นางกำนัลนำน้ำชามาต้อนรับ หลายวันมานี้มีแต่ผู้คนเข้ามาหาที่ตำหนักเพื่อแสดงความยินดีเรื่องที่ข้าตั้งครรภ์ กุ้ยเหรินเจ้ามาที่นี่วันนี้ก็เพื่อการนี้ใช่หรือไม่ ? ตั้งแต่เจ้าเข้ามาเป็นกุ้ยเหรินในวังหลังข้าพบเจ้าเพียงไม่กี่ครั้ง ใบหน้าของเจ้าช่างงดงามราวดอกบัวเห็น เหตุใดกันนะที่ฝ่าบาทมองไม่เห็นเจ้าหรือเพราะมีพระสนมและกุ้ยเฟยมากมายหลายตำแหน่ง”

“ฮองเฮาหม่อมฉันมิได้งดงามถึงเพียงนั้นเพคะ แค่ได้รับตำแหน่งกุ้ยเหรินก็เป็นเกียรติแก่ตระกูลของหม่อมฉันแล้วเพคะ หม่อมฉันมาในวันนี้เพื่อแสดงความยินดีและมีของมามอบให้เพคะ” นางตัวสั่นประหม่าเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดฮองเฮาผู้สง่างามมากด้วยบารมีช่างแตกต่างกับตอนที่อยู่กับหวงกุ้ยเฟยมากโข ยื่นห่อยาให้ฮองเฮาด้วยมือของนางเอง

“ขอบใจเจ้ามาก ถิงถิงเปิดห่อยาและให้หมอหลวงมาตรวจสอบ”

“เพคะ”

กุ้ยเหรินใบหน้าซีดเซียวจู่ ๆ เหตุใดฮองเฮาถึงต้องให้หมอหลวงมาตรวจสอบห่อยาที่นางเอามาให้ ซินเหยียนลอบมองใบหน้าของนางครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ

“มิใช่ว่าข้าไม่เชื่อใจเจ้า ทว่าความปลอดภัยของข้าและลูกต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด จะดื่มจะกินอะไรต่อจากนี้ต้องระวังตัวเป็นอย่างดี เจ้าเองก็น่าจะเข้าใจ”

“เพคะฮองเฮา”

กุ้ยเหรินแม้จะตื่นตระหนกทว่านางก็ไม่ได้คิดอะไรมากมั่นใจเหลือเกินว่ายาที่หวงกุ้ยเฟยมอบให้คือยาบำรุงที่ดีที่สุด ไม่นานนักหมอหลวงได้เดินเข้ามา มองดูด้วยตาเปล่าก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ ทว่าเมื่อจำแนกรากยาออกจากกัน สีหน้าเริ่มตึงเครียด เปิดตำราอย่างจ้องมองดูอย่างละเอียด ดวงตาเบิกโพลงจนทุกคนเริ่มสงสัย

“ท่านหมอหลวงมีสิ่งใดในยาผิดปกติเช่นนั้นหรือ”

“ทูลฮองเฮา ในยานี้มีรากไม้ชนิดหนึ่งมองดูผิวเผินอาจจะไม่รู้ แต่เมื่อแยกจำแนกยาออกจากกันทำให้กระหม่อมสงสัยจึงได้เปิดตำรายาดู นั่นคือยาต้องห้ามและห้ามใช้กับสตรีที่ตั้งครรภ์พ่ะย่ะค่ะ ไร้กลิ่นไร้รสแต่เมื่อดื่มไปไม่เกินเจ็ดวันอาจจะทำให้ตกพระโลหิตได้พ่ะย่ะค่ะ ไม่ทราบว่าฮองเฮาได้ยานี่มาจากที่ใด” กุ้ยเหรินแทบหยุดหายใจ ร่างกายสั่นเทาแข้งขาอ่อนกำลัง ทรุดตัวลงต่อหน้าฮองเฮาทันที

“ฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันมิได้ตั้งใจ หม่อมฉันไม่ได้จะทำเช่นนั้นนะเพคะ” ซินเหยียนกระตุกยิ้มมุมปาก พยักหน้าให้หมอหลวงออกไปก่อนและหันไปมองถิงถิง นางเหมือนจะรู้ว่าฮองเฮาต้องการทำให้นางทำสิ่งใด ถิงถิงผายมือให้หมอหลวงออกไปด้านนอกและสั่งมิใช่เรื่องราววันนี้แพร่งพรายออกไปที่อื่น

“กุ้ยเหริน เจ้าเป็นเพียงสนมขั้นต่ำ...เจ้าทำเช่นนี้ต้องการสิ่งใดกัน เจ้าก้าวเท้าเข้ามาในวังหลวงก็ต้องรู้กฎของวังหลังมิใช่หรือ ? หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปจะเกิดอันใดขึ้นกับเจ้า กับตระกูลของเจ้ากันนะ....” ซินเหยียนลุกขึ้นเดินวนไปมารอบกายของกุ้ยเหรินนาง นั่งสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก้มศีรษะลงแนบพื้นเอ่ยออกมาน้ำเสียงสั่นเครือจะไม่มีผู้ใดที่ไม่รู้หากเรื่องที่นำยาร้ายแรงหวังปลิดชีพบุตรของฮ่องเต้ โทษสถานเดียวคือประหารเจ็ดชั่วโคตร ร้ายแรงพอ ๆ กับก่อกบฏ

“หม่อมฉันไม่ได้ต้องการทำเช่นนี้นะเพคะ เพราะหวงกุ้ยเฟย หวงกุ้ยเฟยนำยานี้มาให้หม่อมฉันที่ตำหนักและให้หม่อมฉันมาเข้าเฝ้าฮองเฮาเพคะ ล้วนแต่เป็นแผนการของหวงกุ้ยเฟย ได้โปรดไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วยเพคะ ได้โปรดเมตตาหม่อมฉันผู้โง่เขลาผู้นี้ด้วยเพคะ”

“เจ้านี่นะช่างหัวอ่อนเชื่อคำพูดของผู้อื่นง่ายดายเหลือเกิน เจ้าคิดว่าหวงกุ้ยเฟยจะรับรองความปลอดภัยของเจ้าหรือ ? คิดผิดแล้ว นางเพียงยืมมือเจ้าทำร้ายข้า หากข้าเป็นอะไรขึ้นมาความผิดทั้งหมดจะตกอยู่ที่เจ้ากับตระกูลของเจ้า ” ซินเหยียนหยุดเดินอยู่ต่อหน้าของกุ้ยเหริน ย่อตัวลงมาจับแขนของกุ้ยเหรินประคองให้นางลุกขึ้นยิ้มกว้างด้วยเมตตา ทว่ารอยยิ้มของซินเหยียนทำให้กุ้ยเหรินสั่นสะท้านไปถึงปลายเท้า