Ep.9 ไปเสม็ดเสร็จทุกราย (1/4)

Ep.9 ไปเสม็ดเสร็จทุกราย (1/4)

วันนี้ทั้งวันโซ่ดูอารมณ์ไม่ดี เขาขมวดคิ้วตลอดเวลาและพยายามอยู่ห่างจากฉันอย่างเห็นได้ชัด โอเค ฉันพอเข้าใจแหละว่าเขารู้สึกยังไง แต่ทำแบบนี้ฉันก็รู้สึกแย่อยู่นะ จู่ๆก็มาตีตัวออกห่าง

“ไอ้โซ่ไปไปไหนวะ”

โรมถามขึ้นระหว่างที่พวกเรากำลังนั่งกินข้าวอยู่ริมทะเล เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่เราทำกิจกรรมด้วยกัน ทั้งเล่นน้ำ เล่นบานาน่าโบ๊ท ก็ทำให้ฉันสนิทกับเพื่อนของโซ่มากขึ้น ยกเว้นแค่บอสที่ฉันไม่ค่อยอยากจะเสวนาด้วยเท่าไหร่

“ไม่รู้ว่ะ ทักไปก็ไม่อ่าน”

ฉันฟังพวกเขาคุยกันเงียบๆโดยไม่ออกความคิดเห็นอะไรเพราะรู้ดีว่ายังไงทุกคนต้องเพ่งเล็งอยู่แล้ว ก็หลังจากที่โซ่ออกมาจากห้องน้ำ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่บอกให้ฉันลงไปข้างล่างเพราะเพื่อนๆเขารออยู่ แต่พอฉันลงมาเขาก็ไม่ได้ตามมาด้วย ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

“ทะเลาะกับมันเหรอ?”

“เปล่า”

บอสทำหน้าเหมือนไม่เชื่อส่วนฉันก็ไม่แคร์เพราะพูดเรื่องจริง เราไม่ได้ทะเลาะอะไรกัน แต่เขาโมโหที่ถูกขัดจังหวะเลยไม่อยากอยู่ใกล้ฉันมาก คงกลัวจะห้ามตัวเองไม่ได้ล่ะมั้ง

“ทะเลาะชัวร์”

“ถ้าคิดแบบนั้นแล้วสบายใจก็เชิญ”

ฉันเบ้ปากใส่เขาก่อนจะแกะกุ้งใส่จานว่างๆที่วางอยู่ตรงกลาง อันที่จริงตั้งแต่นั่งมานี่ฉันแกะกุ้งให้ทุกคนเลยนะ

หลังจากกินอะไรเสร็จฟ้าก็เริ่มมืด ฉันไปล้างมือก่อนจะเดินเลี่ยงมาริมชายหาด ตอนกลางคืนคนเริ่มน้อย ที่สำคัญอากาศก็ดีมีลมพัดตลอด ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบแชทเพื่อน แต่เหมือนกับว่าจะไม่ได้มีแค่เพื่อนที่ทักมาถามไถ่ ยังมีกิ๊กแฟนเก่าคนล่าสุดที่ตามแซะตามเหน็บฉันไม่มีพัก

ยัยบ้านี่!...ต้องการอะไรจากฉันนักหนา

ฉันตัดสินใจต่อสายหาชมพู นางแบบปลายแถวที่พยายามถีบตัวเองสุดๆเพื่อให้เฉิดฉายในวงการ แต่การกระทำแบบนี้คงมีคนพอมองออกบ้าง ผู้ใหญ่ถึงไม่ค่อยดันนางเท่าไหร่ ก็อย่างว่าหน้าตาดีอย่างเดียวไม่ได้หรอกสมัยนี้ แต่การกระทำก็ต้องดีด้วย เกิดอนาคตจ้างงานไปอาจจะส่งผลกระทบต่อแบรนด์ได้

ชมพูถึงได้ยังเป็นดาวแสงน้อยใกล้ดับอยู่อย่างนี้

เลยต้องพยายามทำตัวเป็นชาวเกาะ

‘โทรมาทำไม’

ยัยนั่นเอ่ยถามทันทีที่รับสาย ทำอย่างกับฉันอยากโทรนักนี่

“อ้าว ก็เห็นทักมารัวๆคิดว่าอยากคุยกับฉันน่ะสิ คิดถึงกันก็ไม่บอก”

‘ใครคิดถึงเธอ อย่ามามั่น’

“ทำไมเหรอ ช่วงนี้คงไม่มีงานสินะ เลยว่างมานั่งด่าคนอื่น สงสารจัง มีเงินกินข้าวไหมอ่ะ ให้ฉันเปิดรับบริจาคให้มั๊ย”

ฉันไม่ใช่คนดีอะไรนาดนั้น ใครด่ามาฉันก็ด่ากลับ คนเรามันจะทนได้แค่ไหนกันเชียว คงเห็นว่าฉันนิ่งมานาน พอโดนบ้างก็เหมือนจะรับไม่ได้

‘ไม่ต้องมายุ่ง ระวังไว้ให้ดีเถอะ ฉันจะแย่งแฟนเธอทุกคนเลย’

“รู้ยังว่าโลกใบนี้มีหมอจิตเวชนะ ถ้าไม่มีเงินไปหาหมอ บอกได้นะ ฉันยินดีบริจาคให้เธอ”

หลังจากนั้นคำด่ามากมายก็ดังขึ้นแต่ฉันไม่สนใจและกดตัดสาย แค่นี้ก็สะใจแล้ว แต่เอาจริงๆฉันว่ายัยนั่นน่าจะเข้าขั้นโรคจิตแล้วแหละ ไม่รู้ว่าเกลียดอะไรฉันนักหนาถึงได้ชอบตามด่าอยู่เรื่อย

ขนาดเคยโดนยัยดิวตบจนหน้าเบี้ยวก็ยังไม่เข็ด

ยอมใจจริง

“เห้อ!”

“ทะเลาะกับใคร”

ฉันหันไปมองโซ่ก่อนที่จะนั่งลงบนพื้นทราย ตอนแรกก็ชั่งใจอยู่ว่าควรจะเล่าไหมแต่สุดท้ายฉันก็ยอมเล่าให้เขาฟัง โซ่นิ่งมากไม่ออความเห็นอะไร เขาฟังจนจบก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

“ไปเถอะ”

“ไปไหน”

จู่ๆเขาก็เอ่ยชวนฉันไปไหนก็ไม่รู้ ด้วยความงงๆฉันก็เดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย โซ่ขับรถมาที่ริมหาดอีกฝั่งก่อนจะจอดรถตรงริมถนน ฉันหันมองเขาแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไรเขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้แล้ว

“เราได้ยิน…เมื่อเช้า”

ฉันงงว่าเขาพูดเรื่องอะไร แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อเช้าฉันพูดอะไรกับฉลามไปบ้าง จริงๆก็รู้อยู่แล้วว่ายังไงเพื่อนกันก็ต้องคุยกัน แต่พอถูกถามตรงๆแบบนี้ก็ไปไม่เป็นอยู่นะ

“ก็ตามนั้น”

ฉันบอกตรงๆเพราะไม่รู้จะพูดยังไง เพราะปกติก็ไม่ใช่คนปั้นเรื่องปั้นราวเก่งอะไรมากมาย โซ่มองหน้าฉันนิ่งก่อนที่มือเขาจะทาบลงบนแก้มของฉันเบาๆ

“คบกันไหม”

ฉันนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบ

“เอาสิ”

ก็ไม่เสียหายอะไรใช่ไหม ตราบใดที่ฉันและเขาโสดทั้งคู่ แต่จู่ๆฉันกลับนึกถึงคำพูดของฉลามขึ้นมา เลยอดสงสัยไม่ได้ว่าบางทีเขาอาจมีอะไรบางอย่างที่ไม่ได้บอกหรือเปล่า