นางเดินทางไปซีหนาน

ก่อนฟ้าสว่างคนทั้งหมดก็เตรียมตัวออกเดินทาง นางไม่ต้องการมารดาและพี่สะใภ้รู้ จึงได้ออกทางประตูหลังไปอย่างเงียบๆ หรูเซียนนางสวมใส่ชุดเช่นเดียวกับองครักษ์ นางวาดคิ้วแต่งเติมใบหน้าจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมให้เห็น เสี่ยวจิ่วเองก็เช่นกัน

ม้าทั้งสิบตัววิ่งออกจากเมืองหลวงเดินทางลงตอนใต้ของแคว้น พอออกจากประตูเมือง หรูเซียนหันกลับมามองที่ประตูเมืองหลวงอีกครั้งอย่างเป็นกังวล จนเสี่ยวตงองครักษ์ที่นางเดินทางด้วยม้าตัวเดียวกับเขาสัมผัสได้

“นายท่านต้องรอดขอรับ ข้าน้อยเชื่อมั่นในความดีที่นายท่านทำมาทั้งชีวิต”

“ใช่แล้วลุงตง ท่านพ่อต้องรอด” เสียงของนางแผ่วเบาแทบจะเลือนหายไปกับสายลมที่พัดผ่าน

หรูเซียนมิได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออกเลยสักนิด นางถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ถูกประคองเอาไว้ในอุ้งมือไม่ว่าจะเป็นจวนลั่วหรือจวนเว่ย เคยได้ออกจากเมืองหลวงไปที่ไกลๆ เช่นซีหนานเสียที่ไหน

การเดินทางด้วยม้าเร็วเป็นความทรมานอย่างแรกที่หรูเซียนนางได้รับ กว่าจะเดินทางถึงเมืองโจวเซิงเพื่อขึ้นเรือ ร่างของนางก็บอบช้ำจนไม่อาจก้าวเดินไปแล้ว เสี่ยวตงต้องแบกนางขึ้นหลังเพื่อไปขึ้นเรืออีกที

อยู่ในเรือก็ใช้ว่าจะสุขสบายนัก นางเพิ่งเดินทางด้วยเรือนเพียงครั้งแรก กว่าจะผ่านช่วงวันที่หายเมาคลื่นลมได้ ก็เล่นเอาร่างกายซูบผอมลงไปไม่น้อย หรูเซียนต้องนอนนิ่งๆ ถึงสามวัน กว่าจะลุกขึ้นมาเดินรับลมด้านนอกห้องได้

“ลำบากคุณหนูแล้วขอรับ”

“ยังไหวเจ้าค่ะ ลุงตงท่าเทียบเรือที่ผ่านมามีข่าวของคนตระกูลหวงหรือไม่เจ้าคะ แล้วองครักษ์ที่เดินทางด้วยม้าเร็วมีข่าวแจ้งหรือไม่”

“ยังไม่มีข่าวใดแจ้งมาขอรับ คุณหนูไม่ต้องห่วง พวกเราเพิ่งเดินทางได้เพียงแค่สามวันเท่านั้น ทั้งยังเดินทาง ทางบกและทางน้ำ อย่างไรก็ต้องดักคนตระกูลหวงได้สักทาง”

“ฝากด้วยนะเจ้าคะ”

“ขอรับ”

ลู่เหลียงกลับมาที่จวนตระกูลลั่วหลังจากครบกำหนดที่เขาให้หรูเซียนเอาไว้ เขาอดจะยกยิ้มที่มุมปากไม่ได้ เมื่อคิดว่าจะได้รับตัวนางกลับไปนอนกอดที่จวนแล้ว หลังจากที่เขาจุมพิตนางในวันนั้น ไม่มีวันใดเลยที่จะไม่คิดถึงนาง ได้แต่โทษตนเองที่ปล่อยนางไว้เนิ่นนานหลายปี โดยที่ไม่ยอมเข้าหอกับนางตั้งแต่แรก

เขาคิดเอาไว้แล้วว่าหลังจากจัดการเรื่องในหนเก่าเสร็จเรียบร้อย เขาจะบอกนางให้เข้าใจได้อย่างไร แม้จะถูกนางเอ่ยขู่เอาไว้ แต่เขาที่อยู่กับนางทุกวันมาสองปีกว่า ย่อมจะรู้ว่าควรจะเอาใจนางเช่นใด เพื่อให้นางยอมให้อภัยเขา

แต่ทุกสิ่งที่คิดเอาไว้ก็พังทลายลง เมื่อหรูเซียนนางไม่อยู่ที่จวนลั่วอย่างที่ควรจะเป็น

ฮุ่ยเจียงที่ออกมารับหน้ากับลู่เหลียง เป็นผู้ที่บอกเขา “นางเดินทางไปซีหนาน เพื่อรอหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ของท่านพ่อ”

ราวกับฟ้าผ่าลงมาตรงหน้าของเขา ลู่เหลียงตกตะลึงจนไม่อาจพูดสิ่งใดออกมาได้อยู่เนิ่นนาน แววตาของเขาที่มองฮุ่ยเจียงแปรเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมขึ้นทันที เขาเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของฮุ่ยเจียงและต่อยเข้าที่ใบหน้าของเขาสุดแรง “โอ๊ยยย”

“เจ้าโง่จริงหรือว่าแสร้งโง่ หนทางที่ไปซีหนานลำบากเพียงใด แต่เจ้าก็ยังกล้าปล่อยให้เซียนเซียนนางไป!!!” เขาโกรธจนดวงตาแดงก่ำ

“เจ้าคิดว่าสิ่งที่เซียนเซียนนางตัดสินใจแล้ว เจ้าหรือข้าจะห้ามได้หรือ” ฮุ่ยเจียงเช็ดเลือดออกจากมุมปาก

“นางเป็นคนตระกูลเว่ยของข้า หากนางมีแม้แต่รอยขีดข่วนเพียงเล็กน้อย ข้าจะมาเอาเรื่องกับเจ้า”

“เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายนางเป็นของคนตระกูลลั่ว สิ่งที่นางทำก็เพื่อคนตระกูลลั่ว” ฮุ่ยเจียงจ้องมองเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว

“รอดูได้เลยว่าหากนางเป็นอันใด ตระกูลลั่วของเจ้าจะเป็นเช่นใด” เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนจะออกไปจากจวนลั่ว

ใจของลู่เหลียงยามนี้ติดตามหรูเซียนไปที่ซีหนานแล้ว เพียงแต่หน้าที่ของเขาไม่อาจทำให้เขาทำอย่างที่ใจคิดได้ ทำได้เพียงส่งองครักษ์ฝีมือดีของตนเองออกติดตามนางไป

หรูเซียนนั่งอยู่ที่ดาดฟ้าของเรือ เหม่อมองไปทางท้องทะเลที่กว้างใหญ่ ท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่มีดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า จะดีเพียงใด หากการเดินทางครั้งนี้ของนาง เพื่อเที่ยวเล่นชมความงดงาม ไม่ใช่ออกมาเสี่ยงอันตรายอย่างที่เป็นอยู่

หรูเซียนเดินทางนับสิบวันจนมาถึงเมืองซีหนานก็ยังไม่พบตระกูลหวงระหว่างที่เดินทางเลยสักนิด คงยังไม่ได้เดินทางออกจากซีหนานเป็นแน่ พอขึ้นฝั่งได้ ทั้งหมดก็เข้าเมืองเพื่อไปหาที่พักเสียก่อน

เสี่ยวตงส่งคนไปสืบเรื่องตระกูลหวง และพี่พักของพวกเขาทันที หรูเซียนเข้าที่พักสิ่งแรกที่นางทำคือรีบน้ำอาบล้างตัวทันที น้ำที่ใช้ได้บนเรืออาบแล้วเหนียวตัว หรูเซียนจึงทำได้เพียงแค่ล้างหน้าเช็ดตัวเท่านั้น