หวงซีเยว่

ลู่เหลียงกลับมากินมื้อเที่ยงพร้อมกับนาง นางยังเล่าเรื่องที่พี่สะใภ้เล่าให้นางฟังให้เขารู้ด้วยความขบขำ “ข่าวลือเช่นนี้ผู้ใดจะเชื่อกัน ข้าไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย คนปล่อยข่าวคงจะอิจฉาที่ท่านรักข้ามากเพียงนี้” นางมองเขาอย่างหยอกล้อ

“อืม” เว่ยลู่เหลียงตอบรับเบาๆ พร้อมกับก้มหน้าลงกินข้าวไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา

หรูเซียนเห็นว่าเขาไม่อยากจะพูดถึงข่าวลือแล้ว นางจึงเปลี่ยนไปพูดเล่นเรื่องอื่นแทน พอกินข้าวกับหรูเซียนเสร็จลู่เหลียงก็ขอตัวไปที่ห้องตำรา

ในแต่ละวันที่ผ่านไป สองสามีภรรยาก็ยังคงใช้ชีวิตเช่นปกติ เพียงแต่...ลู่เหลียงเริ่มกลับมากินมื้อเย็นพร้อมนางไม่ทัน หรูเซียนเองก็พอจะเข้าใจว่างานเขาน่าจะยุ่ง สามีกลับมานางก็เข้านอนไปเรียบร้อยแล้ว เป็นเช่นนี้อยู่เกือบครึ่งเดือน

หวงซีเยว่ ที่นางเคยได้ยินเพียงพี่สะใภ้เอ่ยถึงนาง วันนี้นางถึงกลับมาเยือนที่จวนตระกูลเว่ย

“คุณหนูหวงมาขอพบข้า นาง...มีเรื่องใด” หรูเซียนที่กำลังนั่งให้อาหารปลาอยู่เอ่ยถามออกมาอย่างแปลกใจ

“ใต้เท้าหวงฝากยาบำรุงมามอบให้นายท่านเจ้าค่ะ นางจึงเป็นผู้นำมามอบให้” สาวใช้รายงานหรูเซียน

“ให้นางเข้ามาเถิด” หรูเซียนขี้เกียจเดินย้อนไปที่ห้องโถง จึงให้สาวใช้พาหวงซีเยว่มาพบนางที่ศาลาริมน้ำ

หญิงสาวในชุดสีชมพูกลีบดอกบัว เดินเยื้องย่างเข้ามาอย่างอ่อนช้อย แต่พอเมื่อนางเข้ามาเห็นหรูเซียนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนในท่าสบาย สวมชุดสีแดงดอกเหมยนั่งอ้าปากรอผลไม้ที่สาวใช้ป้อนให้อยู่ภายในศาลา ความงามที่แทบจะไม่ต้องบรรจงแต่งแต้มแป้งชาดลงไปในใบหน้าก็ดูงดงามราวกับภาพวาด ทำให้ใจของนางกระตุก ลมหายใจชะงักเมื่อเห็นดวงตาเย้ายวนช้อนมองขึ้นมา

“ขออภัยคุณหนูหวง เจ้ามิได้บอกล่วงหน้าว่าจะมา ข้าเองจึงมิได้เตรียมตัว นั่งลงเถิด...มีเรื่องใดเล่าถึงได้มาขอพบข้า” นางเอ่ยพูดอย่างสบาย ก่อนจะโบกมือให้สาวใช้ช่วยประคองนางให้ลุกขึ้นนั่ง

“เป็นข้าที่ต้องขออภัยฮูหยิน เพราะข้าไม่ได้ส่งเทียบเชิญมาเสียก่อน” เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกต่ำต้อย เพียงแค่ยืนหรือนั่งเฉยๆ ก็รู้สึกว่าความงามที่ตนเองแสนภูมิใจ แทบไม่ได้กับสตรีที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิด “ท่านพ่อให้ข้านำยาบำรุงมามอบให้ใต้เท้าเว่ยเจ้าค่ะ”

“หืม...ท่านพี่ป่วยหรือ” นางปรายตามองไปทางองครักษ์ที่สามีส่งมาดูแลนาง

“ท่านใต้เท้ามิได้ล้มป่วยขอรับ”

“อ้อ...ก็ถือว่าท่านใต้เท้าหวงมีน้ำใจแล้ว” หรูเซียนยิ้มกว้างมองหวงซีเยว่ นางส่งสายตาให้สาวใช้ไปรับของจากมือของหวงซีเยว่แทนนาง

“เอ๊ะ...ฮูหยินเลี้ยงปลาด้วยหรือเจ้าคะ” นางชะโงกหน้าไปดูปลาที่บ่อน้ำของศาลา

“ท่านพี่หามาเลี้ยง ข้าเพียงแค่ให้อาหารมันเท่านั้น” นางยกชาขึ้นดื่ม

“คิดว่าฮูหยินชื่นชอบปลา ที่จวนของข้ามีปลาชนิดเดียวกันอยู่ไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ” นางแสร้งลูบผมที่ปักปิ่นอยู่บนหัว

การกระทำเล็กๆ ไม่รอดพ้นสายตาของหรูเซียนไปได้ แม้นางจะแปลกใจที่ปิ่นบนผมของหวงซีเยว่เป็นปิ่นดอกมู่ตานที่เหมือนกับของที่นางมีอยู่ แต่ก็ไม่คิดที่จะเอ่ยถามออกไป

“มากกว่านี้ข้าเลี้ยงไม่ไหวแล้ว คุณหนูหวงยังมิได้ออกเรือนหรือ”

จากสายตาของหรูเซียนอายุของหวงซีเยว่ก็คงไม่ได้มากหรือน้อยไปกว่านางเลย เหตุใดถึงได้ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยว่าถึงยังมิได้ออกเรือน แล้วไม่นานความสงสัยของหรูเซียนก็ถูกหวงซีเยว่เฉลยให้นางรู้

“คงอีกไม่นานเจ้าค่ะ รอให้เขาทำเรื่องบางอย่างให้เรียบร้อยเสียก่อน” หวงซีเยว่มองหรูเซียนอย่างแฝงไปด้วยความหมาย

รอยยิ้มของหวงซีเยว่ทำให้หรูเซียนอดที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้ แต่ก็เพียงแค่วูบเดียวเท่านั้น สีหน้าของนางก็กลับมาเป็นปกติ

“ดูเหมือนคุณหนูหวงจะชื่นชอบดอกมู่ตาน” หรูเซียนเห็นหยกพกที่ห้อยอยู่ที่ข้างเอวของนางก็เป็นดอกมู่ตานเช่นกัน

“เจ้าค่ะ เป็นของที่ชายคนรักของข้ามอบให้” นางลูบคล้ำหยกพกยิ้มอย่างอ่อนหวาน ช้อนสายตามองหรูเซียนแล้วกดยิ้มที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ยนิดๆ จนหรูเซียนอดประหลาดใจไม่ได้

นางเองไม่เข้าใจว่าหวงซีเยว่ต้องการจะสื่ออันใด พอนึกถึงคำพูดของพี่สะใภ้ในของนางก็กระตุกขึ้นมา แต่สีหน้ายังคงประดับรอยยิ้ม

“งานเลี้ยงน้ำชาข้าไม่ว่างไป แต่งานมงคลข้าต้องไปร่วมดื่มสุราแน่นอน”

“หึหึ ในงานต้องมีฮูหยินรวมอยู่ด้วยอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

หวงซีเยว่กลับออกไปแล้ว แต่หรูเซียนนางยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ได้กลับเข้าเรือนไปพัก คำพูดของหวงซีเยว่ที่หลายสิ่งที่นางอดจะสงสัยไม่ได้ ท่าทีของนางเหมือนราวกับต้องการจะบอกอะไรบ้างอย่างกับนาง หรูเซียนคิดจนปวดหัวไปหมด ใกล้ถึงเวลาที่ลู่เหลียงจะกลับมานางถึงได้กลับเรือนไปเตรียมตัวรับมื้อเย็น