ข้าจะตายตามท่านพ่อไปด้วย

การเดินทางครั้งนี้ จะต้องเดินทางด้วยรถม้าหรือม้าเร็วไปจนถึงเมืองโจวเซิงเพื่อขึ้นเรือไปยังซีหนาน แต่หรูเซียนนางกลัวว่าจะคลาดเคลื่อนกลับตระกูลหวงที่ยังไม่รู้ว่าเดินทางออกมาจากซีหนานหรือยัง จึงจะเดินทางด้วยม้าเร็วเพียงอย่างเดียวเลย

“เดินทางด้วยเรือเร็วที่สุดแล้วขอรับ ใช้เวลาเพียงสิบวันก็ถึงซีหนานแล้ว พอเรือเริ่มล่องลงใต้แล้ว ทุกหัวเมืองล้วนมีท่าเทียบเรือ คุณหนูไม่ต้องห่วงว่าจะคลาดกับคนที่คุณหนูต้องการพบตัวขอรับ” ฮุ่ยเจียงออกไปที่ศาลต้าฉีเพื่อสอบถามเรื่องรายงานเขื่อนจากลั่วจ้านแล้ว หรูเซียนนางจึงไม่ต้องกลัวว่าพี่ชายจะสงสัยว่านางรู้จักคนตระกูลหวงได้อย่างไร

“เช่นนั้นก็เดินทางตามที่ท่านลุงตงว่าก็แล้วกันเจ้าค่ะ”

หลังจากที่พูดคุยกับองครักษ์ทั้งหมดแล้ว หรูเซียนนางก็กลับมาที่เรือนพัก ไม่นานลู่เหลียงก็มารับนางกลับจวนอย่างที่เขาว่าเอาไว้

“กลับจวนไปกับข้า เจ้าอยู่ก็ช่วยสิ่งใดไม่ได้” น้ำเสียงเขาอ่อนลงไม่น้อยเลย

“ไม่ ข้าจะรอจนกว่าท่านพ่อจะกลับออกมาถึงจะกลับไปที่จวนตระกูลเว่ย”

“เซียนเซียน ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงท่านพ่อตา ข้าเองก็กำลังหาทางช่วยอยู่ ข้าเป็นห่วงเจ้า อยากให้เจ้าอยู่ใกล้ข้า”

“หากท่านเป็นห่วงข้า ก็ปล่อยให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่เถิดเจ้าค่ะ ตั้งแต่รู้เรื่องท่านพ่อถูกคุมตัว ท่านแม่ก็เป็นลมไปหลายหนแล้ว ข้าเองก็กลัวว่าท่านแม่จะเป็นอันใดขึ้นมา”

“เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้า ข้าให้เจ้าดูแลท่านแม่ยายอีกเพียงสามวัน ข้าจะกลับมารับเจ้า” เขาเดินเข้าไปลูบใบหน้าที่เหนื่อยล้าของนาง หรูเซียนเองก็ไม่ได้ถอยหนี

“ขอบคุณท่านที่เข้าใจ” นางมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า “ท่านพี่...” นับตั้งแต่เกิดเรื่องนางก็ไม่เคยเรียกเขาท่านพี่อีกเลย ลู่เหลียงพอได้ยินก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้นาง “เห็นแก่ที่ท่านกับข้าเป็นสามีภรรยากันมาหลายปี ข้ามีเรื่องจะร้องขอท่านเพียงเรื่องเดียว”

เขานิ่งอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ “ว่ามาเถิด”

“ข้าขอให้ท่านช่วยดูแลท่านพ่อ ก่อนที่จะหาหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ของเขาได้ หากท่านพ่อเป็นอันใดไป” นางยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “ข้าเองก็จะตายตามท่านพ่อไปด้วย”

“เหลวไหลสิ้นดี!!! อย่าได้พูดเช่นนี้ออกมาอีก มิเช่นนั้น ข้าจะไม่ให้เจ้าอยู่ที่จวนลั่วต่อ” เขามองนางอย่างดุดัน

“ฟ้าใกล้มืดแล้ว ท่านกลับไปเถิดเจ้าค่ะ” นางลูบอกให้เขาใจเย็นลง

ลู่เหลียงดึงมือของนางมาจับเอาไว้ เขารู้สึกไม่อยากจะปล่อยมือนางออกเลย ราวกับว่าหากปล่อยนางไปครั้งนี้ เขาคงไม่อาจได้กุมมือนางไว้เช่นนี้อีกแล้ว

“เซียนเซียน เป็นเด็กดีรอข้าอยู่ที่จวนลั่ว ข้าจะรีบมารับเจ้า” เขาเชยคางนางขึ้นมามองสบตา

หรูเซียนกำลังจะอ้าปากตอบรับคำของเขา แต่ไม่คิดว่าลู่เหลียงจะโน้มตัวลงมาประกบปากจุมพิตนางเอาไว้ เขาไม่ทันให้นางได้ตั้งตัว เรียวลิ้นของเขาก็สอดเข้ามากวาดชิมความหวานในช่องปากของหรูเซียนแล้ว

หรูเซียนที่มัวแต่ตกตะลึง ด้วยเขาไม่เคยจุมพิตนางมาก่อน นับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่ผ่านมาหอมแก้มก็นับว่ามากแล้วสำหรับทั้งคู่

ลู่เหลียงจุมพิตนางอย่างดูดดื่มราวกับไม่อยากจะถอนริมฝีปากออก หากมิใช่ว่าหรูเซียนนางหายใจไม่ทัน เขาคงไม่ยอมปล่อยนางไปง่ายๆ

“เมื่อเรื่องทุกอย่างจบลง ข้าจะให้เจ้าตั้งครรภ์ให้ข้าสักสองสามคน” เขาลูบริมฝีปากนางอย่างอาลัยอาวรณ์ พอเห็นดวงตาที่เบิกกว้างอย่างตกใจของหรูเซียนก็อดที่จะกดจูบนางหนักๆ อีกหนไม่ได้ ก่อนจะยอมกลับออกไป

หรูเซียนได้แต่นั่งลงที่เตียงอย่างเหม่อลอย การกระทำของลู่เหลียงในชาตินี้ดูเหมือนจะโจ่งแจ้งกว่าชาติที่แล้ว ที่แม้แต่นางตายเขาก็ไม่เคยจุมพิตนางสักครั้ง

หากเป็นเมื่อชีวิตก่อนที่นางยังไม่รู้เรื่องทั้งหมด เขาแสดงความรักต่อนางเช่นนี้ หรูเซียนคงจะยินดีไม่น้อย แต่ในตอนนี้นางได้แต่ปวดใจที่รักคนเช่นเขา คนที่ทำลายครอบครัวของนาง คนที่หลอกให้นางรักหมดใจ แต่เห็นนางเป็นตัวแทนของหวงซีเยว่ ทั้งรักทั้งแค้นมันเจ็บเจียดตายเช่นนี้เอง

หรูเซียนร้องไห้อยู่นาน กว่าที่นางจะยอมลุกขึ้นจากเตียงเพื่ออาบน้ำ และช่วยเสี่ยวจิ่วจัดเตรียมข้าวของ นางพาเสี่ยวจิ่วไปด้วย ถึงไม่อยากพาไปแต่เสี่ยวจิ่วนางไม่มีทางปล่อยให้หรูเซียนไปเพียงลำพังกับองครักษ์สิบคนเป็นแน่