๒ ฮูหยินไร้ค่า

หากเป็นเมื่อสามปีก่อน เซินลี่ฮวาคงมิได้มีความกล้าเท่านี้ เพียงแค่อีกฝ่ายขึ้นเสียงใส่...หยาดน้ำตาใสก็พลันไหลรินอาบแก้มทันที

เซินลี่ฮวาเชิดใบหน้าขึ้นอย่างไร้ความเกรงกลัว นางก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังที่แห่งหนึ่ง พร้อมกับในอกที่รู้สึกปั่นป่วนขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ ทว่าหาใช่เพราะความหวาดกลัว...แต่เป็นความรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาดต่างหาก

หลังจากที่โม่เหยียนซวี่ไล่นางออกจากจวนไปแล้ว เขาจะสามารถใช้ชีวิตร่วมกับสตรีผู้นั้นอย่างมีความสุข...โดยไม่รู้สึกผิดใดเลยเชียวหรือ!?

หึ...นางอยากเห็นนักว่าเขาจะทำหน้าเช่นไร เมื่อภรรยาที่เคยขับไล่ราวกับสิ่งไร้ค่ากลับมายืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง!

พอนึกแล้ว…เซินลี่ฮวาหลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์

“รีบไปกันเถอะผิงอัน…ข้าคิดถึงสามียิ่งนัก”

เดิมทีบรรยากาศยามนี้ก็มืดครึ้มด้วยหมอกเมฆตั้งเค้าราวกับพายุใหญ่กำลังจะกระหน่ำลงมา ทว่าดูเหมือนว่า...จวนสกุลโม่คงเผชิญเข้ากับพายุลูกใหญ่เข้าให้จริงๆ แล้ว

เหล่าสาวใช้ที่ยืนอยู่บริเวณหน้าจวน ต่างจับจ้องแผ่นหลังของฮูหยินใหญ่ที่กำลังย่างเท้าเข้าไปด้านใน…บางคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากด้วยความตึงเครียด แล้วรีบแซงหน้าอีกฝ่ายไปอย่างร้อนรน

อย่างไรแล้วเรื่องนี้ต้องรีบไปแจ้งนายท่าน...ว่าฮูหยินกลับมาแล้ว!

 

 

 

ในขณะที่ข่าวลือแว่วไปทั่วทั้งจวน โม่เหยียนซวี่กลับกำลังเอนกายนอนนิ่งอยู่บนเตียง ภายในอ้อมแขนเขาคือร่างบอบบางของไป๋หรูอี๋ที่ยังอิดโรยและอ่อนแรงจากการแท้งบุตรเมื่อสองสามวันก่อนหน้านั้น

แขนแกร่งตวัดโอบกอดนางไว้หลวมๆ อย่างอ่อนโยนราวกับต้องการปลอบประโลมหัวใจที่แตกสลายของอีกฝ่ายให้สงบลง แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี

ไป๋หรูอี๋ซุกใบหน้าไว้ที่แผ่นอกแกร่งของเขา นัยน์ตาเมล็ดซิ่ง แดงก่ำจากการร้องไห้มากอย่างหนัก นางปรายสายตามองบุรุษข้างกายอย่างเลื่อนลอย ริมฝีปากซีดเซียวขยับเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา

“เป็นเพราะข้า…นี่เป็นความผิดของข้าที่ไม่ดูแลให้ดีจึงต้องสูญเสียเขาไป…”

โม่เหยียนซวี่กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาเงียบอยู่นานครู่หนึ่งราวกับกำลังกลืนความเจ็บปวดลงลึกไปในใจ

“มิใช่ความผิดของเจ้า…หรูอี๋” น้ำเสียงทุ้มพึมพำแผ่วเบา พลางลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน

ไป๋หรูอี๋เม้มปากแน่น ข่มกลั้นเสียงสะอื้นอย่างน่าสงสาร

“อย่าโทษตัวเองอีกเลย” โม่เหยียนซวี่กล่าว

เรื่องนี้เขาเองก็เสียใจไม่น้อย…ทว่าจะโทษผู้ใดผู้หนึ่งเพียงลำพังได้อย่างไรกัน

หากมีวาสนาต่อกัน วันหนึ่งก็อาจได้กลับมาเป็นบุตรของเขาอีกครั้ง…ทว่าอย่างไรเสีย โม่เหยียนซวี่...ก็สนใจความรู้สึกของนางมากกว่าสิ่งใด

ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำของเขาซ้ำๆ

ไป๋หรูอี๋นอนนิ่งหายใจหอบถี่ด้วยแรงรั้งจากความเจ็บปวดอยู่ในอ้อมแขนเขา ใบหน้าคนงามซีดเผือดไร้สีเลือดฝาด หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายเต็มหน้าผากและขมับ ทั้งริมฝีปากยังแห้งเหือดหรืออาภรณ์ที่เปียกโชกไปด้วยเลือดสีแดงคล้ำไปทั่วทั้งร่าง

เขาไม่มีทางลืมเหตุการณ์ในวันนั้นไปได้จริงๆ

โม่เหยียนซวี่พลางโน้มจุมพิตบนหน้าผากนางอย่างแผ่วเบา แววตาแข็งกร้าวของแม่ทัพใหญ่กลับฉายแววอ่อนแรงเพียงชั่วขณะ “อย่าคิดอะไร...ยามนี้เจ้าสำคัญที่สุดรู้หรือไม่ไป๋หรูอี๋”

ยิ่งเห็นนางเสียใจเช่นนี้ หน้าอกข้างซ้ายของเขาก็พลันบีบรัดแน่นปวดหนึบคล้ายหายใจไม่ออก

ในขณะเดียวกันนั้น…จู่ๆ กลับมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบบนระเบียงหน้าห้องดังขึ้น ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกอย่างร้อนรนโดยไร้มารยาท สาวใช้ผู้นั้นหอบหายใจถี่ด้วยความเหน็ดเหนื่อยทั้งใบหน้ายังซีดเผือดราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน

 โม่เหยียนซวี่หันขวับไปมองตาขวางทันที น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาดังลั่น “ไร้มารยาท!...มีผู้ใดตายกันงั้นหรือ”

“ท่านแม่ทัพเจ้าคะ!”

นางรู้ว่ายามนี้ผู้เป็นนายโมโหไม่น้อย ทว่า…นางก็ไร้หนทางเช่นกัน “ฮูหยิน…ฮูหยินกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!”

!!!

และเพียงชั่วพริบตาเดียว...พอสิ้นสุดถ้อยคำนั้นบรรยากาศ บรรยากาศภายในห้องพลันถูกความเงียบงันแผ่ปกคลุมไปทั้งห้องอย่างรวดเร็วทันที  ทั้งยังเย็นยะเยือกแทบหายใจไม่ออก

ร่างของโม่เหยียนซวี่แข็งทื่อไปทันที ดวงตาคมกริบค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวขึ้นมา

“นางกลับมาหรือ…” น้ำเสียงทุ้มพึมพำพูดแผ่วเบา

ไป๋หรูอี๋ได้ยินแล้วหัวคิ้วเรียวพลางขมวดมุ่นขึ้นมาอย่างทันที จู่ๆ หางขวาของนางกระตุกระริกราวกับเป็นลางบอกเหตุ น้ำเสียงหวานกล่าว “หมายความว่าอย่างไรกัน…พี่หญิงกลับจวนมาแล้วงั้นหรือ?”

สาวใช้พยักหน้าหงึกๆ “เจ้าค่ะ!...ฮูหยินใหญ่กลับมาแล้ว”

เรือนหลังนี้…เคยเป็นของนางมาก่อน

เกรงว่า นางก้าวเท้าออกไปยังไม่ทันพ้นขอบประตูจวนก็คงมีผู้ดีใจระริกระจนต้องรี้รีบย้ายเข้ามาอยู่อย่างรวดเร็วกระมัง

เซินลี่ฮวายืนนิ่งอยู่หน้าประตูเรือน นัยน์ตาเมล็ดซิ่งมองเบื้องหน้านิ่งๆ ราวกับย้อนหวนไปยังวันวานที่ยังคงวนอยู่ในความทรงจำก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วก้าวเข้าไปอย่างไม่ลังเล

ทุกอย่างในยามนี้มาไกลเกินกว่าจะแก้ไขได้แล้ว…

ทันใดนั้น กลิ่นของยาสมุนไพรตลบอบอวลจนต้องย่นคิ้ว นางเบือนหน้าหันหนี แววตาฉายแววความรังเกียจแวบหนึ่ง

ยามนี้ภายในห้องเงียบงัน…เงียบเสียจนได้เสียงลมหายใจ

ดวงตาเรียวคมกริบของโม่เหยียนซวี่หรี่ลงแทบจะในทันทีที่เห็นสตรีผู้นั้นปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง เขาพลางลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่รู้ตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวอย่างไม่พอใจ

“…”

“หึ! เหตุใดถึงทำหน้าเหมือนกับเห็นผีกันเล่า” เซินลี่ฮวายิ้มกว้าง นางพลางหัวเราะออกมาเล็กน้อยราวกับเป็นเรื่องตลกขบขัน

โม่เหยียนซวี่หยุดยืนตรงหน้านาง ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่บนลงล่าง ราวกับต้องการจะตอกย้ำว่า เขาไม่ได้ตาฝาดไปเอง

“กลับไปที่ของเจ้าซะ” เขากดเสียงต่ำแฝงออกคำสั่ง

เขาไม่รู้เพราะเพราะเหตุใดจู่ๆ สตรีผู้นี้ถึงกลับมา…!?

ดวงตาคมกริบถลึงมองอีกฝ่ายราวกับกำลังข่มขู่

ทว่าเซินลี่ฮวาได้ฟังแล้วถึงกลับหลุดหัวเราะราวกับเป็นเรื่องตลกขบขัน นางละสายตาจากบุรุษตรงหน้าก่อนจะกวาดไปอีกทาง จากนั้นจึงหยุดนิ่งที่ร่างบอบบางที่กำลังนอนเอนกายอยู่บนเตียงอย่างอิดโรย

“ข้าได้ยินว่าไป๋หรูอี๋แท้งบุตรจึงแวะมาร่วมแสดงความยินดีด้วยเพียงเท่านั้น”

“เซินลี่ฮวา!” โม่เหยียนซวี่กัดฟันกรอด มือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดพอง สายตาเพ่งมองนางราวกับจะฉีกนางเป็นชิ้น ๆ

ไป๋หรูอี๋ที่นอนอยู่บนเตียงถึงกับเบิกตากว้างด้วยความคับแค้นในอก

เมื่อสามปีก่อน นางยังจำความสุขของวันที่สตรีตรงหน้าถูกขับไล่ออกจากจวนได้ไม่ลืม แต่ไฉนวันนี้…อีกฝ่ายกลับมายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มเช่นนี้!

นางฝืนยกตัวขึ้นเล็กน้อย แม้เสียงหวานจะแผ่วเบาแต่ก็ไม่อาจปิดบังความโกรธเคืองได้ “พี่หญิง…ขอได้โปรดระวังคำพูดด้วยเจ้าค่ะ ข้าเพิ่งสูญเสียบุตรไปจะให้กล่าวว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีได้อย่างไรกัน”

เซินลี่ฮวายิ้มอ่อน “งั้นหรอกหรือ…”

นางหันไปหาผิงอันสาวใช้คนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกาย ก่อนจะเลิกคิ้วเอ่ยถามเสียงเรียบท่าทางงุนงง

“ผิงอัน…เจ้าว่าข้าพูดผิดตรงไหนหรือไม่”

ผิงอันพลางยอบกายลงเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวอย่างรู้งาน “สูญเสียบุตรไปทั้งคน…ย่อมต้องแสดงความเสียใจเจ้าค่ะฮูหยิน”

เซินลี่ฮวาได้ยินแล้วพยักหน้าหงึกๆ อย่างเข้าใจ ก่อนจะร้องอุทานออกมาอย่างกระจ่างแจ้งทันที

“อืม…เช่นนี้เอง”

ใบหน้าคนงามปรากฏรอยยิ้มจางๆ ทว่าดวงตาคู่งามกลับเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

“ช่างน่าเสียดายจริงๆ” เซินลี่ฮวาเอ่ยด้วยเสียงเบาราวกระซิบแต่กลับก้องไปทั่วทั้งห้อง “บุตรชายที่แม่ทัพโม่เฝ้าใฝ่ฝันนักหนา…ว่ากันว่าแม้แต่เทพเซียนก็ยังต้องสั่นสะเทือนเมื่อจัดส่งวิญญาณลงมาเกิดให้แต่สุดท้ายกลับเลือกครรภ์ผิดเสียแล้วกระมัง”

คำพูดของสตรีตรงหน้าเปรียบเสมือนมีดคมเฉือนใจ

ไป๋หรูอี๋กัดริมฝีปากแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น มือทั้งสองข้างกำแน่นอย่างไม่รู้ตัว “…”

โม่เหยียนซวี่ได้เลยจะทนฟังได้อีก ขมับของเขาเต้นตุบๆ จนปวดหัวไม่น้อย เขาสูดลมหายใจคล้ายกำลังตั้งสติอดกลั้นโทสะที่คับอกไม่ให้ปะทุออกมา

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมา “กลับไปที่ของเจ้าซะ..เซินลี่ฮวา”

นางระบายยิ้มกว้าง ดวงตาคู่งามเจือไปด้วยความเย้ยหยัน หาได้รู้สึกหวาดหวั่นแม้แต่น้อย “เข้าใจแล้ว…ข้าเพียงแค่มาทวงของคืนเท่านั้น แม่ทัพโม่ใจเย็นก่อนเถิดอย่าเพิ่งร้อนรนไปนัก”