๓ วันวานขมขื่น

บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัดไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงของลมหายใจ…ความอึดอัดแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ

เซินลี่ฮวาเชิดใบหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนง ดวงตาคู่งามหลุบมองสตรีผู้นั้นเพียงครู่ก่อนจะหันกลับมาสบตากับบุรุษตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมาไม่คิดหลบเลี่ยง

นางเอ่ยเสียงหวาน “วันนี้ข้าเดินทางไกลนัก…ยามนี้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยไม่น้อยรีบจัดเตรียมเรือนนอนให้มารดาพักผ่อนเสีย”

โม่เหยียนซวี่แค่นเสียงในลำคออย่างดูแคลน ดวงตาคมกริบเพ่งมองนางตรงหน้าอย่างแข็งกร้าว “หึ! รีบไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน…เซินลี่ฮวา”

ไฉนเลยเข้าจะรู้…ว่าสตรีผู้นี้กลับมาเพราะเหตุใด แล้วยังมีหน้ามาก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้อีก!

“กลับไป…ข้าควรกลับไปที่ใดหรือสามี” นางเลิกคิ้วถามเสียงเรียบ ใบหน้าคนงามเรียบเฉยไร้ความเกรงกลัวใดๆ

“เซินลี่ฮวา! เจ้ามิสิทธิ์กลับมาเหยียบที่นี่อีก ตั้งแต่วันนั้น…เมื่อสามปีก่อน!” น้ำเสียงทุ้มตะคอกก้องดังลั่นไปทั่วด้วยความไม่พอใจที่พลุ่งพล่านอยู่คะบอกจนยากเกินจะควบคุม

เซินลี่ฮวาได้ยินแล้วพลางหัวเราะเบา ๆ

เหอะ!...บุรุษผู้นี้โง่เขลาถึงเพียงนี้เชียวหรือ

“ข้าเป็นภรรยาที่ฝ่าบาททรงพระราชทานสมรสให้…มิอาจหย่าขาดได้ตามใจ” นางกล่าวออกมาอย่างเนิบช้าแต่ทุกถ้อยคำกลับเฉือนลึกยิ่งกว่าคมมีด

“และหากข้าไร้สิทธิ์อันใด คงไม่เสียเวลาบากหน้าเหยียบที่แห่งนี้ให้แปดเปื้อนเท้าเป็นแน่”

เหตุใดนางจะไม่มีสิทธิ์อันใดในจวนสกุลโม่กันเล่า…!?

หนังสือหย่านางยังมิทันได้ลงนาม ยิ่งกว่านั้น…นี่เป็นสมรสมิสามารถหย่าขาดได้ตามใจชอบ

ครานั้นหากมิใช่เพราะโม่เหยียนซวี่ออกศึกนำชัยชนะกลับ มาเมืองหลวงได้...นางก็คงไม่ต้องการกลายเป็นสตรีรางวัลที่ฝ่าบาทมอบให้แก่บุรุษผู้นี้

เช่นนั้น…ต่อให้ต้องตายลงโรงอย่างโดดเดี่ยวนางก็ไม่มีทาง ร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกลับโม่เหยียนซวี่แน่

นางสาวเท้าเข้าไปหนึ่งก้าว ดวงตาคู่งามกระจ่างจับจ้องอีกฝ่ายแน่วนิ่งก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน

“อย่าคิดว่าข้าจะยอมท่านอีก…โม่เหยียนซวี่!”

โม่เหยียนซวี่ขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันอย่างโกรธเกรี้ยว น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมา “เจ้าต้องการอันใดกันแน่”

“ทวงคืนของของข้าอย่างไร”

 

เสียงกลองศึกดังกึกก้องทั่วไปทั่วแคว้น ขบวนทัพที่นำโดยแม่ทัพโม่เหยียนซวี่กลับสู่เมืองหลวงอีกครั้งหลังได้รับชัยชนะกลับมาจากการทำศึกที่เหนือชายแดนตะวันตกอยู่นานหลายเดือน

เหล่าชาวบ้านต่างมากมายออกมาต้อนรับเต็มสองข้างทางด้วยความภาคภูมิใจ

เสียงโห่ร้องดังกึกก้อง “แม่ทัพ!”

“แม่ทัพโม่เหยียนซวี่!”

ชัยชนะครานี้นับว่าสำคัญไม่น้อย หากพ่ายแพ้ก็คงไม่พ้นถูกยกเป็นนักโทษเชลยศึกมีลมหายใจไปวันๆ เท่านั้น

มิหนำซ้ำ…ยามนี้ในวังหลวงยังจัดการเลี้ยงต้อนรับผู้นำทัพและเหล่าทหารกล้าด้วยความยินดีปรีดา เทียนฮ่องเต้สวมใส่อาภรณ์ปักลวดลายดิ้นมังกรอย่างประณีตนั่งอยู่บนแท่นสูงสุด ใบหน้าระบายยิ้มกว้างด้วยความอารมณ์ดีอย่างปิดไม่มิด

พร้อมทั้งมีราชโองการพระราชทานรางวัลแก่เหล่าทหารผ่านศึกทั้งหลายไม่เว้นแม้แต่แม่ทัพโม่เหยียนซวี่…

‘แม่ทัพโม่เหยียนซวี่…ทหารกล้าของแผ่นดิน มีความชอบในการศึกอย่างหาที่เปรียบมิได้ เจิ้นขอมอบรางวัลตอบแทนด้วยตำแหน่งและทรัพย์สินทองมีค่าเหล่านี้พร้อมราชสมรสแก่บุตรสาวตระกูลเซิน…เซินลี่ฮวา’

โม่เหยียนซวี่ในยามนั้นแม้ไม่อยากจะรับเอาไว้แต่จะกล้าปฏิเสธได้อย่างไรกัน

 

วันนี้นับเป็นฤกษ์มงคลยิ่งกว่าคราใดในรอบปี

บรรยากาศอบอวลเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะพูดคุยครึกครื้น และกลิ่นหอมของกำยานอ่อนๆ ที่ลอยกรุ่นตามสายลมมา ราวกับสวรรค์ก็ร่วมอวยพรให้พิธีสมรสครั้งนี้ราบรื่นไร้เคราะห์ร้าย

เซินลี่ฮวาสวมใส่ชุดอาภรณ์เจ้าสาวสีแดงเพลิงอย่างงดงาม  ใบหน้าคนงามซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมผืนบางสีชาด มือเรียวทั้งสองยกขึ้นประสานกันสง่างามตามคำแนะนำของแม่สื่อซึ่งยืนอยู่บนแท่นพิธี

นางช้อนสายตามองบุรุษตรงหน้าทว่าเห็นเพียงแค่เงาเลือนรางเท่านั้น

“หนึ่ง…คำนับฟ้าดิน”

“…”

เซินลี่ฮวาค่อยๆ โค้งกายลงเล็กน้อยตามพิธี

การแต่งงานครั้งนี้ นางไม่อาจปริปากพูดอันใดออกไปได้ทั้งที่ไม่เต็มใจแต่ก็ไม่อาจขัดขืนได้เช่นกัน

นี่คือสมรสพระราชทาน…สำหรับบุตรสาวที่ดีแล้ว ย่อมต้องกตัญญูรู้คุณตอบแทนบิดามารดา เมื่อเป็นเช่นนี้ การแต่งกับบุรุษผู้ที่เป็นถึงแม่ทัพผู้เกรียงไกรย่อมถือเป็นเกียรติสูงสุดของสกุลเซิน

“สอง…คำนับบิดา มารดา”

“…”

เสียงพูดของแม่สื่อยื่นอยู่บนแท่นบิดาเอ่ยออกมาเสียงดังก้องท่ามกลางความเงียบ เสียงหัวเราะพูดคุยเมื่อครู่ถูกกลืนหายไป

เซินลี่ฮวาค่อยๆ หมุนกายไปยังที่ทางบิดามารดา มือทั้งสองประสานแน่นราวกับกำลังข่มความสั่นไหว จากนั้นจึงค่อยโค้งหัวลงเล็กน้อยตามพิธีการ

ภายใต้ผ้าคลุมหน้านั้น…ดวงตาคู่งามสั่นระริก ความรู้สึกมากมายพลันปะทุขึ้นจนคับอก

แม่สื่อเอ่ยขึ้นอีกคราเป็นครั้งสุดท้าย

“สาม…คำนับซึ่งกันและกัน”

ทันใดนั้น เสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้นเพื่อแสดงความยินดี กับคู่บ่าวสาวสมรสพระราชทาน

นางมิได้ต้องการและไม่ได้ปรารถนาจะกลายเป็นภรรยาของผู้ใดทั้งสิ้น ทว่ากลับมิสามารถปริปากเอ่ยพูดอันใดไปมากกว่านี้ บุรุษผู้นั้นเป็นถึงแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่…ไหนเลยจะพึงพอใจมีสตรีหลังจวนแค่เพียงผู้เดียวกัน

เซินลี่ฮวายกยิ้มเยาะภายในผ้าคลุมผืนนั้นอย่างข่มขื่น นางกล่าวออกมาเสียงแผ่วเบา “วางใจเถอะ…ข้าจะเป็นภรรยาที่ดี”

ทว่ากลับนางนึกไม่ถึง…ว่าเขาจะได้ยิน

เพียงชั่วพริบตานั้น น้ำเสียงทุ้มลึกก็ดังขึ้นใกล้หู ราบเรียบแต่หนักแน่น “ข้าเองก็เป็นสามีผู้อื่นครั้งแรก…ได้โปรดฮูหยินชี้แนะด้วยเถิด”

นางชะงักเล็กน้อย เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะสูดลมหายใจและพูดออกมา “หากท่านดีต่อข้า…ข้ารับปากว่าจะเป็นภรรยาที่ดี”

 

เซินลี่ฮวาพลันหัวเราะเยาะออกมาเล็กน้อยเมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา ใบหน้าคนงามระบายยิ้มกว้างอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะละสายตาจากบุรุษตรงหน้า นางปรายสายตาหันไปมองกวาดทั่วทั้งเรือนอันคุ้นตาอย่างเชื่องช้าราวกับกำลังสังเกต

“นี่เป็นเรือนของข้า…มิใช่หรือ”

นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ แม้ว่าใบหน้าคนงามจะปรากฏรอยยิ้มจางๆ ทว่านัยน์ตาเมล็ดซิ่งกลับฉายแววไม่พอใจ “แม้ว่าข้าจะไม่อยู่หรือต่อให้ข้าจะตายกลายเป็นผีแต่หากข้าไม่เอ่ยปากยกให้ผู้ใด…เรือนนี้ก็ยังคงเป็นของข้า”

สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านบานหน้าต่างเปิดกว้าง ผ้าโปร่งสีขาวพลิ้วไหวเช่นเดียวกับชายแขนเสื้อของนางที่สะบัดเบา

หึ! คิดว่านางจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ หรอกหรือ…!?

เซินลี่ฮวาพลางหันกลับมาสบตากับบุรุษตรงหน้าอีกครั้ง ริมฝีปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อยแต่เยือกเย็นดุจก้อนน้ำแข็ง

โม่เหยียนซวี่ได้ยินดังนั้นก็พลันแค่นเสียงเย้ยหยันออกมา สายตาคมกริบช้อนมองสตรีตรงหน้าด้วยความเหยียดหยาม เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละน้อยก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาทีละคำอย่างเย็นชา “จวนสกุลโม่เป็นของข้า เจ้าคิดว่าตนเองมีสิทธิ์อันใดถึงกล้ากลับมาแผ่อำนาจเช่นนี้”

มารดามันเถอะ! โม่เหยียนซวี่

กลับมาแผ่อำนาจอย่างงั้นหรือ…!?

เซินลี่ฮวาพลางสูดลมหายใจเฮือกใหญ่คล้ายตั้งสติ นางแค่นเสียงเย็นชาก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบมีด “อำนาจยังเป็นของข้าอยู่มิใช่รึ…ข้าหย่ากับท่านไปตั้งแต่เมื่อใดกันโม่เหยียนซวี่”

นางเคยกล่าวไว้แล้วมิใช่หรือ…

หากเขาดีต่อนาง…นางก็จะเป็นภรรยาที่ดีแต่ความรู้สึกที่เคยมีกลับสิ้นสุดลงตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้ว

โม่เหยียนซวี่ได้ยินแล้วพูดไม่ออก เขาถลึงตามองสตรีตรง หน้าอย่างโกรธเกรี้ยว มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูด

“อวดดีนัก!” เขาตวาดลั่น ภายในใจเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

ไฉนเลยเขาไม่เคยคาดคิดว่า…เพียงแค่สามปีผ่านที่ผ่านมานี้ สตรีที่เคยอ่อนหวานและสงบเสงี่ยมราวกับผ้าพับไว้จะแปรเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ราวกับเป็นคนละคนก็ไม่ปาน

นางเดินทางมาไกลนัก ยามนี้ก็เหนื่อยล้าเต็มทีสิ่งที่ต้องการมีเพียงการพักผ่อนเท่านั้น

เซินลี่ฮวาค่อยๆ ละสายตาจากบุรุษตรงหน้า ก่อนจะหันไปมองสาวใช้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แล้วกล่าวว่า “ของที่มิใช่ของข้าเก็บออกไปให้หมด”

“เซินลี่ฮวา...เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใดกัน!”

“โม่เหยียนซวี่…หรือท่านลืมไปแล้วว่า ข้าคือภรรยาที่ได้รับพระราชทานสมรสจากฝ่าบาทโดยชอบธรรม”