ตอนที่ 3/2

ยามเฉิน ณ โต๊ะอาหาร

หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อเช้าตรู่มาได้ ซางเหมียนก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งเมื่อเห็นสำรับอาหารเช้า

นางนั่งลงที่โต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว โดยมีเว่ยฉือเซียวที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขามองนางคีบซาลาเปาไส้หมูสับเข้าปาก ด้วยสายตาอ่านยาก

"ไหนบอกว่าเจ็บข้อเท้า" เขาถามเสียงเรียบ "เหตุใดจึงเดินมาที่โต๊ะอาหารได้คล่องแคล่วนัก"

ซางเหมียนกลืนซาลาเปาลงคอก่อนจะตอบ "ความหิวช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้เจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่เคยได้ยินหรือ อีกอย่าง พอได้นั่งพัก อาการก็ดีขึ้นมาทันตาเห็น สงสัยเป็นเพราะบารมีของท่านพี่คุ้มครองเจ้าค่ะ"

เว่ยฉือเซียวส่ายหน้า "วันนี้ข้าต้องเข้าวังหลวงไปประชุมราชการกับฝ่าบาท อาจจะกลับดึก เจ้าอยู่จวนก็อย่าก่อเรื่อง แล้วอย่าลืมท่องกฎที่เหลือด้วย กลับมาข้าจะสอบใหม่ ถ้าไม่ได้... พรุ่งนี้วิ่งยี่สิบรอบ!"

ซางเหมียนชะงักตะเกียบ ยี่สิบรอบ! เขาจะเอาให้ตายกันไปข้างหนึ่งจริง ๆ หรือ!

"ท่านพี่ ข้าขอนอนคิดทบทวนกฎระเบียบเงียบ ๆ ได้หรือไม่เจ้าคะ การวิ่งทำให้สมองข้ากระทบกระเทือน จำอะไรไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ"

"ไม่ได้" คำตอบสั้น ๆ แต่เด็ดขาด ซางเหมียนมองสามีด้วยสายตัดพ้อเล็กน้อย

เมื่อสามีออกไปทำงานแล้ว ซางเหมียนก็วางตะเกียบลง นางทำสีหน้าเคร่งเครียดจนเสี่ยวซวงตกใจ

"ฮูหยิน อาหารไม่อร่อยหรือเจ้าคะ"

"เปล่า อาหารอร่อยมาก แต่ชีวิตข้ากำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย" ซางเหมียนพึมพำ "เสี่ยวซวง ข้าจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ ขืนต้องตื่นมาวิ่งทุกวัน ข้าต้องตายก่อนวัยอันควรแน่ ๆ ผิวพรรณข้าจะกร้านแดด ขาข้าจะปูดโปนเป็นน่องไก่ ข้าต้องหาเกราะคุ้มกัน!"

"เกราะคุ้มกัน?" เสี่ยวซวงงง

"ใช่... คนเดียวในจวนนี้ที่มีอำนาจเหนือเว่ยฉือเซียว" ซางเหมียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "เตรียมตัว เราจะไปเยี่ยมแม่สามีกัน!"

เรือนโซ่วคัง

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยฉือ หรือ หลี่ซื่อ กำลังนั่งจิบชาอยู่ในสวนหย่อม นางมีสีหน้าผ่อนคลายกว่าทุกวัน เพราะเมื่อคืนนางนอนหลับสบายตลอดทั้งคืนด้วยหมอนหนุนเมฆาที่ลูกสะใภ้มอบให้

"สะใภ้ซางเหมียน คารวะท่านแม่เจ้าค่ะ" ซางเหมียนเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับเสี่ยวซวงที่ถือตะกร้าสานใบใหญ่มาด้วย

"สะใภ้ซาง มาหาข้าแต่เช้าเชียว มีเรื่องอันใดหรือ" หลี่ซื่อวางถ้วยชาลง มองสะใภ้ด้วยสายตาที่เป็นมิตรขึ้นกว่าวันแรกมาก

"ลูกสะใภ้มาเยี่ยมเยียนถามไถ่สุขภาพท่านแม่เจ้าค่ะ เมื่อคืนท่านแม่หลับสบายดีหรือไม่เจ้าคะ" ซางเหมียนถามเสียงหวาน พลางเข้ามานั่งลงบนตั่งเตี้ยข้าง ๆ แม่สามี แล้วเริ่มลงมือนวดขาให้ท่านอย่างเอาใจ

"ดี... ดีมากเลยทีเดียว หมอนของเจ้าวิเศษนัก ข้าไม่ปวดคอเลยตื่นมาก็สดชื่น" หลี่ซื่อพยักหน้าชมเชย "ข้ากำลังคิดว่าจะให้รางวัลเจ้าเสียหน่อย"

"มิกล้าเจ้าค่ะ แค่ท่านแม่สุขภาพแข็งแรง ลูกสะใภ้ก็ดีใจแล้วเจ้าค่ะ" ซางเหมียนตอบอย่างถ่อมตน แต่ในใจร้องตะโกนว่า เสร็จข้า!

"จริงสิเจ้าคะ วันนี้ลูกสะใภ้ตั้งใจทำขนมบัวลอยน้ำขิงสูตรสกุลซางมาให้ท่านแม่ด้วยเจ้าค่ะ ช่วยขับลม บำรุงเลือด ทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่ง"

เสี่ยวซวงรีบตักขนมบัวลอยน้ำขิงร้อน ๆ ส่งให้ ซางเหมียนรับมาเป่าเบา ๆ แล้วยื่นให้แม่สามี

หลี่ซื่อรับไปชิมคำหนึ่ง รสชาติหวานหอมเผ็ดร้อนกำลังดี แป้งบัวลอยนุ่มหนึบเคี้ยวเพลิน นางยิ้มออกมา "อร่อย เจ้ามีฝีมือเหมือนกันนี่นา"

"ท่านแม่ชอบก็ดีแล้วเจ้าค่ะ" ซางเหมียนทำหน้าเศร้าสร้อยลงเล็กน้อย ถอนหายใจเบา ๆ ให้พอได้ยิน

"เป็นอันใดไป เหตุใดจึงมีสีหน้าเศร้าหมองเช่นนั้น" หลี่ซื่อถามด้วยความสงสัย

"ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ เพียงแต่..." ซางเหมียนเงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง "ลูกสะใภ้กลัวว่าวันพรุ่งนี้อาจจะไม่มีแรงมาทำขนมอร่อย ๆ ให้ท่านแม่ทานอีกแล้วเจ้าค่ะ"

"ผู้ใดทำอะไรเจ้า" หลี่ซื่อขมวดคิ้ว

"ท่านพี่เจ้าค่ะ..." ซางเหมียนเริ่มฟ้อง "ท่านพี่เข้มงวดกับข้ายิ่งนัก บังคับให้ข้าตื่นยามเหม่าไปวิ่งรอบลานฝึกยุทธ์ตั้งยี่สิบรอบ ร่างกายข้าอ่อนแอแต่กำเนิด แค่เดินตากลมก็จะเป็นลมแล้ว ให้ไปวิ่งตากแดดตากลมเช่นนั้น ข้าคงช้ำในตายแน่ ๆ เจ้าค่ะ ฮือ ๆ "

นางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาที่หางตาที่ไม่มีอยู่จริงอย่างน่าเวทนา

"เหลวไหล!" หลี่ซื่อตบที่วางแขนเสียงดัง "อาเซียวชักจะเกินไปแล้ว เจ้าเป็นฮูหยิน เป็นแม่เรือนไม่ใช่ทหาร จะให้ไปวิ่งรอบลานฝึกยุทธ์ด้วยเหตุใดกัน ช่างไม่รู้จักถนอมบุปผาเอาเสียเลย!"

"ท่านพี่บอกว่าข้าเกียจคร้านเจ้าค่ะ ท่านพี่อยากให้ข้าแข็งแรงจะได้ทนมือทนเท้า... เอ่อ ทนทานต่อการฝึกฝนเจ้าค่ะ" ซางเหมียนใส่ไฟเข้าไปอีกนิด

"ฝึกฝนบ้าบออะไรกัน หน้าที่ภรรยาคือปรนนิบัติสามี ดูแลพ่อแม่ ไม่ใช่ไปวิ่งแข่งกับม้า!" นางเป็นคนหัวโบราณ ย่อมไม่เห็นด้วยกับการให้สตรีไปทำกิจกรรมโลดโผนแบบบุรุษ

"เจ้าไม่ต้องห่วง สะใภ้ซาง" หลี่ซื่อตบมือซางเหมียนเบา ๆ "เดี๋ยวเย็นนี้อาเซียวกลับมา ข้าจะจัดการอบรมเขาเอง ผู้ใดกล้าบังคับเจ้าวิ่ง ข้าจะให้คนนั้นมาวิ่งรอบเรือนข้าแทน"

ซางเหมียนก้มหน้ารับคำ ซ่อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะไว้ภายใต้ใบหน้าเศร้าสร้อย "ขอบพระคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ช่างเปี่ยมด้วยเมตตาธรรมดุจพระโพธิสัตว์มาโปรด ลูกสะใภ้ซาบซึ้งใจยิ่งนักเจ้าค่ะ"

"เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องร้องไห้ กินขนมเสียสิ แล้วไปพักผ่อนเถิด หน้าตาเจ้าดูซีดเซียวมากจริง ๆ " หลี่ซื่อกล่าวอย่างเอ็นดู

"เจ้าค่ะ ท่านแม่"

ซางเหมียนลุกขึ้นย่อกาย เดินออกจากเรือนโซ่วคังด้วยท่าทางอ่อนช้อยงดงาม แต่พอพ้นสายตาคน นางก็หันไปยิ้มกับเสี่ยวซวง

"เรียบร้อย คืนนี้ข้านอนหลับอย่างสบายใจได้แล้ว ท่านพี่จะเก่งแค่ไหนก็ต้องแพ้ทางมารดาของตัวเอง" นางหัวเราะคิกคักอย่างได้ใจ