ตอนที่ 4/1

สายลมยามเย็นพัดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลาย หอบเอากลิ่นหอมเย็นของดอกราตรีที่เริ่มแย้มบานส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วจวนอู่อันโหว ท้องนภาเบื้องบนค่อย ๆ เปลี่ยนเฉดสีจากสีครามสดใสเป็นสีม่วงเข้มประดับด้วยดวงดาราที่เริ่มปรากฏโฉมทีละดวงสองดวง บรรยากาศช่างเงียบสงบและงดงาม เหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจเป็นที่สุด

ภายในเรือนนอนอันกว้างขวาง ซางเหมียนกำลังนอนเอนหลังอยู่บนตั่งนุ่มที่บุด้วยผ้าไหมราคาแพง อารมณ์ของนางดีจนเผลอฮัมเพลงพื้นบ้านทำนองสนุกสนานเบา ๆ ในลำคอ วันนี้นางรู้สึกราวกับเป็นแม่ทัพผู้ชนะศึกสงคราม นางสามารถจัดการเสี้ยมแม่สามีให้เข้าข้างนางได้สำเร็จ และมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่า เย็นนี้เว่ยฉือเซียวจะต้องถูกมารดาเรียกไปต่อว่าจนหูชา และคำสั่งเรื่องการตื่นยามเหม่ามาวิ่งรอบจวนอันโหดร้ายนั้นจะต้องถูกยกเลิกไปโดยปริยาย

"ฮูหยินเจ้าคะ น้ำแกงไก่ตุ๋นโสมมาแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวซวงสาวใช้คนสนิทวางถ้วยกระเบื้องเคลือบใบสวยลงบนโต๊ะข้างตั่ง กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อยั่วน้ำลายยิ่งนัก

ซางเหมียนยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างกระตือรือร้น ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกว้าง "ดีมากเสี่ยวซวง วันนี้ข้าใช้สมองวางแผนการไปมาก ต้องบำรุงร่างกายเสียหน่อย แล้วท่านโหวกลับมาหรือยัง"

"บ่าวเห็นรถม้าของท่านโหวเพิ่งเลี้ยวเข้ามาที่หน้าประตูจวนเมื่อชั่วจิบชานี้เองเจ้าค่ะ" เสี่ยวซวงรายงานเสียงเบา "แต่สีหน้าท่านโหวดูเรียบเฉย ดูไม่ออกว่าอารมณ์ดีหรือร้ายเจ้าค่ะ"

"หึ ๆ เรียบเฉยได้อีกไม่นานหรอก" ซางเหมียนหัวเราะในลำคออย่างผู้มีชัย "ป่านนี้ท่านแม่คงส่งคนไปดักรอเรียกตัวเขาไปที่เรือนโซ่วคังแล้ว ข้าอยากจะเห็นหน้าแม่ทัพจอมบงการตอนโดนมารดาดุเสียจริง ว่าจะยังวางมาดเคร่งขรึมอยู่ได้หรือไม่"

นางยกถ้วยน้ำแกงขึ้นจิบอย่างสบายใจ วาดฝันถึงชีวิตอันสงบสุขที่จะตามมาหลังจากนี้ ตื่นสายได้ตามใจปรารถนา กินขนมได้ทุกเวลา และที่สำคัญ นางไม่ต้องไปวิ่งตากลมตากแดดให้ผิวเสีย

ทว่า ความเป็นจริงหาได้ง่ายดายดั่งที่นางวาดฝันไว้ไม่

ณ เรือนโซ่วคัง บรรยากาศกลับตึงเครียดกว่าที่ซางเหมียนคาดการณ์ไว้มากนัก

เว่ยฉือเซียวเดินเข้ามาในห้องโถงด้วยฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดุจขุนเขา เขาสวมชุดขุนนางเต็มยศสีดำปักลายกิเลนที่ยังไม่ได้ผลัดเปลี่ยน แสดงให้เห็นว่าเขาตรงดิ่งมาหาทันทีที่กลับถึงจวน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นเรียบสนิทดุจผิวน้ำในบ่อลึก ดวงตาพญาเหยี่ยวฉายแววเด็ดเดี่ยวที่ยากจะสั่นคลอน

"ลูกอกตัญญูเว่ยฉือเซียว คารวะท่านแม่ขอรับ" เขาย่อกายลงทำความเคารพมารดาอย่างนอบน้อมและสง่างาม

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยฉือ หรือ หลี่ซื่อ นั่งหน้าตึงอยู่บนเก้าอี้ไม้ นางพยายามปั้นหน้าดุใส่บุตรชายตามที่ได้รับฟังความข้างเดียวมาจากลูกสะใภ้เมื่อช่วงเช้า

"อาเซียว! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเรียกเจ้ามาด้วยเหตุอันใด" หลี่ซื่อถามเสียงเข้ม พยายามข่มความรักลูกไว้ในอก

"ลูกทราบดีขอรับ" เว่ยฉือเซียวตอบโดยไม่ต้องหยุดคิด น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "คงเป็นเรื่องของซางเหมียน ฮูหยินของลูก นางคงจะมาร้องห่มร้องไห้ฟ้องท่านแม่ว่าลูกรังแกนาง บังคับให้นางตื่นเช้ามาฝึกฝนร่างกาย จนจะเป็นลมเป็นแล้งไปกระมัง"

หลี่ซื่อชะงักไปเล็กน้อยที่บุตรชายรู้ทัน "อะ... อืม ก็ใช่! เจ้าทำเกินไปจริง ๆ นางเป็นสตรีบอบบาง เป็นคุณหนูมีตระกูลที่เติบโตมาในห้องหอ เจ้าจะไปเคี่ยวเข็ญนางเหมือนทหารในกองทัพได้อย่างไร นางบอกข้าว่านางเจ็บปวดไปทั้งตัวจนจะช้ำในตายอยู่แล้ว!"

เว่ยฉือเซียวไม่ตอบโต้ในทันที เขาค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นยืนตรง แล้วถอนหายใจยาวเหยียด แววตาเปลี่ยนจากความเด็ดเดี่ยวเป็นความกังวลและห่วงใยอย่างลึกซึ้ง

"ท่านแม่ขอรับ..." น้ำเสียงของเขาอ่อนลง "ท่านแม่คิดว่าลูกอยากจะทรมานภรรยาตัวเองหรือขอรับ นางเป็นภรรยาที่ลูกแต่งเข้ามาอย่างถูกต้องตามประเพณี เป็นศรีภรรยาที่ลูกต้องดูแล แต่ที่ลูกต้องทำเช่นนี้ ก็เพื่ออนาคตของสกุลเว่ยฉือ และเพื่อความปรารถนาสูงสุดของท่านแม่เองนะขอรับ"

"เพื่อข้า?" หลี่ซื่อขมวดคิ้ว "การทรมานลูกสะใภ้ข้า จะเป็นเพื่อข้าได้อย่างไร"

เว่ยฉือเซียวเดินเข้าไปใกล้เก้าอี้มารดา แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง กุมมือเหี่ยวย่นของมารดาไว้แน่น

"ท่านแม่ ท่านอยากอุ้มหลานชายตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์เร็ว ๆ ใช่หรือไม่ขอรับ"

คำว่า หลานชาย เปรียบเสมือนกุญแจดอกสำคัญที่ไขประตูหัวใจของหญิงชรา หลี่ซื่อตาโตขึ้นทันที แววตาเป็นประกาย "แน่นอน! ข้าแก่ป่านนี้แล้ว ก็หวังเพียงจะได้เห็นหน้าหลานสืบสกุลก่อนตาย"

"นั่นแหละคือปัญหาขอรับ" เว่ยฉือเซียวตีหน้าเศร้า "ลูกได้ให้หมอหลวงมาตรวจชีพจรของซางเหมียนอย่างลับ ๆ แล้ว ท่านหมอกล่าวว่า ร่างกายของนางอ่อนแอเกินไป เลือดลมเดินไม่สะดวก ภายในมีความเย็นสะสมจากการที่ไม่ออกแรงเคลื่อนไหว หากปล่อยไว้เช่นนี้ นางจะตั้งครรภ์ยาก หรือหากตั้งครรภ์ได้ ก็เสี่ยงที่จะแท้งบุตรเพราะร่างกายมารดาทนรับไม่ไหวขอรับ"

"จริงรึ!" หลี่ซื่ออุทานเสียงหลง หน้าซีดเผือด มือไม้สั่นเทา "จะ... เจ้าไม่ได้โกหกแม่ใช่หรือไม่"

"ลูกจะกล้าเอาเรื่องทายาทมาล้อเล่นได้อย่างไรขอรับ" เว่ยฉือเซียวกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ท่านหมอกำชับนักหนาว่า หากอยากให้นางมีบุตรได้โดยเร็วและปลอดภัย นางต้องปรับปรุงโครงสร้างร่างกาย ต้องตื่นเช้ารับแสงแดดเพื่อเพิ่มพลังหยาง ต้องเคลื่อนไหวร่างกายเพื่อให้เลือดลมสูบฉีด ลูกจึงจำใจต้องสวมบทสามีใจร้าย บังคับให้นางวิ่ง ทั้งที่ใจลูกนั้นเจ็บปวดเหลือเกินที่เห็นนางเหนื่อย แต่เพื่อหลานของท่านแม่ ลูกต้องแข็งใจขอรับ"

หลี่ซื่อฟังแล้วน้ำตาซึม นางมองบุตรชายด้วยความซาบซึ้งและรู้สึกผิดที่ไปดุด่าเขาเมื่อครู่ "โธ่... อาเซียว ลูกแม่ แม่ไม่รู้เลยว่าเจ้าต้องแบกรับความลำบากใจถึงเพียงนี้ แม่ช่างโง่เขลานักที่ไปหลงเชื่อคำออดอ้อนของนาง"

"ไม่เป็นไรขอรับท่านแม่ นางยังเด็ก นางย่อมรักความสบายเป็นธรรมดา แต่เราเป็นผู้ใหญ่ เราต้องมองการณ์ไกล" เว่ยฉือเซียวบีบมือมารดาเบา ๆ "ดังนั้น เรื่องการวิ่งและการฝึกฝนร่างกาย ท่านแม่จะอนุญาตให้ลูกทำต่อใช่หรือไม่ขอรับ"

"แน่นอน! ต้องทำ ต้องทำอย่างเคร่งครัดด้วย" หลี่ซื่อเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที ความสงสารสะใภ้หายวับไปกับตา เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะได้อุ้มหลาน "นางจะมามัวนอนขี้เกียจไม่ได้แล้ว สุขภาพร่างกายและการมีทายาทสำคัญที่สุด ต่อไปนี้แม่จะไม่ห้ามเจ้าแล้ว เจ้าจัดการนางได้เต็มที่เลย"

เว่ยฉือเซียวลอบยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้ใบหน้ากตัญญู

"ขอบพระคุณท่านแม่ที่เข้าใจขอรับ และเพื่อให้การฝึกฝนได้ผลดียิ่งขึ้น ลูกได้เชิญผู้ช่วยมือหนึ่งมาจากในวังด้วยขอรับ"

"ผู้ใดรึ?"

"แม่นมเหยียนขอรับ"

หลี่ซื่อเบิกตากว้าง "แม่นมเหยียน อดีตนางกำนัลอาวุโสฝ่ายอบรมมารยาทที่ขึ้นชื่อว่าดุที่สุดในวังหลวงน่ะรึ"

"ใช่ขอรับ ลูกทาบทามนางมาช่วยดูแลซางเหมียน ทั้งเรื่องกิริยามารยาทและการออกกำลังกาย เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการเป็นมารดาที่สมบูรณ์แบบ"

หลี่ซื่อพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นดีเห็นงาม "ดี! มีแม่นมเหยียนมาช่วย ข้าก็เบาใจ"