8 มังกรขาวเจ้าเล่ห์

ณ วังหลวง

ในท้องพระโรง ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เป็นดั่งลูกรักของพระเจ้ารูปงามราวเทพบุตร ยามออกสึกสงครามก็ทรงทรงองค์อาจ นาม 'หลี่หมิงหลง '

พระองค์ทรงตัดสินปัญหาต่าง ๆ อย่างมีเหตุมีผล ให้เกิดประโยชน์สูงสุด แก่ราษฎร ถึง พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ได้ไม่นานก็ทรงเป็นที่รักของราษฎร และเป็นที่เคารพ ของขุนนางน้อยใหญ่ในราชสำนัก พวกขุนนางผู้มิภัคดีถูกกำจัดไปทีละคน จนเกือบจะหมดแล้ว

ซึ่งปัญหาใหญ่ในตอนนี้คือพวกขุนนางน้อยใหญ่ต่างอยากให้เขาทรงแต่งตั้งฮองเฮา เสียที ซึ่งเขาเองก็ผลัดวันประกันพรุ่งมาหลายคราแล้ว

เมื่อการถกปัญหาต่าง ๆ จบลงขุนนางน้อยใหญ่ก็ทยอยเดินออกไปจากท้องพระโรงจนเกือบหมด

" แม่ทัพตง เชิญเจ้าอยู่คุยเป็นเพื่อนเจิ่นก่อนซักหน่อย " ห้องเต้ทรงตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

" พะย่ะค่ะผ่าบาท " ตงเฟยหลง ยืนรอขุนนางออกไปหมดก่อนเดินเข้าไปยืนตรงหน้าผ่าบาท

" เรื่องโจรภูเขา เป็นอย่างไรบ้าง "

" กระหม่อมให้รองแม่ทัพ มู่เฉิน ไปสืบแล้วพะย่ะค่ะ " ฮ่องเต้ทรงได้ฟังคำพูดอันห่างเหินของสหายรัก ก็ทำหน้าขัดใจเล็กน้อย

' นี่เจ้าแม่ทัพหน้าตาย เจ้าจะไม่เหลือ ความเป็นเพื่อนให้ข้าเลยหรืออย่างไรกัน '

" พูดจากธรรมดาเถอะ "

" ได้ข้าก็เบื่อที่ต้องเสแสร้งแล้ว " ว่าแล้วแม่ทัพนั้นก็พูดจาตรงไปตรงมาโดยไม่เหลือความเคารพอีกเลย

' นี่สิถึงจะสมกับเป็นเสาหินของกองทับทมิฬ '

" แล้วข่าวที่เจ้ากับฮูหยินน้อยไปพรอดรักกันกลางตลาดนั่นจริงหรือเท็จล่ะ " ฮ้องเต้ทรงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

" ข่าวเร็วดีนี่ " ตรงเฟยหลงกล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉย

' เจ้ามังกรขาวตัวนี้ช่างหูตากว่างไกลซะจริง '

" เริ่มมีใจให้คุณหนูจ้าวแล้วสินะ " ตงเฟยหลงไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

' ข้าก็ไม่รู้จะบอกยังไง ก็แค่เริ่มรู้สึกแปลก ๆ ก็เท่านั้น '

" เจ้าเองละ เมื่อไหร่จะมีฮองเฮาซะที "

" ข้ายังไม่พบคนที่ทำให้ใจเต้นแรงได้เหมือนกับตอนที่เจอคุณหนูจ้าวครั้งแรกนิ " หึ หึ

' ไอ้มังกรขาวเจ้าเล่ห์นี่ คิดจะยั่วโมโหข้าหรอ ไม่มีทางหรอก '

" ถ้าเจ้า ภูเขาน้ำแข็งนั้นรู้ว่าเจ้าคิดไม่ซื่อกับน้องสาวสุดที่รักของเขาล่ะก็ มีหวังได้แช่แข็งเจ้าทั้งเป็นแน่ " ฮ้องเต้ เองยังทำหน้า ตา ไม่สู้ดีนักหากต้องทำให้คนผู้นั้นโกรธ เพราะประจักษ์แก่ใจดีในความหวงน้องสาวเป็นอย่างยิ่ง

เจ้าภูเขาน้ำแข็ง ก็คือ คุณชายใหญ่ สกุลจ้าว ' จ้าวเฟยเทียน '

เจ้าเสาหิน คือ แม่ทัพใหญ่ของ กองทัพทมิฬ ' ตงเฟยหลง '

เจ้ามังกรขาว คือ ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน

' หลี่หมิงหลง ' พวกเขาทั้งสามต่างมีราชครูคนเดียว กันและเป็นสหายกันมาแต่เยาว์วัย ครั้นถึงคราวออกสึกสงครามก็สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนต่างฝ่ายต่างได้รับตำแหน่งหน้าที่ทำสำคัญในราชสำนัก เส้นทางการขึ้นครองบัลลังก์นี้หากไม่มีพวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะมาได้ไกลถึงเพียงนี้หรือไม่

" เฮ้อ..ช่างเถอะ ปล่อยให้เจ้าน้ำแข็งนั้นเล่นงานเจ้าคนเดียวก็พอแล้ว ข้าไม่เอาด้วยหรอก " ฮ่องเต้ กล่าวด้วยรอยยิ้ม

" ถ้าเจ้ามีเรื่องจะพูดแค่นี้ งั้นข้าไปล่ะ "

" เดี๋ยว.....ข้าแค่อยากรู้ว่า ที่เจ้าแสดงว่ารัก ฮูหยินน้อยจนออกนอกหน้าขนาดนั้น ไม่กลัวศัตรูของเจ้า คิดปองร้ายนางหรือ " ในที่สุดฮ่องเต้ก็ทรงเอ่ยถามในสิ่งที่คับค้องใจ

" เป็นความคิดของเจ้ากุนซือหน้าหยกนั่นต่างหากล่ะ ที่คิดจะล่อพวกมันออกมากำจัด แต่ที่น่าแปลกใจคือไอ้เจ้าน้ำแข็งนั่นกับเห็นด้วยนะซิ ถ้าข้าดูแลนางไม่ดี เจ้าสองตัวนั้นได้ถลกหนังข้าเป็นแน่ "

เขาถอนหายใจ' อย่างปลงตก

' คนคิดแผนก็เป็นเจ้าสองตัวนั้น แต่คนที่จะซวยกับเป็นข้า '

" หึหึ น่าสนุกดีนะ " ฮ่องเต้

" สนุกบ้านเจ้านะซิ ข้าไปละ " ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับ เขาก็หันหลังเดินจากไป ในทันที ฮ่องส่ายศีรษะเล็กน้อย พร้อมกล่าวตามหลัง

" ข้าไม่ส่งนะ " ตงเฟยหลง โบกมือให้เป็นเชิงว่าไม่ต้องส่งโดยที่ไม่ได้หันกลับไปมอง

" อีกไม่นานคงมีเรื่องสนุกให้เราได้ชมแล้วล่ะ "

ฮ่องเต้ทรงตรัสกับตัวเองเบา ๆ ด้วยรอยยิ้ม