9 กุนซือหน้าหยก

' ในที่สุดข้าก็ออกแบบอาวุธลับสำเร็จแล้ว ' จ้าวฟางลู่ มองแผ่นกระดาษในมือด้วยรอยยิ้ม แล้วพับเก็บในชองจดหมาย หลายวันมานี้นางมัวยุ่งอยู่กับการออกแบบอาวุธลับและจัดการบันชีต่าง ๆ ของจวน

" ซินเอ๋อ "

" มีอะไรหรือเจ้าคะฮูหยิน " เจียวซินเดินเข้ามาหานายหญิงที่กำลังนั่งทำบัญชีอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง

" เจ้านำจดหมายนี้แอบไปส่งที่ร้านตีเหล็ก ' เมิ่งฉี ' ให้ข้าที ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี"

" เจ้าค่ะ " เจียวซิน ทำท่าทางแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็รับคำแล้วจากไปทันที

" ฮูหยินน้อยเจ้าคะ ท่านแม่ทัพให้มาเชิญไปชิมชาที่ศาลา สระบัวเจ้าค่ะ " นางพยักหน้ารับ

" ได้....เจ้ารอเดี๋ยว " ว่าแล้วนางก็จัดเก็บสมุดบัญชีต่าง ๆ ให้เรียบร้อย

" ไปกันเถอะ " พูดจบก็เดินนำสาวใช้ออกไป

ศาลาสระบัว

บุรุษคนแรกสวมอาภรณ์สีขาวราวหิมะ ใบหน้างดงามยิมแย้มอย่างอารมณ์ดี รูปร่างสูงผิวขาวเนียนในมือถือพัดสีขาวสลักลายนกยูงสีดำโบกไปมาเบา ๆ คือ กุนซือหน้าหยกแห่งกองทัพทมิฬ

บุรุษคนที่สองสวมอาภรณ์สีดำ ใบหน้าหล่อเหลาแสนเย็นชาไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ เหมือนรูปปั้นที่มีลมหายใจ

จ้าวฟางลู่เดินเข้ามาใกล้บุคคลทั้งสองแล้วกล่าวทักทาย

" คาราวะท่านแม่ทัพ คาราวะพี่รองเจ้าค่ะ " จ้าวฟางลู่ คาราวะบุรุษทั้งสองด้วยท่วงท่าที่อ่อนหวานงดงามพร้อมรอยยิ้มสดใส พวกเขาจึงหยุดการสนทนากันแล้วหันมาให้ความสนใจนางแทน

" ลู่เอ๋อ เจ้าสบายดีหรือไม่ ท่านแม่ทัพรังแกเจ้ารึเปล่า "

" พี่รองเจ้าคะท่านก็พูดเกินไป " ข้าพูดพรางมองหน้าเค้ายิ้ม ๆ รู้อยู่หรอกว่าเค้าแค่พูดแหย่ท่านแม่ทัพก็เท่านั้น

" พี่รอง....ข้ามีข่าวดีจะบอกท่านเจ้าค่ะ " เค้าทำท่าทีตกใจ' พร้อมมองหน้าข้าและท่านแม่ทัพสลับกันไปมา

" นี่อย่าบอกนะ ว่าเจ้า ..... ตั้งครรภ์ " คำถามนี้ทำเอาท่านแม่ทัพที่กำลังจิบชาอยู่แทบสำลัก เค้าจองหน้าพี่รองอย่ากับจะกินเลือดกินเนื้อ

" ท่านสติเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไรเจ้าคะ ข้ากับท่านแม่ทัพแค่แต่งงานกันตามหน้าที่เท่านั้นนะเจ้าคะ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยเจ้าค่ะ "

" พวกเจ้าใกล้ชิดกันขนาดนี้ไม่คิดอะไรสักนิดเลยหรอ " ข้าหันไปมองท่านแม่ทัพ เค้ากับทำเหมือนไม่ได้ฟังที่พวกข้าคุยกันเท่าไหร่สายตาจับจ้องอยู่ที่ถ้วยชาตรงหน้า

' อืมคงเป็นข้าที่ต้องตอบสินะ .. เอายังไงดีละก็แค่ใจเต้นแรงเป็นบางครั้ง นั่นเรียกว่าคิดรึเปล่านะ '

" เอาล่ะข้าพอเดาได้แล้ว ไม่ต้องตอบก็ได้ แค่เห็นท่านแม่ทัพของเราหน้าแดง ข้าก็พอเข้าใจแล้ว "

" น้ำชานี่ร้อนต่างหากล่ะ " ท่านแม่ทัพปฏิเสธแทบจะทันที พร้องส่งสายตาดุให้พี่รอง ส่วนรายนั้นก็เอาแต่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

" แล้วข่าวดีที่เจ้าว่าคืออันใดหรือ ลู่เอ๋อ "

พี่รองถามเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้

" ข้านึกว่าท่านจะไม่อยากรู้แล้วเสียอีก ....ข้าจะบอกว่าข้าหายจากโรคประหลาดแล้วเจ้าค่ะ "

" จะเป็นไปได้อย่างไรกัน "

" ข้าก็ไม่แน่ใจ เมื่อหลายวันก่อนโรคเก่าข้ากำเริบ แต่พอถึงรุ่งเช้าของวันใหม่ ข้าตื่นมาด้วยความสดชื่น และดูเหมือนจะทำอะไรก็ไม่เหนื่อยง่ายเหมือนเมื่อก่อนเจ้าค่ะ " ข้าทำหน้าตาใสซื่อ เล่าความเท็จให้พวกเค้าฟัง

' อย่าโกรธข้าเลยนะ ถึงข้าจะมาอาศัยร่างนี้อยู่ แต่ข้าก็ยังอยากใช้ชีวิตในแบบของข้าเองมากกว่า '