มิหวนคืนรัก

         "ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกขอตัวก่อนนะเจ้าคะ" เสียงใสเอ่ยบอกบิดาและมารดา พร้อมกับก้าวขาลงจากเรือนไปโดยไม่ได้รอให้ทั้งคู่อนุญาต

          "ลูกสาวของพวกเรา นางรีบร้อนออกไปที่ใดรึ" 

          "เฮ้อ จะที่ใดได้ล่ะเจ้าคะ ถ้าไม่ใช่จวนตระกูลโจว" ฮูหยินเซียวตอบสามี หลังถอนหายใจอย่างระอา นี่ก็เกือบสองปีแล้วนับตั้งแต่บุตรสาวของนางได้พบกับรองแม่ทัพโจวหรือคุณชายเฟิ่งฉีที่แม่นางทั้งหลายเคยเรียกบุรุษรูปงามเช่นเขา ก่อนจะเข้ารับราชการในตำแหน่งรองแม่ทัพ

          "ฮูหยิน เจ้าจะถอนใจไปไย หากม่านเหม่ยชอบพอรองแม่ทัพโจวมากถึงเพียงนี้พ่อแม่อย่างเราจะทำอันใดได้ นอกเสียจากคอยดูอยู่ห่าง ๆ"

          "แต่ลูกเราเป็นสตรีนะเจ้าคะ มีแต่จะเสียหาย วัน ๆ นางเอาแต่วิ่งตามท่านรองแม่ทัพ แม่อย่างข้าเห็นแล้วก็อดทุกข์ใจไม่ได้"

          "คอยดูอีกสักหน่อยเถิด หากรองแม่ทัพโจวมีใจให้ลูกสาวเราพอถึงตอนนั้นข้าจะออกหน้าขอเกี่ยวดองกับตระกูลโจวด้วยตัวเอง"

          "แล้วถ้าหากท่านแม่ทัพไม่ได้รู้สึกเช่นเดียวกับนาง ท่านพี่จะทำเช่นไร"

          "ข้าจะทำเช่นไรได้เล่า ถ้าเป็นดังที่เจ้าว่าก็ถือเสียว่าทั้งคู่ไม่ได้เกิดมาเพื่อเคียงคู่กัน"

จวนตระกูลโจว

          ม่านเหม่ยเดินยิ้มแฉ่งมาแต่ไกล ยามรู้ว่าคนที่ตนมาหาตอนนี้อยู่ที่จวน

          "แม่นางเซียว มาหาท่านแม่ทัพหรือเจ้าคะ" สาวใช้ในเรือนชายหนุ่มทักขึ้น

          "ท่านแม่ทัพอยู่ที่เรือนรึไม่" นางพยักหน้าถาม ก่อนจะถามประโยคถัดมาเพื่อความแน่ใจ

          "เอ่อ คือ" สาวใช้มีอาการอึกอักอย่างเห็นได้ชัด นางจึงรู้ได้ทันทีว่าเขาอยู่ที่เรือนแน่นอน

          "ช่างเถอะ เจ้าไปทำงานของเจ้าเถิด" 

          คล้อยหลังสาวใช้ผู้นั้น หญิงสาวมุ่งหน้าไปยังเรือนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กึ่งกลางจวนแทบจะทันที

          "ท่านแม่ทัพ ไม่ได้พบกันเสียนาน สบายดีไหมเจ้าคะ" 

          "ข้าสบายดี"

          "ตอนนี้ข้าย้ายมาอยู่ที่เมืองหลวงถาวรแล้ว พวกเราคงได้เจอกันบ่อยขึ้น"

          "ยินดีกับเจ้าด้วย ในที่สุดใต้เท้าเยว่ก็ได้ย้ายกลับมาที่เมืองหลวง"

          "ว่าแต่ท่านเถิด เหตุใดถึงได้กลายเป็นรองแม่ทัพได้ล่ะเจ้าคะ ทั้งที่เมื่อก่อนท่านเคยบอกว่าไม่อยากเข้ารับราชการ" เยว่อินถามบุรุษตรงหน้า

          "ข้าเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว หากข้าไม่รับราชการแล้วผู้ใดกันจะรับหน้าที่นี้" 

          "ท่านรองแม่ทัพคงฝืนใจน่าดู"

          "เลิกเรียกข้าว่าท่านรองแม่ทัพเสียที"

          "แล้วจะให้ข้าเรียกว่าท่านว่าอะไรหรือ"

          "เจ้าเรียกข้าเหมือนในอดีตเถิด"

          "เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ ท่านพี่เฟิ่งฉี" นางบอกพร้อมกับฉีกยิ้มให้

          ม่านเหม่ยมองเห็นภาพทั้งคู่พูดคุยกันอย่างสนิทสนมด้วยความน้อยอกน้อยใจ เพราะนางไม่เคยได้รับโอกาสนี้จากเขาแม้แต่ครั้งเดียว

          "คุณหนู" ฝูเยี่ยนเอ่ยเรียกเจ้านายของตนราวกับจะปลอบใจ

          "ข้าไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย ว่าแต่เจ้ารู้จักสตรีผู้นั้นหรือไม่" 

          "นางคือบุตรสาวคนโตของใต้เท้าเยว่ บ่าวได้ยินนายท่านพูดถึงเมื่อไม่นานมานี้ว่าตระกูลเยว่เพิ่งย้ายกลับมาที่เมืองหลวง"

          "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง"

          "แม่นางเซียว มาหาท่านแม่ทัพหรือขอรับ" เป็นเหลียนอี้ที่เอ่ยทักก่อนผู้ใด

          "ใช่"

          "เช่นนั้นเชิญเข้าไปด้านในก่อนขอรับ"

          "เหลียนอี้ ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วมิใช่รึว่าวันนี้ข้าไม่อยากพบผู้ใด" เฟิ่งฉีตำหนิบ่าวรับใช้คนสนิททันทีที่เห็นว่าผู้ใดมาหา

          "ท่านรองแม่ทัพอย่าได้ตำหนิเหลียนอี้เลยเจ้าค่ะ เป็นเพราะข้าไม่รู้ว่าท่านไม่อยากพบแขกถึงได้มาหาท่านที่เรือน"

          "ท่านพี่ นางเป็นใครหรือเจ้าคะ" เยว่อินถามพลางส่งยิ้มทักทาย

          "จะเป็นใครได้เล่า นอกจากบุตรีของใต้เท้าเซียว" เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนคนที่ได้ฟังถึงกับกำหมัดแน่น

          "แม่นางเซียว ข้าชื่อเยว่อิน ข้ารู้สึกยินดียิ่งนักที่ได้พบท่านที่นี่" 

          "แต่ข้าไม่ยินดีสักนิดที่ได้พบหน้านาง" ยังไม่ทันที่ม่านเหม่ยจะได้ตอบอะไรกลับไปเขาได้แทรกขึ้นเสียก่อน

          “เอ่อ แม่นางเจ้าอย่าได้ถือสาท่านรองแม่ทัพเลย แต่ไหนแต่ไรมาเขาก็เป็นคนเช่นนี้” เยว่อินบอกหญิงสาวตรงหน้า

           “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ข้าไม่นำมาใส่ใจหรอกเจ้าค่ะ”

          “ข้าเคยบอกเจ้าไปตั้งหลายหนแล้วว่าอย่าทำตัวน่ารำคาญเช่นนี้อีก”

          “พี่เฟิ่งฉี ท่านพูดกับนางแรงเกินไปรึไม่”

          “หึ! นี่ถือว่าเบาแล้วด้วยซ้ำ หากเทียบกับสตรีอื่นที่เคยวิ่งตามติดข้าราวกับปลิงก็มิปาน”