ตอนที่ 11 ฮ่องเต้กริ้ว

มู่หรงเซียวบอกลาเจ้าของเรือนยาเรียบร้อยแล้วเดินจากมาทันทีโดยมีเมิ่งเซียงสังเกตการณ์อยู่ข้าง ๆ สีหน้าอยากรู้อยากเห็นว่าใจของเจ้านายกำลังอดกลั้นอยู่หรือไม่

“เมิ่งเซียง มีอะไรก็พูดมาเถอะ”

“คุณหนู เหตุใดจึงแนะนำนางไปเช่นนั้นเล่า ต่อให้คุณหนูบอกว่าตัดใจจากรองแม่ทัพได้ ถ้าเกิดว่าพวกเขาสองคนรักกันขึ้นมาจริง ๆ คุณหนูจะไม่เสียใจหรือเจ้าคะ” เมิ่งเซียงไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายเลือกทำอะไรที่แปลกพิกล

หากแต่หญิงสาวไม่อาจบอกได้ว่าตอนจบของนิยายเขียนให้พวกเขารักกัน มู่หรงเซียวต่างหากที่เป็นส่วนเกิน

“คุณหนูมู่” 

“…” นางไม่ตอบแต่รีบก้าวยาว ๆ กลับจวนเพราะจำได้ว่าเป็นเสียงใคร

“มู่หรงเซียว” เขาเรียกอีกครั้งก่อนจะก้าวเข้ามาขวางข้างหน้า “เจ้าเมินข้าหรือ”

“เข้าใจถูกแล้วเจ้าค่ะ” คำตอบทำเอาอีกฝ่ายขมวดคิ้วมุ่น

“ทำอะไรผิดอีกเล่าจึงไม่กล้าเผชิญหน้ากับข้า” รองแม่ทัพหยางเอ่ยถาม “เป็นถึงบุตรสาวแม่ทัพใหญ่แต่ขลาดกลัวกับเรื่องที่ตนเองก่ออย่างนั้นหรือ”

“รองแม่ทัพหยางช่างจินตนาการเก่งเหลือเกิน ในเมื่อคืนวานข้าเพิ่งก่อเรื่องมา จะกล้าสร้างความวุ่นวายให้รองแม่ทัพเพิ่มได้อีกหรือ ข้าไม่ได้ไร้ความคิดถึงเพียงนั้นเสียหน่อย” มู่หรงเซียวยักคิ้ว ไม่แยแสกับอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของเขา

“อวี้หลานเชิญเจ้าไปที่เรือนยาทำไมกัน” 

“เหตุใดไม่ถามนางเองเล่า” ดวงตาสีทับทิมจ้องคนตรงหน้า คิดว่าเป็นเรื่องปกติที่พระรองอย่างเขาต้องอยากรู้แต่นางไม่อยากบอกเพราะอารมณ์ส่วนตัวล้วน ๆ 

“ข้าถามเจ้าอยู่” สีหน้าเจ้าตัวเคร่งขรึม แววตาไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่าย ๆ 

“เรื่องของสตรี รองแม่ทัพจะอยากรู้ไปทำไม”

“ข้าไม่เชื่อ” เขาก้าวขาเข้ามาใกล้อีกนิดจนเมิ่งเซียงที่ยืนอยู่เงียบ ๆ ใจเต้นระส่ำไปด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะรังแกเจ้านาย

มู่หรงเซียวถอยห่างไปทางด้านหลัง พลางส่ายหน้าเล็กน้อย “หากเจ้าอยากรู้มากเพียงนั้น ข้าจะเล่าให้ฟังก็ได้แต่ทุกเรื่องเจ้าก็รู้อยู่แก่ใจ”

“…”

“เสิ่นอวี้หลานมีใจให้แม่ทัพหลี่แต่เพราะอีกฝ่ายห่างหายไปนานไม่ติดต่อกลับมา นางจึงร้อนใจแล้วขอคำปรึกษาจากข้า พอดีข้าเห็นว่ารองแม่ทัพหยางเองก็แอบรักนางข้างเดียวมานาน ข้าจึงแนะนำว่าทำไมไม่ลองมองคนใกล้ตัวที่คอยดูแลทะนุถนอมนางอย่างเจ้าบ้าง…” 

มู่หรงเซียวไม่ทันได้พูดต่อกลับถูกคนตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์มากกว่าเดิม

“บุตรสาวแม่ทัพใหญ่พูดจาเพ้อเจ้อเช่นนี้ได้ด้วยหรือ” 

“ข้าพูดไม่จริงตรงไหนเล่า หากเสิ่นอวี้หลานรับรักเจ้าก็ดีไม่ใช่หรือ อุตส่าห์รอคอยนางมานานจะได้สมหวังสักที” มู่หรงเซียวพูดพลางถอยหลังไปสองก้าว 

“มู่หรงเซียว อย่าได้คิดเช่นนี้อีก ความสัมพันธ์ของข้ากับอวี้หลานไม่มีทางเป็นเช่นนั้นได้” รองแม่ทัพพูดเสียงเข้ม แววตาจริงจัง

“เดี๋ยวเจ้าก็รู้” หญิงสาวท้าทายเพราะรู้ตอนจบของนิยาย ไม่ว่าเขาจะปฏิเสธหรือไม่ยอมรับในตอนนี้ ท้ายที่สุดแล้ว ความหวังของเขาจะกลายเป็นจริง “รองแม่ทัพหยาง เลิกเดินเข้ามาใกล้ข้าได้แล้ว เมื่อคืนวานเจ้ายังว่าข้าใกล้ชิดบุรุษอื่น ตัวเจ้าเป็นข้อยกเว้นหรืออย่างไร ถอยไปเสียที ยืนพูดอยู่ตรงโน้นข้าก็ได้ยิน”

เมิ่งเซียงไม่กล้าพูดสิ่งใดได้แต่นิ่งงันอย่างเช่นเคย แต่ถ้าหากอีกฝ่ายกล้าลงมือ นางจะเอาคืนเป็นสองเท่าให้สาสม

หยางเสวี่ยเฟยไม่ฟังคำมู่หรงเซียว ขยับเข้าใกล้แล้วจ้องดวงตาสีทับทิม “อย่าได้คิดเช่นนี้อีกเพราะเรื่องของข้ากับนางเป็นไปไม่ได้”

“เฮ้อ… ข้าเข้าใจแล้ว” เสียงถอนหายใจดูยอมแพ้เต็มที ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ดูจะต่อต้านเขาไม่ได้เลยก่อนจะหันไปหาสาวใช้ “เมิ่งเซียง กลับจวนกันเถอะ”

แม้พูดอย่างนั้นเพื่อตัดบทสนทนาแต่ดูเหมือนว่ารองแม่ทัพหยางยังคงเดินตามหลังพวกนางจนกระทั่งถึงหน้าจวนสกุลมู่ทำให้หญิงสาวอดหันไปมองไม่ได้

“เจ้ากลัวข้าก่อเรื่องหรืออย่างไร” 

“รู้ตัวก็ดี” เขาเลิกคิ้วใส่คนตรงหน้า 

ท่าทางยียวนทำให้มู่หรงเซียวรู้สึกว่าโดนท้าทายจึงก้าวเข้าไปยืนเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบแล้วแกล้งโอบกอดชายหนุ่มโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว

“ขอบคุณที่มาส่งเจ้าค่ะ ท่านพี่” นางพูดเสียงหวานหยอกล้อแล้วรอดูสีหน้าท่าทางของเขาอย่างอารมณ์ดี คิดในใจว่าคงจะไม่พ้นการว่ากล่าวแล้วบ่นนางจนหูชาเหมือนเดิม

ดวงตากลมโตมองหยางเสวี่ยเฟยด้วยความแปลกใจ นอกจากจะไม่ได้ยินเสียงใดหลุดจากปากเขาแล้ว ใบหน้าชายหนุ่มยังแดงก่ำเหมือนผลตำลึงอีกด้วย

“ท่าทางจะโกรธข้ามากสินะ” มู่หรงเซียวคิดไปว่าอีกฝ่ายกำลังอดกลั้นความขุ่นเคืองที่นางแตะต้องตัวเขาจนแววตาสั่นระริกไปด้วยจึงรีบผละออกมาแล้ววิ่งเข้าจวนในพริบตา 

“เจ้า…” เขาได้แต่พึมพำตามหลังแล้วส่ายหน้าไม่คิดว่านางจะโผกอดแนบแน่นขนาดนั้นก่อนหันหลังกลับจวนของตัวเองด้วยหัวใจที่เต้นตึกตักจนแทบกระเด็นออกมานอกอก

เช้าวันต่อมา มู่หรงเซียวเขียนจดหมายถึงบิดาของนางว่าในอีกไม่ถึงสองเดือนหลังจากทำตามสัญญากับเสิ่นจื้อเหลียงเรียบร้อยแล้วจะเดินทางไปเมืองต้าหลินเพื่อเข้ารับการทดสอบเป็นหนึ่งในหน่วยธนูของกองทัพบิดา

สีหน้าหญิงสาวเบิกบานใจเมื่อรู้ว่าจะได้ทำในสิ่งที่ชอบทั้งยังได้กลับไปอยู่กับครอบครัวแสนอบอุ่น

นางสั่งให้เมิ่งเซียงจัดเก็บข้าวของเตรียมสมุนไพรและของใช้จำเป็นมาให้เรียบร้อยเพราะสมุนไพรหายากเหล่านั้นใช้เวลาจัดหาค่อนข้างนาน

ช่วงเวลาที่ว่างจนไม่รู้จะทำอันใดก็ออกไปฝึกธนูกับเซี่ยหลานเฟิง ปักผ้าเช็ดหน้า ถุงหอมหรือเที่ยวเล่นในเมืองหลวงให้หนำใจก่อนจะต้องจากบ้านหลังที่สองไปเพราะไม่รู้ว่าจากไปครั้งนี้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะได้กลับมาอีกครั้ง

ขณะที่กำลังฝันหวานกับชีวิตใหม่ จู่ ๆ ขันทีผู้หนึ่งได้ถือราชโองการมาที่จวนสกุลมู่

บุตรสาวแม่ทัพใหญ่ก้าวออกมาข้างหน้าพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ อย่าบอกนะว่าราชโองการสมรสกับหยางเสวี่ยเฟย ถึงอย่างไรเนื้อเรื่องในนิยายก็ยังดำเนินต่อไปหรอกหรือ

“มู่หรงเซียว บุตรสาวแม่ทัพใหญ่มู่หลิงอวิ๋นผู้ทำคุณงามความดีให้แคว้นฉินหมิง ซื่อสัตย์ จงรักภักดีต่อเราจึงมีบัญชาพระราชทานสมรสกับรองแม่ทัพหยางเสวี่ยเฟย ผู้มีใจซื่อตรงต่อแผ่นดิน จบพระราชโองการ”

“หม่อมฉัน มู่หรงเซียวน้อมรับพระราชโองการ” หญิงสาวพูดจบพร้อมคำนับลอบถอนหายใจอีกครั้งหนึ่ง

ครั้นได้อยู่เพียงลำพังแล้ว เมิ่งเซียงก็ถามขึ้นเพราะเป็นห่วงเจ้านาย “คุณหนูทำอย่างไรดีเจ้าคะ” 

“ข้าจะเข้าเฝ้าฝ่าบาท ทูลขอยกเลิกงานสมรสกับรองแม่ทัพหยางน่ะสิ” นางยิ้มแป้นถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่อยากแต่งด้วยอยู่แล้วจึงนึกอยากลองเปลี่ยนเนื้อหาในนิยายทุกครั้งที่มีโอกาสเผื่อจะทำสำเร็จเพราะไม่อยากอับเฉาอยู่ในจวนสกุลหยางดูพระรองกับนางเอกรักกันหวานชื่น

“คุณหนู… รองแม่ทัพมาพบเจ้าค่ะ” สาวใช้อีกคนวิ่งมาแจ้งข่าว “คุณหนูจะให้ข้าบอกเขาว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ”

มู่หรงเซียวส่ายหน้าไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพุ่งตรงมาหานางเร็วถึงเพียงนี้จึงบอกไปว่า “ข้าไม่อยู่ ไม่รู้จะกลับเมื่อใด” แล้วตรงดิ่งไปที่วังหลวงในทันที

ช่วงเวลานั้น ฮ่องเต้กำลังพักผ่อนอยู่กับเหอกุ้ยเฟยและองค์หญิงเยว่หลิงที่สวนริมน้ำ สีหน้ายิ้มแย้มเพราะได้อยู่กับคนรักและธิดาคนโปรด

“บุตรสาวแม่ทัพใหญ่มีเรื่องใดกับข้า” 

“คุณหนูสกุลมู่ขอพบฝ่าบาทเรื่องยกเลิกงานสมรสกับรองแม่ทัพหยางพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีคนสนิทเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อยเพราะรอยยิ้มที่หายไปของฮ่องเต้

“เฮอะ…” เขาแสยะยิ้ม แววตาเปลี่ยนไปเป็นไม่สบอารมณ์ “ให้นางเข้ามา”

มู่หรงเซียวทำใจไว้แล้วว่าต้องเจอกับหนึ่งในคนที่เอาแต่ใจตัวเองที่สุดในนิยายพลางคิดวิธีโน้มน้าวใจสารพัดแต่กลับไม่เป็นผลเพราะอีกฝ่ายตั้งใจให้หยางเสวี่ยเฟยแต่งกับสกุลมู่กลายเป็นเขยของแม่ทัพใหญ่เพื่อจับตาดูความเคลื่อนไหวอย่างใกล้ชิด

ฮ่องเต้แคว้นฉินหมิงจะได้ไม่กังวลใจเรื่องแม่ทัพใหญ่อีก นั่นก็เพราะหยางเสวี่ยเฟยคือคนที่ฮ่องเต้ชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กย่อมต้องอยู่ข้างเขาและทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนบุญคุณด้วยความซื่อสัตย์ที่ต่อให้ต้องรับดาบตายแทนก็ต้องยอม

หากแม่ทัพใหญ่ทำสิ่งใดไม่ชอบมาพากลจะสามารถจับกุมและสั่งลงโทษได้ในทันที ยิ่งมีบุตรสาวของเขาอยู่ในกำมือจะบีบเมื่อไหร่ก็ตายเช่นนี้ แม่ทัพใหญ่ย่อมไม่กล้าหักหลังอย่างแน่นอน

“ตามหยางเสวี่ยเฟยมาพบข้า!!!” เสียงเข้มตะโกนลั่นจนองค์หญิงเยว่หลิงพลอยสะดุ้งไปด้วยที่บิดาของนางมีน้ำโห

เมื่อรองแม่ทัพหยางมาถึงจึงได้รู้ว่าคนข้างกายของเขาก่อเรื่องใหญ่อีกแล้ว สายตาที่มองมาราวกับดุด่านั้นทำเอาหญิงสาวเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่ทันที่เขาจะได้แก้ไขสถานการณ์กลับได้ยินเสียงกัมปนาถสั่งการทันควัน

“คำพูดของข้า เจ้ากล้าคัดค้านอย่างนั้นหรือ”

“หม่อมฉันเพียงแค่…”

“จ้าวกงกง” ฮ่องเต้ยกมือขึ้นเรียกคนสนิท “จัดงานแต่งให้พวกเขาวันนี้ ตอนนี้แล้วพาไปส่งเข้าห้องหอ จับตาดูทุกย่างก้าว ทุกขั้นตอนจนกว่าจะรุ่งสางแล้วมารายงานข้า หากกล้าขัดคำสั่งข้าอีก ข้าจะประหารคนสกุลมู่ทิ้งเสีย!”