ตอนที่ 8 วางแผนชีวิตใหม่

ครั้นสมาชิกกลุ่มครบองค์ประชุม มู่หรงเซียวจึงพาเซี่ยหลานเฟิง เสิ่นจื้อเหลียงและเมิ่งเซียงออกไปเที่ยวเล่นในป่าไม่ไกลจากค่ายฝึกแม่ทัพใหญ่แทบทุกวัน

ต่างฝ่ายต่างดวลธนูท้าทายกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แม้น้องเล็กที่เพิ่งเข้ามาใหม่จะมีฝีมือพัฒนาขึ้นมากกว่าเดิมจนหัวหน้าอย่างหยางเสวี่ยเฟยสงสัยแต่กลับไม่รู้เบื้องหลังว่าคนที่คอยลับคมฝีมือให้เสิ่นจื้อเหลียงคือคุณหนูสกุลมู่

บางครั้งทั้งสี่คนก็เล่นเพลินจนลืมเวลา มืดค่ำไม่ยอมกลับจวนถูกยุงกัดจนแดงแทบทั้งตัว เมิ่งเซียงถึงกับขู่ว่าจะส่งจดหมายฟ้องแม่ทัพใหญ่ว่าบุตรสาวของพวกเขาหาเรื่องทำให้ตัวเองโดนยุงกัดจนไม่สบาย คุณหนูของนางจึงยอมฟังสาวใช้คนสนิทบ้าง

กระทั่งหยางเสวี่ยเฟยที่มักรอฟังรายงานจากลูกน้องยังทนไม่ไหวรีบถามไถ่ทันทีที่เห็นหน้าเสิ่นจื้อเหลียง

“เหตุใดจึงกลับมาช้า นางแอบไปทำอันใดลับหลังอยู่หรือ”

“วันนี้อากาศดี ท้องฟ้าปลอดโปร่งแล้วสวนดอกไม้ตรงหมู่บ้านกำลังผลิบาน คุณหนูจึงใช้เวลาอยู่ที่นั่นนานกว่าทุกวันขอรับ” เสิ่นจื้อเหลียงรายงานเหมือนเคย “นอกจากนั้นก็มัวแต่เที่ยวเล่นในตลาด หาซื้อเครื่องเคียงมาทำขนมทานเล่นจนมืดค่ำกว่าจะได้กลับจวนขอรับ”

“อืม” เจ้าตัวพยักหน้าแล้วถามต่อ “เซี่ยหลานเฟิงพูดคุยสิ่งใดกับนางหรือไม่”

“เขาถามแค่เพียงว่าคุณหนูจะกลับไปเมืองต้าหลินเมื่อใดขอรับ”

“แล้วนางตอบว่าอย่างไร”

เด็กหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นพลางคิดในใจว่าเจ้านายคงอยากรู้ความเป็นไปได้กระมังว่าบุตรสาวแม่ทัพใหญ่กำลังคิดสิ่งใดอยู่และสิ่งนั้นจะส่งผลต่อแผนที่วางเอาไว้หรือไม่

“นางบอกว่าอาจจะกลับไปเร็ว ๆ นี้ขอรับ ถึงอย่างไรนางก็ต้องกลับไปอยู่กับบิดามารดาของนางอยู่แล้ว” เด็กหนุ่มทำหน้าเศร้าสร้อย คอตกรู้สึกเสียดายที่ต้องแยกจากคุณหนูแสนใจดีผู้เปรียบเสมือนพี่สาวอีกคน ทั้ง ๆ ที่สนิทสนมกันกับคนสกุลมู่แล้วแต่กลับต้องห่างไกลกันเสียอย่างนั้น เพียงแค่คิดถึงวันที่ต้องเอ่ยคำลาก็เผลอถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ไม่ต้องรีบดีใจไปหรอก คนอย่างนางไม่มีทางไปจากเมืองหลวงเยว่จวนได้ เจ้าคอยจับตาดูให้ดี หากมีสิ่งใดผิดสังเกตให้รีบรายงานข้า” หยางเสวี่ยเฟยส่ายหน้าแล้วบอกให้ลูกน้องไปพักผ่อนเตรียมตัวเฝ้าดูบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ต่อไป

สามวันต่อมา

มู่หรงเซียวชวนพวกเขาทั้งสามคนเข้าไปเที่ยวในป่าเหมือนเคย ทั้งยังท้าดวลธนูเพื่อหาผู้แพ้เพื่อเลี้ยงสุราในหอราตรีเพราะคืนนี้เป็นคืนจันทร์เต็มดวง เสี่ยวเหมยฮวาจะบรรเลงกู่ฉินอันแสนไพเราะให้กับแขกที่หลั่งไหลเข้ามาชื่นชมความสามารถของนาง

เด็กใหม่ใจเต้นตึกตักเพราะก่อนหน้านี้ได้ยินเพียงแค่ข่าวลือ พลาดงานเลี้ยงไปหลายครั้งหลายคราเพราะต้องมาคอยเฝ้ามู่หรงเซียวตามคำสั่งจึงไม่คัดค้านแม้รู้ตัวว่าอาจจะเป็นฝ่ายที่ต้องเลี้ยงสุราก็ตาม

สายตาสั่นเทามองดูถุงเงินที่เบาบางเสียยิ่งกว่าขนนกจนเมิ่งเซียงหยอกล้อ 

“เจ้าทำงานทั้งวันทั้งคืนปานนี้แต่เงินเดือนไม่ขึ้นเลยหรือ ท่าทางหัวหน้าของเจ้าคงจะขี้เหนียวน่าดู”

เสิ่นจื้อเหลียงทำหน้าเศร้า “ข้าเป็นเด็กใหม่ไม่มีแม้แต่ตำแหน่ง หัวหน้าให้ข้าวทุกมื้อ ให้ที่พักอาศัย ข้าก็พอใจมากแล้ว อีกอย่างหัวหน้าไม่ได้มีเงินทองมากมายนักหรอก ได้รับเงินเดือนมาเท่าไหร่ก็เอาไปช่วยคนตกทุกข์ได้ยากเสมอ บางทีข้าอาจจะมีเงินเก็บมากกว่าเขาก็ได้”

“พูดเป็นเล่น รองแม่ทัพจะอนาถาปานนั้นเลยหรือ ถึงอย่างไรก็ต้องมีแบ่งไว้ให้คุณหนูหยางบ้างสิ” เมิ่งเซียงรู้ว่ารองแม่ทัพมีน้องสาวอายุเท่าเสิ่นจื้อเหลียงอีกคน ไม่มีทางปล่อยให้นางอดอยากหรือขาดแคลนทรัพย์อย่างแน่นอน

“แบ่งให้ผู้อื่นจนตัวเองเหมือนอยู่พรรคกระยาจก” เจ้าตัวพึมพำแล้วส่ายหน้า “แต่ถึงอย่างนั้นหัวหน้าก็ไม่ได้เดือดร้อนอันใด”

“โอ๊ย คนอย่างเขาจะไปรู้สึกรู้สาอันใด ถ้าไม่บอกว่าเป็นคนข้าก็นึกว่าเป็นก้อนหินต้นไม้ นิ่งเฉย เยือกเย็นขนาดนั้น” สาวใช้สกุลมู่ถอนหายใจนึกถึงสิ่งที่อีกฝ่ายทำกับเจ้านายของตัวเอง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็คิดได้ว่าดีกับผู้อื่นได้แต่ใจร้ายกับมู่หรงเซียวเหลือเกิน

“เมิ่งเซียง อาเหลียง” เสียงหวานตะโกนเรียกมาแต่ไกล สีหน้ายิ้มแย้มของมู่หรงเซียวพลอยทำให้พวกเขารู้สึกสดชื่นไปด้วยเห็นทีวันนี้คงต้องมีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นอย่างแน่นอน

สามเกลอผลัดกันยิงธนูโดยไม่มีใครยอมใครพลันเด็กใหม่ต้องยอมแพ้เพราะตกรอบ เหลือเพียงมู่หรงเซียวและเซี่ยหลานเฟิงประลองธนูสามดอกตามเดิม หากแต่ครั้งนี้ฝือมือของทั้งคู่พัฒนาไปมากจนต้องเพิ่มขีดจำกัด

“ห้าดอกหรือขอรับ” เด็กหนุ่มดวงตาเบิกโต ไม่เชื่อว่าจะมีใครทำได้ ขนาดคนในหน่วยซิงอวี่ยังทำได้แค่เพียงสามดอกแต่พอมองหน้าหัวหน้าหน่วยหลิ่งเหวินและบุตรสาวแม่ทัพใหญ่แล้วอะไรก็คงเกิดขึ้นได้

ฉึก! เสียงลูกศรปักเข้าใจกลางเป้าเหมือนอย่างเคย มือขวาแม่ทัพใหญ่มองคู่แข่งด้วยสายตาท้าทาย

มู่หรงเซียวหยิบลูกศรมาห้าดอก ตั้งท่าเล็งเป้าหมายด้วยแววตาจริงจัง เฉียบคม สูดลมหายใจแล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจในจังหวะที่นิ่งที่สุดปล่อยมือยิงศรออกไป

ฉึก! ลูกศรทั้งห้าปักใจกลางเป้าจนแทบทะลุไปข้างหลังเพราะความแรง เสิ่นจื้อเหลียงกลืนน้ำลายดังเอื๊อก อ้าปากค้างไม่เชื่อสายตาเพราะแรงจากลูกศรแทบเจาะเกราะได้เลยทีเดียว

“เฟิงเกอ ข้าพอจะสอบผ่านได้หรือไม่” หญิงสาวหันมาถามผู้เป็นหัวหน้าหน่วย “แม้ว่ากลยุทธ์การรบอาจจะแพ้ท่านไปบ้างแต่ฝีมือธนูของข้านำหน้าท่านอยู่หลายก้าวไม่ใช่หรือ”

เซี่ยหลานเฟิงรู้ดีว่านางเก่งกาจแต่ถึงอย่างไรก็เป็นคุณหนูสกุลมู่ เขาไม่อยากให้สตรีเช่นนางต้องอยู่ท่ามกลางดงศรธนูหรือคมดาบในสงครามเลยจึงไม่ยอมรับเข้ากองทัพเสียที

“หากเฟิงเกอไม่รับข้า เช่นนั้น…” ท่าทีเจ้าเล่ห์แสดงออกมาทันใดจนทุกคนลุ้นตามไปด้วยว่าเจ้านายคิดก่อเรื่องอะไรอีก

“…”

“ข้าจะไปเข้ากองพลธนูของแม่ทัพเจียง” รอยยิ้มกว้างดูน่ากลัวนักเพราะหญิงสาวคิดจริงทำจริง “ข้าจะปลอมตัวเป็นบุรุษสมัครเข้าคัดเลือก”

“ข้าจะคัดค้านเจ้าค่ะ” เมิ่งเซียงโพล่งออกมาเป็นคนแรก ไม่อยากปล่อยให้คุณหนูคนดื้อคลาดสายตา

“แม่ทัพเจียงโหดเหี้ยม เข้าตีทัพเมื่อใดห้ามมีคำว่าพ่ายแพ้” เสิ่นจื้อเหลียงเอ่ยตามที่ได้ยินมา “หากทำผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวถูกลงโทษไม่ต่างจากเชลย”

“ใครจะโหดร้ายก็คงไม่เท่ารองแม่ทัพหยางของเจ้าหรอก” เมิ่งเซียงเบ้หน้าแล้วหันไปหามือขวาแม่ทัพใหญ่ที่ยังคงนิ่งเงียบ “ท่านจะไม่ห้ามหน่อยหรือเจ้าคะ”

“คุณหนู ไม่อยากแต่งเข้าจวนสกุลหยางแล้วหรือขอรับ” เซี่ยหลานเฟิงลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งแต่ต้องถามออกไปเพื่อความแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยากทำเช่นนี้เพื่อประชดประชัน

“ไม่แต่ง ข้าอยากช่วยงานท่านพ่อ ได้ไปอยู่เมืองต้าหลินกับพวกท่านแล้วก็ไปเที่ยวภูเขาหิมะ อีกทั้งที่แห่งนั้นยังมีนักดนตรีจากต่างแดนมาด้วย เสียงกู่ฉินไพเราะเสนาะหู ข้าอยากฟังเพลงทุกวันก่อนนอน” มู่หรงเซียวมีเป้าหมายในใจคล้ายกับเวลานี้ตัดใจจากหยางเสวี่ยเฟยได้แล้ว

“จริงหรือ” เมิ่งเซียงและเซี่ยหลานเฟิงถามพร้อมกัน “ไม่แต่งหรือ” ทั้งคู่ยังอยากรู้ว่าสิ่งใดทำให้นางตัดใจได้

คุณหนูสกุลมู่หัวเราะร่าแล้วตอบว่า “ข้าได้ยินมาว่าบุรุษจากแดนเหนือรูปงามยิ่งนัก คิ้วเข้ม ใบหน้าคม ผิวขาว ดวงตาสีฟ้า”

“คุณหนูล้อข้าเล่นอีกแล้ว” เมิ่งเซียงถอนหายใจจำได้ว่าเจ้านายเคยพูดว่าแค่เปิดประตูจวนออกไปจะต้องเจอคนที่ดีกว่าชายผู้นั้นแต่สุดท้ายก็วนมาที่คนเดิมโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

“เฮ้อ ก็ได้ ๆ” หญิงสาวถอนหายใจเลิกแกล้งสมุนของตัวเอง “ต่อให้ข้าเป็นถึงบุตรสาวแม่ทัพใหญ่แต่ใช่ว่าจะได้ทุกอย่างที่ปรารถนา นอกเหนือจากแต่งเข้าจวนสกุลหยาง ข้าก็มีความฝันอย่างอื่นเช่นกัน ในเมื่อข้าทำให้เขารักข้าไม่สำเร็จ ความพยายามทั้งหมดก็กองไว้ตรงนั้นนั่นแหละเพราะอย่างน้อยเวลานี้ข้าก็รู้ว่าหากจะเข้าร่วมกองทัพของท่านพ่อ ข้าจะต้องทำสำเร็จจนท่านพ่อภูมิใจในสายเลือดทหารเป็นแน่”

“ถ้าคุณหนูตัดสินใจได้แล้ว ข้าก็จะไม่ห้ามขอรับ” ในที่สุดหัวหน้าหน่วยหลิ่งเหวินก็ต้องยอมแพ้เมื่อได้ฟังความตั้งใจของคนตรงหน้า 

“เฟิงเกอ ท่านรับข้าเข้ากองทัพแล้วหรือ”

“ยังขอรับ” เจ้าตัวส่ายหน้า “ถึงอย่างไรก็ต้องเรียนให้แม่ทัพใหญ่ทราบเสียก่อนว่าบุตรสาวของเขาดื้อรั้นจะเข้าร่วมกองทัพ”

“ท่านพ่อไม่เคยขัดใจข้า เฟิงเกอ... ท่านเตรียมตัวเอาไว้ได้เลย ภายในสองปีข้าจะเป็นหัวหน้าท่านให้ได้”

คราวนี้เซี่ยหลานเฟิงหัวเราะลั่น ยิ้มมุมปาก “ข้าจะคอยดูขอรับ” เขายอมรับได้อยู่แล้วหากบุตรสาวแม่ทัพใหญ่จะกลายเป็นหัวหน้าของเขาไปอีกคนและยังพร้อมดูแลปกป้องนางไปตลอดชีวิตอีกด้วย

 

อีกฟากหนึ่ง

หยางเสวี่ยเฟยเข้าร่วมการฝึกกับบรรดาลูกน้องประจำหน่วยเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงออกมาเดินตรวจตราพื้นที่รอบนอกวังตามคำสั่งของแม่ทัพหลี่

“คุณชายหยาง” เสียงหวานเอ่ยเรียกเขา รอยยิ้มบนใบหน้าแสดงออกว่าดีใจอย่างเห็นได้ชัด “ลมอะไรหอบมาทางนี้หรือเจ้าคะ”

“ข้าเพียงออกมาตรวจตราตามปกติ” เขาตอบเหออันเหลียนด้วยสีหน้าเรียบเฉย

บุตรสาวขุนนางฝ่ายซ้ายผู้เป็นญาติทางฝั่งเหอกุ้ยเฟยมักทำตัวประหนึ่งเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเขาเหมือนมู่หรงเซียวไม่มีผิด ชายหนุ่มจึงไม่ค่อยอยากเสวนากับนางสักเท่าใดนัก

“รองแม่ทัพได้ยินข่าวลือหรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวกล่าวชี้นำ ท่าทางเหมือนอยากให้เขาถามต่อ

ครั้นเห็นว่าหยางเสวี่ยเฟยทำท่าเดินจากไปก็รีบโพล่งขึ้นมาว่า “ข้าเห็นมู่หรงเซียวเที่ยวหอราตรีเจ้าค่ะ”