ตอนที่ 9 น่ารำคาญ

สายตาที่เปลี่ยนไปของรองแม่ทัพทำให้นางมั่นใจว่าต่อให้สาธยายความผิดของนางผู้นั้นจนเช้าอีกวัน เขาจะยังคงฟังนางไม่มีเบื่อหน่าย

“นางเป็นสตรีไม่มีทางเข้าหอราตรีได้ บางทีเจ้าอาจตาฝาดไปกระมัง” แม้ปากจะพูดอย่างนั้นแต่ใจกลับเชื่อว่าคนอย่างนางมักทำในสิ่งที่ตนเองต้องการเสมอเพียงแต่หอราตรีมีอันใดน่าสนใจจึงอยากรู้อยากเห็นนัก

“รองแม่ทัพหยาง หากข้าไม่ได้เห็นกับตาคงไม่มีทางปริปากพูดสิ่งใดหรอก” เหออันเหลียนยิ้มมุมปากคิดว่าการใส่ความกำจัดศัตรูหัวใจนั้นง่ายนิดเดียว 

หากไม่มีมู่หรงเซียวแล้ว การเขี่ยเสิ่นอวี้หลานออกไปยิ่งง่ายกว่าปอกกล้วยเพราะหญิงสาวผู้นั้นอ่อนแอเสียยิ่งกว่าผู้ใด ทั้งยังไม่มีใครหนุนหลังอีกด้วย

“คืนก่อนนั้น ข้าเห็นนางแต่งกายเป็นบุรุษเดินออกมาจากหอราตรี กลิ่นสุราคลุ้งกระจายแถมยังกอดคอแนบชิดอยู่กับบุรุษร่างสูงอีกคนหนึ่ง ผู้อื่นอาจจะไม่รู้ว่าเป็นนางแต่ข้าหูตาดีย่อมสังเกตได้ ในเยว่จวนนั้น ผู้มีดวงตาสีทับทิมหาได้ยากยิ่งโดยเฉพาะยามที่ดวงตาคู่นั้นต้องแสงจันทร์เกิดประกายแวววาวยิ่งมีน้อยคนไปอีก ต่อให้ข้าจำนางไม่ได้แต่คนข้างกายคือเซี่ยหลานเฟิงไม่มีผิดเป็นแน่”

หยางเสวี่ยเฟยหลับตาลงพลางแสยะยิ้มนึกถึงเด็กใหม่ที่ฝากฝังงานคิดในใจว่า เสิ่นจื้อเหลียง เจ้าเด็กนั่นถูกนางชิงตัวไปแล้วอย่างนั้นหรือ

“คุณหนูเหอบอกว่าเจอนางยามค่ำคืนหน้าหอราตรี ไม่ทราบว่าคุณหนูมีธุระอันใดดึกดื่นจึงผ่านไปทางนั้นหรือขอรับ”

เพียงได้ยินคำถามของเขา หญิงสาวเหงื่อแตกพลั่กแก้ตัวว่า “งานเลี้ยงจวนสกุลถังเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าทันควันก่อนจะเบนเรื่องกลับมา “แล้วเรื่องมู่หรงเซียวเล่า รองแม่ทัพจะทำอย่างไรเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้มีส่วนใดเกี่ยวข้องกับสกุลมู่” 

“แต่ว่านางน่ะ…”

“คุณหนูเหอ หากไม่มีเรื่องใดแล้วข้าคงต้องขอตัว” รองแม่ทัพหยางพูดจบแล้วเดินแยกไปอีกทางในทันที ทิ้งให้นางยืนหน้ามุ่ยกับสาวใช้ที่พยายามปลอบใจเจ้านายเพียงลำพัง

คืนวันเดียวกัน มู่หรงเซียวปลอมตัวเป็นบุรุษเข้าไปในหอราตรีพร้อมกับคนอื่น ๆ ด้วยความตื่นเต้น หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ฟังเสียงกู่ฉินเหมือนอย่างเคย 

เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นพลันเสียงอื่นเงียบสงบในทันใด หญิงสาวยกจอกสุราดื่มอย่างสบายใจ ปล่อยอารมณ์สุนทรี ดวงตาเป็นประกายเมื่อได้ฟังในสิ่งที่ชื่นชอบ

“ไพเราะยิ่งนัก” เมิ่งเซียงกระซิบบอกเจ้านายของตนเพราะเพิ่งเคยมาที่แห่งนี้ครั้งแรก

“ข้าถึงได้ชอบมาที่นี่อย่างไรเล่า” มู่หรงเซียวเลิกคิ้วแล้วหันไปมองเซี่ยหลานเฟิงกับเสิ่นจื้อเหลียง “จันทร์เพ็ญครั้งหน้า พวกเจ้าจะมากับข้าอีกหรือไม่”

“มา!!!” ทั้งสามคนตอบพร้อมกันพลันได้ยินเสียงกระดิ่งทองสั่นเป็นจังหวะแล้วใครคนหนึ่งค่อย ๆ เดินเข้ามาแทนที่นางผู้นั้น

“เสี่ยวเซียน นั่นผู้ใดหรือ” บุตรสาวแม่ทัพใหญ่เอ่ยถามเพราะไม่คุ้นหน้าสตรีผู้นั้น มองจากภายนอก นางมีรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวสลวย นิ้วมือเรียวและดวงตาเฉี่ยวคม

“นางชื่อว่าเซียงเซียงเจ้าค่ะ เป็นนักดนตรีเลื่องชื่อจากแคว้นซวงเหวิน คุณชายช่างโชคดีที่ได้เจอนางในวันนี้” หญิงสาวประจำหอราตรีตอบความสงสัยพลางรินสุราดอกท้อให้ลูกค้า “ดูงดงามมากใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“อืม” มู่หรงเซียวพยักหน้าดื่มสุราหมดจอก

“แต่คุณชาย น่าเสียดายที่นางไม่รับแขก”

บุตรสาวแม่ทัพใหญ่พ่นสุราออกมาทันทีที่ได้ยินทำเอาคนที่เหลือกลั้นยิ้ม “ข้าบอกแล้วหรือว่าคืนนี้อยากให้นางปรนนิบัติ”

“ข้าเห็นคุณชายจ้องไม่วางตาเช่นนั้นจะให้คิดอย่างอื่นได้อย่างไรกัน อีกอย่างคุณชายไม่สนใจหญิงงามของหอราตรีบ้างหรือเจ้าคะ” เสียงออดอ้อนพยายามโน้มน้าวใจแขกคนสำคัญของร้าน

เมิ่งเซียงได้ยินอย่างนั้นจึงกระซิบแกมหยอกล้อเจ้านาย “คุณชายถึงวัยแต่งงานแล้วแต่ยังไม่มีใคร อยากลองลิ้มรสสาวงามบ้างหรือไม่เล่า”

บุตรสาวแม่ทัพใหญ่ยิ้มกว้าง “เจ้าเองก็เหมือนกัน อยากลองไปพร้อมข้าหรือไม่เล่า” พลันยกจอกสุราดื่มจนหมดแล้วยิ้มให้สตรีใจกลางหอราตรีที่กำลังเตรียมการแสดง

ท่วงทำนองดังกังวาน เสียงใสไพเราะอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนตรึงใจมู่หรงเซียวยิ่งนัก จู่ ๆ หญิงสาวผู้นั้นก็เงยหน้ามองมาทางนางพร้อมรอยยิ้มบางปรากฏ

“หน้าคุ้น ๆ ยิ่งนักแต่กลับนึกไม่ออก” มู่หรงเซียวพึมพำแล้วโบกมือทักทายอย่างอารมณ์ดีจนท้ายที่สุดแล้วได้รับสุราหมักชั้นดีมาดื่มกันจนเมามายเหลือเพียงเซี่ยหลานเฟิงที่ประคองสติตนเองได้ดีที่สุดเพราะแพ้ของมึนเมาจึงไม่ได้ดื่มสุราเลยสักจอก

เขาอุ้มมู่หรงเซียวขึ้นมาแล้วให้ลูกน้องที่เหลือแบกเมิ่งเซียงและเสิ่นจื้อเหลียงไปส่งที่จวน

ระหว่างทางได้ยินเสียงคุณหนูร้องเพลงไปด้วยก็ทำเอากลั้นยิ้มไว้ไม่ได้จนกระทั่งพบว่าหยางเสวี่ยเฟยยืนอยู่หน้าจวนสกุลมู่

“เฮอะ…” รองแม่ทัพหยางมองสภาพคนเมา

“รองแม่ทัพมีเรื่องใดจึงมายืนขวางทางหน้าจวนผู้อื่น” หัวหน้าหน่วยหลิ่งเหวินเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ข้าเพียงแค่มาดูว่าข่าวลือเป็นจริงหรือไม่ แต่กลับพบว่าคุณหนูของเจ้ากระทำตัวไม่สมกับเป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่” ชายหนุ่มเอ่ยโดยไม่เก็บความในใจ

“รองแม่ทัพมีสิทธิ์พูดเช่นนี้หรือ หากมือข้ายังว่างอยู่คงได้จับดาบขึ้นมาตวัดสักครั้ง” เซี่ยหลานเฟิงพูดไปอย่างนั้นเพราะไม่ชอบที่มีใครมาว่ากระทบเจ้านายของตัวเองโดยเฉพาะอย่างยิ่งคนตรงหน้าที่มักจะทำให้มู่หรงเซียวเศร้าสร้อยอยู่เสมอ

“เสิ่นจื้อเหลียง!” เสียงเรียกจากหัวหน้าดังลั่นขนาดนั้นแต่เจ้าตัวนอนแน่นิ่งสลบไปนานแล้ว “ข้าสั่งให้เจ้ามาทำงาน เหตุใดจึงเมามายเช่นนี้” 

เวลานี้ไม่จำเป็นต้องปิดบังต่อไป หยางเสวี่ยเฟยรู้ดีว่าลูกน้องของตัวเองคงถูกจับได้มานานแล้ว หากแต่เด็กหนุ่มเพิ่งเคยได้ลิ้มลองสุราชั้นดีจากแคว้นซวงเหวินจึงดื่มเพลินจนเมาไร้สติ

“เสิ่นจื้อเหลียง!!!” แม้ว่าเสียงเรียกนั้นจะดังขึ้นกว่าเดิมแต่ไม่เป็นผล “ฟื้นขึ้นมาเมื่อใดข้าจะสั่งโบยเจ้าห้าสิบไม้”

“ใครกัน!” คนเมาอีกคนเงยหน้ามองรองแม่ทัพ “ใครจะลงโทษอาเหลียง”

“คุณหนู ฟื้นแล้วหรือขอรับ” หากรู้ว่าสุราจากแคว้นซวงเหวินทำให้คนคอแข็งอย่างมู่หรงเซียวสลบไสลถึงเพียงนี้ เขาจะรีบห้ามไม่ให้นางดื่มแม้แต่หยดเดียว

“ข้าไม่ได้เมา ข้าแค่… ละ… หลับตาเฉย ๆ” บุตรสาวแม่ทัพใหญ่กระซิบกับพี่ชายที่นับถือ “เฟิงเกอ เจ้านั่น… เป็นผู้ใดถึงได้มายืนขวาง… ทาง… เข้า… บ้านข้า”

หยางเสวี่ยเฟยไม่ยืนอยู่เฉย ๆ แต่ก้าวเข้ามาใกล้ให้นางได้เห็นใบหน้าชัดเจนพลันได้กลิ่นสุราคละคลุ้งจนเบ้หน้า ปากที่ปิดเงียบจึงเอ่ยทันที “เป็นสตรีสูงศักดิ์แต่ทำตัวเหมือนไม่ได้รับการสั่งสอน ฮูหยินมู่รู้ข่าวลือของบุตรสาวเมื่อใดคงล้มป่วย หากแม่ทัพใหญ่เห็นกับตาคงปวดใจที่เจ้าทำตัวไร้ราคาเยี่ยงนี้”

“…” มู่หรงเซียวหรี่ตามองดู แล้วถามขึ้นอีกครั้งว่า “เฟิงเกอ บอกข้าทีว่า… ข้าไม่ได้หูแว่ว จะ… เจ้านั่นพูดถึงข้าอยู่หรือ”

“ไม่ใช่คุณหนูหรอกขอรับ” มือขวาแม่ทัพใหญ่ปฏิเสธแล้วถลึงตามองคนตรงหน้าที่กล้าพูดจาดูถูกเหยียดหยามนาง ส่งสายตามองให้เขาถอยไปไกล ๆ 

“ข้าพูดถึงเจ้า คุณหนูสกุลมู่” เขาเอ่ยย้ำ “ทำตัวไร้ยางอายไม่มีหัวคิด ไร้สติแล้วยังกล้าใกล้ชิดกับบุรุษยามค่ำคืน”

“เฟิงเกอ จวนข้ามีคนบ้า… บ้า… มาอาศัยอยู่หรือ” หญิงสาวบอกให้พี่ชายปล่อยลงแล้วยืนประจันหน้าอีกฝ่าย พยายามทรงตัวไม่ให้ร่างกายโงนเงน

“มู่หรงเซียว ตั้งสติเสียที!!!” หยางเสวี่ยเฟยตะโกนเสียงดังแต่สิ่งที่ได้รับคือฝ่ามือตวัดกว้างแล้วตบฉาดลงมาที่ใบหน้าของเขาทำเอาทุกคนที่นั่นตะลึงไม่แพ้กัน

เพียะ!

“หากไม่ใช่คนบ้า… ก็คงจะเป็นเจ้าสินะ หยาง… เสวี่ยเฟย” นางยิ้มมุมปากในขณะที่อีกฝ่ายอึ้งเพราะถูกตบเป็นครั้งแรก ทั้งยังไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้าทำเช่นนี้กับเขา “เจอหน้ากันคราใดก็เอาแต่… พ่น… คำดูถูกทำร้ายน้ำใจข้า”

“…” ใบหน้าข้างนั้นเจ็บแสบ เสียงในหูดังวิ้งสะท้อนอยู่ข้างในแทบจับใจความคำพูดของมู่หรงเซียวไม่ได้

“ข้า… เคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเรื่องระหว่าง… เรา… จบสิ้นตั้งแต่เมื่อใด ข้ารั้งตัวเจ้าไว้หรือ… ถะ… ถึงได้รังควานกันไม่จบไม่สิ้น” ดวงตาสีทับทิมจ้องคนตรงหน้า แววตาเป็นประกายสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืนดูงดงาม “ข้า… จะทำสิ่งใดก็เรื่องของข้า เหตุใดต้องทำตัว… มะ… เหมือนเดือดร้อนนัก เจ้าเป็นสามีข้าหรือ”

“ข้าไม่ใช่” เขาตอบทันควัน “คนทำผิดคือเจ้า เหตุใดจึงเถียงข้าไม่หยุด”

“ข้าทำผิดต่อผู้ใด ท่านพ่อท่านแม่… ไม่เคยดุว่าข้า เฟิงเกอ เมิ่งเซียงหรือแม้แต่อาเหลียงก็ด้วย มีแต่เจ้า… นั่นแหละ” นางเอ่ยถามอยากรู้ความคิดของเขา เวลานี้มึนเมาเพราะสุราพาลไม่อยากยับยั้งอารมณ์ประคองสติเอาไว้สักเท่าไหร่ คิดเห็นสิ่งใดจึงพูดออกไปจนหมด “ไหน ๆ ก็ชอบดุด่าข้าแล้ว คะ… คืนนี้… มีเรื่องใดก็พูดออกมาให้หมดเถิดเพราะต่อไปข้าจะไม่อยู่ให้เจ้าทำเช่นนี้อีกแล้ว”

“มู่หรงเซียว ทำตัวเยี่ยงนี้เพราะอยากประชดข้าหรือ เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่มีทางหลงกลคนอย่างเจ้า ข้าไม่มีวันหึงหวง” รองแม่ทัพหยางขมวดคิ้ว สีหน้าเยือกเย็น

ขณะที่มู่หรงเซียวหันไปมองเซี่ยหลานเฟิงแล้วบึนปากใส่หยางเสวี่ยเฟย “หึงไม่หึง… ก็เรื่องของเจ้า ข้าร้องขอหรืออย่างไร เจ้าช่าง… นะ… น่ารำคาญจริง ๆ”

“เฮอะ…” ครั้นได้ยินนางพูดเช่นนั้นถึงกับแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ “เจ้าทำผิดแท้ ๆ แต่กลับกล้าว่าข้าหรือ”

“เฟิงเกอ ข้าง่วงนอนแล้ว พาข้าไปส่งที่ห้องเถอะ” นางไม่ฟังคำบ่นของเขาแล้วหันไปอ้อนคนข้างกาย นัยน์ตาหวานเยิ้มเพราะความมึนเมา น้ำเสียงหวานละมุนชวนเคลิบเคลิ้ม “เดินไม่ไหว อุ้มขะ… ข้าหน่อยเจ้าค่ะ”

“มู่หรงเซียว!!! เจ้า...” หยางเสวี่ยเฟยไม่ทันได้พูดอะไรไปมากกว่านั้นกลับได้ยินนางบอกว่า “หุบปากได้แล้ว ข้าหนวกหู ดึกดื่นป่านนี้จะตะโกนทำไมนัก”

“เจ้า…”

“เฟิงเกอ ไปนอนกันเถอะเจ้าค่ะ”

เซี่ยหลานเฟิงยิ้มมุมปาก สายตามองไปที่รองแม่ทัพสร้างความขุ่นเคืองใจให้อีกฝ่ายเป็นอย่างยิ่งก่อนจะอุ้มมู่หรงเซียวเข้าไปในจวนโดยไม่หันกลับมามองใครบางคนที่ร้อนรนใจอยู่คนเดียว