LOGINเพราะในอดีตผิดหวังจากเรื่องอวิ๋นซือ ฉิงเหวินฟู่จึงใช้การเดินทางเยียวยาความรู้สึก และสถานที่ที่เขามาเยือนบ่อยที่สุดก็คือเจียงหนานนั่นเอง และนั่นก็ทำให้ความสัมพันธ์กับสหายในวงการอย่างหร่วนอี้เรียกได้ว่าสนิทสนมกันเลยทีเดียว เดิมทีคุณชายใหญ่สกุลหร่วนก็นึกสงสัยไม่น้อย ฉิงเหวินฟู่ที่เขารู้จักไม่เคยแสดงคว
“ท่านพ่อท่านแม่ ลูกอยากได้ขนมนั่นเจ้าค่ะ” ก้อนแป้งน้อยที่ยามนี้เป็นกลายเป็นเด็กหญิงหน้าตางดงามพยายามช่วยกันฉุดรั้งบิดามารดาเข้าไปหาขนมตรงหน้าด้วยท่าทางน่าเอ็นดูอวิ๋นซือมองแล้วอมยิ้ม นางก้าวเดินตามแรงดึงเช่นเดียวกับสามี พอได้ขนมสมใจ เด็กหญิงทั้งสองก็มีรอยยิ้มเบิกบานใจเพราะภรรยาจากเมืองหลวงไปเสียนาน
ภายหลังจากอวิ๋นซือแต่งเข้าสกุลฉิงได้เกือบปี เถ้าแก่ฉิงก็สละตำแหน่งเจ้าบ้านให้แก่หลานชายคนโต ส่วนมารดาสามีก็เลิกยุ่งเกี่ยวเรื่องงานของตระกูล หันมาเร่งให้สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้เล็กมีก้อนแป้งน้อยๆ ให้ตนอุ้มเสียทีไม่นานนักหยางซินหนี่ว์ก็เริ่มแสดงอาการแพ้ท้อง ทุกคนในสกุลฉิงล้วนยินดีปรีดา ทว่าอวิ๋นซือกลับมีท่
โจวฮ่องเต้ทอดพระเนตรร่างบนพื้นแล้วถอนพระปัสสาสะ แม้อีกฝ่ายจะไร้รอยยิ้มบนใบหน้า ทว่ากลิ่นอายรอบตัวก็ยังมีความสดใสให้เห็นมากกว่าครั้งอยู่ในวังหลังแม้วันนี้จะมีอำนาจในมือเพียงใด ทว่าแค่รอยยิ้มของภรรยาก็ยังไม่อาจรักษาไว้ได้ โอรสที่สิ้นชีพไปคือความผิดพลาดของพระองค์ อี้อินไม่เคยเอ่ยคำตัดพ้อแต่แสดงออกอย่า
ดึกสงัดท่ามกลางความเงียบที่มืดสลัว อี้ฮองเฮาทรงกระเสือกกระสนบนเตียงภายในตำหนักคุนหนิง พระพักตร์ที่ส่ายไปมาเปียกด้วยเหงื่อที่หลั่งรินราวกับน้ำหลาก สองหัตถ์กุมท้องพลางกรีดร้องอย่างอ่อนแรง พร้อมกับโลหิตสีแดงฉานที่ไหลซึมออกมาจนเห็นได้ชัดปี้หยวนถลันเข้ามาเห็นสภาพผู้เป็นนายก็ให้ตกตะลึงจนหัวใจแทบจะหยุดเต้
ฮ่องเต้ทรงทราบถึงความสามารถของหมิงหยวนดี จึงมีพระประสงค์จะซื้อใจนั้นด้วยการให้บุตรสาวของเขาโดดเด่นขึ้นจนเป็นถึงกุ้ยเฟย ในระยะเวลาเพียงไม่กี่ปีก็ก้าวมาเป็นรองเพียงอี้อินที่เป็นฮองเฮาเท่านั้นในขณะที่ทุกคนพยายามคาดเดาว่า หมิงกุ้ยเฟยจะมีความสามารถเทียบบารมีของฮองเฮาได้หรือไม่ เรื่องสั่นสะเทือนวังหลังก็
ใบหน้าคมคายไม่แสดงอารมณ์ให้เห็น เขาเพียงเอ่ยคำพูดเบาสบายคล้ายสายลม “เจ้าไม่จำเป็นต้องบ่ายเบี่ยง ข้าเพียงต้องการบอกให้เจ้ารู้ หากเจ้าไม่ปรารถนา ข้าก็ไม่ฝืนใจบังคับ เรื่องแบบนี้ต้องใช้เวลาข้าเข้าใจดี เพียงหวังว่าเจ้าจะทบทวนมันสักครั้ง”ร่างสูงขยับกายลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยคำอำลา ทว่ากลิ่นอายความผิดหวังยังค
“เจ้าจะมานั่งร่ำร้องเพื่ออะไร แทนที่จะคิดหาหนทาง” เสียงตวาดจากห้องข้างๆ ดังขึ้นอย่างหงุดหงิด ดวงตาอดีตเสนาบดีกรมคลังในยามนี้แดงเถือก พยายามขบคิดหาวิธีรอดพ้นชะตากรรมอย่างไม่ยอมจำนน ทว่าต่อให้คิดหาหนทางได้แล้วอย่างไร ในเมื่อตัวเองนั้นถูกคุมขังไร้อิสระ ญาติมิตรสหายที่เคยคบหาล้วนไม่เห็นหน้า ชั่วขณะนั้นอ
หยวนกงกงฟังแล้วถึงเข้าใจ ทว่าเขานั้นเห็นด้วยกับฮองเฮาอย่างยิ่ง เจ้านายของเขาเป็นผู้ที่หาเหตุผลด้วยยากจริงๆ นั่นละ ไม่ต้องเอ่ยคำตอบออกมา ฮ่องเต้ก็ทรงทราบถึงความคิดในใจคนสนิท ยิ่งเมื่อทอดพระเนตรอาการผงกศีรษะอย่างเห็นด้วย พระพักตร์ที่คล้ำนั้นก็แทบกลายเป็นสีดำสนิทไปทันที“หยวนกงกง เราขอสั่งให้เจ้าขึ้นไป
“แล้วเจ้าพอรู้หรือไม่ว่าศพของฮูหยินใหญ่ถูกนำไปไว้ที่ใด”นางไม่แยแสบิดา ไม่คิดสนใจผู้อื่น ทว่าสิ่งเดียวที่ต้องการคือนำศพของมารดามาทำพิธี ทว่าฮองเฮาทรงรู้ทันว่านางต้องคิดอยากได้ร่างของมารดา ถึงได้ฝากถ้อยคำเตือนมากับหลันชิง ในอดีตนางไม่เคยได้รับรู้ถึงความอบอุ่บจากสัมผัสของมารดาแม้แต่ครั้งเดียว ยามนี้แม





![ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

![เฮ่าเทียนแห่งหอคณิกา [NC25+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)