พิพลอย | ลูกค้าคนสำคัญ

พิพลอย | ลูกค้าคนสำคัญ

เขาแค่มองหน้าฉันและพยักหน้าเท่านั้น ก่อนที่บัตเลอร์ของบริษัทจะเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่งและเสิร์ฟเครื่องดื่ม

“ไม่ทราบว่าคุณไดอาอยากได้ทำเลแถวไหนคะ”

“มหาลัย”

เสียง...

ทำไมเสียงเขาคุ้น ๆ โลกไม่ได้กลมขนาดนี้หรอกมั้ง ฉันคงติดเสียงคุณพี่โดมมากไป เขาอายุสามสิบกว่าแล้ว และเขาคงไม่เป็นแบบนี้...

“มหาลัยไหนคะ”

“ทุกมหาลัย เสนอมา” ฉันยิ้มตอบแล้วหยิบไอแพดมาเปิดโครงการแรก ขณะที่ลีน่าเข้ามาวางแฟ้มตรงหน้าเขาแล้วกางออก ตาคมกริบเหลือบมองหน้าเลขาฉันครู่หนึ่งก่อนจะก้มมองแฟ้มตรงหน้า

เลขาฉันหน้าตาดีสินะ ตาคนนี้หน้าม่อไม่เบา

“ตอนนี้เรามีคอนโดทำเลมหาลัยแทบจะทุกมหาลัยเลยค่ะ คุณไดอาสนใจคอนโดไหนเป็นพิเศษสอบถามได้เลยนะคะ ดิฉันจะทำส่วนลดให้”

เขาเปิดแฟ้มไปมา และปัดรูปในไอแพดเร็ว ๆ ผ่าน ๆ

“ทุกโครงการแบบแปลนเดียวกันเหรอ?”

“ใช่ค่ะ”

“ไม่มีความแตกต่างเลยสินะ”

“พอดีคอนโดย่านมหาลัย เราจะสร้างตอบโจทย์นักศึกษา ห้องไม่ใหญ่มากพอดิบพอดี 32-52 ตรม. ค่ะ”

“เธอตอบไม่ตรงคำถาม” ฉันยังอธิบายไม่จบต่างหาก และดู ๆ เขาคงอายุน้อยกว่าฉัน แต่คำพูดกับสายตาคือแบบ... โอ๊ย ฉันแก่กว่านะหางเสียงไม่มีเลย

“ฉันกำลังจะอธิบายต่อค่ะ Senior Plan เป็นโครงการใหญ่ของฉันเอง การที่เราใช้แบบแปลนห้องเดิมในทำเลมหาลัยอื่นด้วยก็เพราะหลัก ๆ ฐานลูกค้าคือนักศึกษา ขนาดห้องพอดี ดีไซน์ทันสมัย ซึ่งเราอยากขยายให้ครอบคลุมทุกพื้นที่ให้เป็นที่รู้จักโดยคงเอกลักษณ์ของโครงการไว้”

“อืม”

ใช่ค่ะ! พอฉันอธิบาย เขาก็ตอบกลับมาแค่นี้ และดูไม่ว้าวเลยด้วยซ้ำ

“ไม่ทราบว่าคุณไดอามีอะไรสอบถามอีกไหมคะ หรืออยากไปดูห้องตัวอย่างไหม?”

“ไม่ล่ะ ฉันขอคิดดูก่อน”

ฉันกับเลขามองหน้ากันทันที ไหนลีน่าบอกลูกค้ารายใหญ่คนนี้ซื้อแน่และตัดสินใจเร็ว แต่มาถามมาคุยแค่นี้แล้วขอคิดเนี่ยนะ ฉันผิดหวังนิดหน่อยที่ขายไม่ได้ แต่ก็ยังยิ้มตอบลูกค้าอยู่

“ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงฉันขอฝากข้อมูลแต่ละโครงการด้วยนะคะ หากมีข้อสงสัยสามารถสอบถามได้ค่ะ”

ฉันส่งโบรชัวร์และรายละเอียดส่วนลดพิเศษให้ แต่เขาไม่สนใจ กลับยืนขึ้นแล้วเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปจากห้อง ขณะที่ฉันหันขวับมองตามหลังกะพริบตาปริบ ๆ อ้าปากค้างกับสิ่งที่ผู้ชายคนนี้ทำ

ปกติฉันไม่มานั่งขายคอนโดแบบนี้หรอกมันเป็นหน้าที่ของเซล แต่นี่ฉันเห็นเลขาแจ้งมาว่าเขาสนใจลงทุนและซื้อคอนโดหลายยูนิต แถมเป็นลูกค้าเก่ามีประวัติการซื้อมาหลายสิบล้าน ฉันก็แค่อยากใส่ใจลงมาบริการด้วยตัวเองบ้าง

แต่ไม่คิดว่าจะโดนเด็กนักศึกษาปั่นหัว เสียเวลาจริง ๆ

“ลีน่า”

“ขาคุณพิพลอย”

“คราวหลังคัดลูกค้าให้ฉันดีกว่านี้ ไหนว่าลูกค้ารายใหญ่? ผิดคนรึเปล่า เด็กนั่น... โอ๊ยไม่สิผู้ชายคนนั้นยังเป็นนักศึกษาอยู่เลยนะ”

“เอ่อเป็นคุณไดอาถูกแล้วค่ะ ก่อนหน้านี้คุณไดอาลงทุนกับอสังหาฯของเราหลายโครงการแล้ว ลีน่าเคยเจอมาก่อนซื้อง่ายขายคล่อง แต่วันนี้เขาคงอารมณ์ไม่ดีหรือไม่ก็รอคุณพิพลอยนาน”

ฉันถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นมองหน้าเลขาตัวเอง

“ฉันเลทแค่สามนาทีเนี่ยนะ เหอะ! เอาเป็นว่าถ้าเขามาอีกเธอให้เซลตัวท็อปขายไปแล้วกัน ฉันไม่ว่างแล้ว”

“ค่ะ ๆ คุณพิพลอย”

พอรู้ว่าฉันจะออกไปบัตเลอร์ที่อยู่ในห้องก็รีบเดินนำไปเปิดประตูให้ แต่พอฉันก้าวขาพ้นบริเวณห้องรับรองเท่านั้น... ปลายเท้าสองข้างก็เบรกเอี๊ยดทันที

เขาอยู่หน้าห้อง! แถมอยู่กับพี่พิชญ์ด้วย!

จะได้ยินไหม? ทำไมพี่ชายมองหน้าฉันแบบนั้นล่ะ

“เอาเป็นว่าผมขอปิดทุกยูนิตในทำเลมหาลัยT”

พี่พิชญ์ยิ้ม

“ไว้ทางเราจะส่งเซลไปพบคุณไดอาอีกครั้งครับ ขอบคุณที่ไว้วางใจ

เกรย์ไทม์”

พี่ชายฉันกับคุณไดอาจับมือกัน ก่อนที่ร่างสูงหุ่นเพอร์เฟกต์ของเขาจะเดินออกไปโดยไม่สนใจฉัน แต่ฉันยืนตัวแข็งแล้ว เพราะพี่พิชญ์เดินมาใกล้ ๆ มองฉันด้วยสายตาแกมดุ

“พิพลอย ตามพี่มาที่ห้องทำงาน”

“ค่ะ”

••

“พิพลอยนินทาลูกค้าแบบนั้นไม่ได้”

“พิพลอยเปล่านะคะ ก็แค่บ่นกับลีน่าเพราะผู้ชายคนนั้นไม่มีมารยาทกับ

พิพลอยก่อน”

“ไม่ได้ครับ เขาคือลูกค้าพิพลอยอย่าเอาอารมณ์หงุดหงิดที่ขายคอนโดไม่ได้มาลงแบบนี้ ที่บอกว่าเด็กนั่น... รู้ไหมว่าผู้ชายคนนั้นลงทุนกับเราไปเท่าไหร่”

พี่พิชญ์ดันแฟ้มเอกสารปึกใหญ่มาตรงหน้าฉัน

“เขาเป็นนักศึกษาก็จริง แต่มีธุรกิจมากมาย ครอบครัวส่งออกผลไม้ทั่วโลก มีโรงงานผลไม้อบแห้ง และมีผับในกรุงเทพหลายแห่ง”

ฉันไม่เปิดดูแค่มองแล้วถอนหายใจออกมา หล่อนะ เท่มาก แต่ฉันไม่ถูกโฉลกกับเขาเลย ปฏิเสธฉันง่าย ๆ แต่มาดีลกับพี่พิชญ์หน้าประตูห้อง เหมือนดูถูกความสามารถของฉันยังไงก็ไม่รู้

“อย่าทำหน้าแบบนั้น ไม่น่ารักเลยนะ”

“ต่อไปนี้พิพลอยจะไม่ลงมาขายคอนโดแล้วค่ะ ไม่เหมาะกับพิพลอยเลย”

“ไม่เป็นไร ทำสิ่งที่ตัวเองถนัด ดีที่ไดอาไม่เอาเรื่อง... แต่เขาได้ยินทุกคำที่พิพลอยพูดนะ ถ้ามีโอกาสอย่าลืมขอโทษเขาล่ะ”

“ก็ได้ค่ะ”

ฉันรับคำพี่พิชญ์ส่ง ๆ ก่อนจะขอตัวกลับห้องทำงานตัวเองและทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ทำงานอย่างเหนื่อยหน่าย แต่ถึงจะเหนื่อยและเซ็งแค่ไหน มือขวาก็ไม่ลืมหยิบมือถืออีกเครื่องจากกระเป๋าสะพายขึ้นมาเข้าแอพพลิเคชันไลน์

LINE | เจ้าชายทุเรียน

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: คุณทำอะไรอยู่ ว่างไหม]

[เจ้าชายทุเรียน: ขับรถ มีอะไรรึเปล่า?]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: เจอเรื่องเซ็ง ๆ นิดหน่อย เซ็กส์โฟนได้ไหม อยากปลดปล่อยอ่ะ(อิโมจิตาละห้อย)]

ฉันพิมพ์ไปโดยไม่คิดอะไร และไม่อายด้วย ระหว่างเราหากต้องการก็แค่บอกตรง ๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม ซึ่งที่ผ่านมาคุณพี่โดมสนองได้ตลอดไม่เว้นแม้แต่วันพระใหญ่

แต่วันนี้...

[เจ้าชายทุเรียน: ขับรถอยู่ ไม่ว่าง]

ฉันอ่านแล้วขมวดคิ้วทันที ปกติขับรถอยู่ก็ทำได้นี่ หมู่นี้เขาเป็นอะไร?

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: คุณเปลี่ยนไปนะคะ]

[เจ้าชายทุเรียน: ไม่หรอก ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยว่าง]

ที่เขาทำแบบนี้... คงอยากให้ฉันทนไม่ไหวยอมไปเจอสินะ ถามว่าเคยช่วยตัวเองคนเดียวไหม เคยมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ฉันไม่เคยถึงฝั่งเลยสักครั้ง เพราะฉันเรียนรู้การช่วยตัวเองจากเขา มีสิ่งเร้าเป็นเสียงกระเส่าทุ้มต่ำอยู่ข้าง ๆ หู พอไม่มีก็เหมือนฉันขาดอะไรไปสักอย่าง อยู่ ๆ อารมณ์ก็หายจนต้องหยุดกลางคัน พาลหงุดหงิดสองเท่า

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: พรุ่งนี้คุณจะเอาคำตอบใช่ไหม]

[เจ้าชายทุเรียน: ใช่]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: ฉันขอรายละเอียด โรงแรม การวางตัว วิธีเจอกันโดยไม่เห็นหน้าอย่างละเอียด ฉันยังอยากให้เรื่องของเราเป็นความลับ ถ้ามันโอเค... คืนนี้ฉันจะคิดดูอีกที และให้คำตอบคุณ]

[เจ้าชายทุเรียน: ได้]

[เจ้าชายทุเรียน: เพื่อความปลอดภัยเธอเลือกโรงแรมได้เอง ค่าใช้จ่ายฉันจะรับผิดชอบโดยการวางเงินสดให้ในห้อง พอถึงเวลาเธอเข้าไปนอนรอ ปิดไฟให้มืด ปิดม่านสนิท ใส่หน้ากากปิดตา จากนั้นไลน์บอกเบอร์ห้องสอดคีย์การ์ดทิ้งไว้ใต้ประตู นอกจากเสียงคราง... จะไม่มีการพูดคุยใด ๆ ทั้งสิ้น]

ตื่นเต้นจัง มันเสี่ยงโป๊ะมากก็จริง... แต่ฉันก็รู้สึกไว้ใจเขา เพราะสองปีที่ผ่านมาคุณพี่โดมไม่เคยก้าวก่ายเลย เขาอยู่ในความลับ และให้ความสุขกับ

ฉันมาตลอด

ที่ผ่านมาเวลาเซ็กส์โฟนกัน ฉันก็จินตนาการว่าเรามีอะไรกันทุกครั้ง ถ้าถูกทำจริง ๆ ล่ะ?

อื้ม... คงฟินมาก

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: โอเค คืนนี้ฉันจะให้คำตอบค่ะ คุณขับรถเถอะ]

[เจ้าชายทุเรียน: เชื่อใจฉัน ฉันแค่อยากสัมผัสเธอ... ไม่ได้มีเจตนาอื่น]

ข้อความสุดท้ายทำให้หัวใจฉันเต้นแรงจนต้องยกมือทาบอก ฉันก็อยากสัมผัสเขา อยากรู้ว่ามืออุ่นแค่ไหน เวลาเขาทำให้และส่งเสียงใกล้ ๆ เป็นยังไง

ฉันส่งสติกเกอร์ยิ้ม ก่อนจะเก็บมือถือใส่กระเป๋าและเอื้อมไปหยิบปากกาเปิดแฟ้มก้มหน้าทำงาน แต่รู้ไหมว่าคนคนนี้มีอิทธิพลกับฉันมาก ระหว่างที่เซ็นเอกสารฉันคิดถึงวันที่เราเจอกันไปพร้อม ๆ กับช่วงเวลาที่เราเซ็กส์โฟนตลอดสองปี

มันต้องดีแน่ ๆ ไม่คาดหวังหน้าตายังไงก็ไม่เห็นอยู่แล้ว แต่ลีลาของเขาจะเผ็ดแซ่บแค่ไหนนะ

จากที่เซ็กส์โฟนกันมาสองปี ดูเขารู้หมดเลยว่าจุดไหนเป็นจุดอ่อนของผู้หญิง...

งื้ออออ~

••

พอทำงานเสร็จฉันก็เก็บกระเป๋าขับรถไปบ้านคุณย่า ตั้งใจมาเจอให้จบ ๆ และปฏิเสธเรื่องดูตัว แต่เมื่อเดินเข้าไปในบ้านตากอากาศหลังใหญ่ร่มรื่น หางตาก็เหลียวไปเห็นใครคนหนึ่งนั่งคุยกับคุณย่าที่โต๊ะน้ำชาในสวน

นั่นรึเปล่าผู้ชายที่จะให้ฉันดูตัว

“คุณพิพลอยคะ คุณท่านบอกให้ไปเจอที่โต๊ะน้ำชาในสวนได้เลยค่ะ”

“ผู้ชายคนนั้นใครเหรอคะ” ฉันถามพลางชะเง้อมอง

“คู่หมั้นคุณพิพลอยไงคะ” คิ้วฉันขมวดหากันทันที และตาก็เพ่งมองไปที่ผู้ชายคนนั้น คู่หมั้นอะไรก่อน! หน้ายังไม่เคยเห็นเลย แค่ดูตัวไม่ใช่เหรอ?!

“คุณย่าบอกแบบนั้นเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ...”

ฉันเดินตามแม่บ้านไปที่สวนอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ คิดว่าไปถึงจะปฏิเสธตรง ๆ กับคุณย่าและเดินออกมา แต่พอเจอหน้าผู้ชายคนนั้น...

บ้าบอ!

เขาจะตามหลอกหลอนฉันไปถึงไหน!

“อ้าวพิพลอย มาแล้วเหรอลูก นั่ง ๆ”

ฉันว่าเรื่องนี้มันไม่ปกติ พอเห็นหน้าฉันอีตาไดอาก็ยกยิ้มที่มุมปาก

อย่างผู้ชนะ

“คิดจะทำอะไร?” คุณย่าจับมือฉันหมับ และมองหน้าแขกของท่าน แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรมาห้ามปากฉันได้

“ไปทำทีซื้อคอนโด และโผล่มาเป็นคู่หมั้นฉัน นายคิดจะปั่นฉันเล่นเหรอ”

“พิพลอย!”

“คุณย่าคะ เขามาเป็นคู่หมั้นพิพลอยได้ไง ไม่เอาอ่ะ ไม่ใช่สเปค

ไม่ชอบ และไม่ชอบมาก!”

“ฟังย่าก่อน”