Masukคุณหนูมาเฟียผู้ขี้เกียจเรียนวิชาการต่อสู้ จนบิดาต้องหาบอดี้การ์ดมาคอยปกป้องคุ้มครองความปลอดภัยให้ จนมีเหตุการณ์ที่ทำให้ชีวิตต้องเปลี่ยนไป
Lihat lebih banyakElara
The paper glides between my fingers, thick as velvet, imbued with a scent that goes to my head—a blend of black rose and something darker, almost animal. The golden letters gleam under the flickering light of my candle, as if hypnotizing me. The Academy awaits you. Dare to cross the threshold. No signature. No seal. Just these words, traced in ink so black it seems to absorb the light around it.
I sit on the edge of my bed, thighs pressed together, already feeling the damp warmth accumulating there. What is this place? My free hand travels up along my leg, brushing the silk of my robe, too light, too transparent. I'm not even aware of having opened my thighs, but my fingers are already sliding beneath the fabric, seeking the relief of contact—any contact—against that dull throb between my legs.
— You're losing your mind, Elara, I mutter, my voice hoarse.
But I can't tear my eyes away from this letter. It smells of danger. The kind of danger that makes you squeeze your thighs together in public, that makes you want to get taken against a wall, no matter who's watching. The kind of danger that promises you that, if you dare to touch it, you'll never be the same again.
I stand up abruptly, the letter clutched in my hand, and pace my room. The floorboards creak beneath my bare feet, each step resonating like a countdown. Going there would be madness. And yet, the thought of not going makes me want to scream. I already imagine the walls of that Academy, dark and gleaming with wax, the muffled whispers behind closed doors, bodies intertwined in the shadows... My nipples harden beneath the thin fabric of my nightgown, two aching points begging to be pinched, nibbled until I moan.
— Fuck.
I fall to my knees before my vanity, fingers trembling as I open the bottom drawer. There, beneath the perfume bottles and dusty jewelry boxes, lies what I'm looking for: a small tongue-shaped vibrator, flexible and cold. I turn it on with a click, the dull buzz of vibrations filling the room. Without hesitating, I lift my gown and part my lips with two fingers, already swollen, already soaked. The smooth plastic glides against my clitoris and a raw, desperate moan escapes me.
— Oh, fuck...
I arch my back, one hand gripping the edge of the vanity while the other circles the toy in tight rotations, pressing hard, too hard, as if I could punish myself for this weakness. But the more I hurt myself, the more my body reacts, twisting, pleading. My hips lift from the floor, seeking something larger, thicker than this piece of plastic. I imagine hands on me—his hands, perhaps. Their hands. Fingers spreading me open without mercy, a tongue licking me until I scream, a cock fucking me until I no longer know my own name.
— Elara...
I startle, fingers frozen. That wasn't my voice. It's no one. Just the wind against the windows, perhaps. Or else...
Or else I've already crossed over.
I yank the vibrator away, throwing it onto the bed as if it burns me. My cunt throbs, empty, starving, and I squeeze my thighs together with a whimper, fingers trembling with frustration. No. Not like this. Not alone.
The letter is still there, resting on the vanity, taunting me.
2อาทิตย์ผ่านไป#Part คิลเลอร์ผมนั่งดื่มวิสกี้อยู่ หยิบมือถือขึ้นมาเปิดอ่านไลน์ เมื่อมีคนส่งข้อความมา และเมื่ออ่านข้อความจบผมก็ต้องยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ผมสั่งให้อาหลงออกรถไปที่นั่นทันทีบ้านอี๊เจินผมก้าวลงจากรถก่อนจะเดินตรงไปที่หน้าบ้านที่เซนยืนรออยู่เซน:สวัสดีครับคุณคิลเลอร์ผม:เรียดคิลเลอร์ก็พอเซน:ผมคงไม่กล้าทำแบบนั้นหรอกครับ🙂ผม:งั้นก็ตามใจ...แล้วนี่ ฟางเซียนอยู่ไหนเซน:ตามผมมาทางนี้เลยครับเซนเดินนำผมไปทางที่ผมจำได้ว่าเป็นทางไปศาลาริมน้ำ ที่ผมเคยไปนั่งเล่นบ่อยๆ เมื่อครั้งที่มาอยู่ที่นี่ เมื่อมาถึงภาพที่ผมเห็นทำให้หดหู่ใจไม่น้อย ฟางเซียนนั่งกอดรูปที่มี่กรอบรูปอยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าสวยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาผม:เป็นแบบนี้มานานแค่ไหนเซน:ตั้งแต่วันแรกที่มาที่นี่ครับ วันๆ ไม่พูดไม่จากับใคร เอาแต่นั่งนิ่งอยู่แบบนี้ผม:กินข้าวบ้างหรือเปล่า? 😕ที่ผมถามเพราะขนาดอยู่ใกล้แค่นี้ เธอผอมลงอย่างเห็นได้ชัดเซน:ทานครับ แต่น้อยมากจนทุกคนเป็นห่วงผม:เดี๋ยวจัดการเองเซน:ครับ ผมทนเห็นคุณหนูเป็นแบบนี้ไม่ไหวก็เลย...ผม:อืม เข้าใจละ ไปเถอะเซน:ครับเซนรับคำก่อนจะเดินไป ผมหันมองฟางเซียนที่ยังนั่งนิ่
ผม:ฝีมือเราใช่มั้ย?ฟางเซียน:หื้ม? ..🤨อะไรผม:ที่เรนนี่ขาขาดฟางเซียน:แค่นั้นยังน้อยไป ฉันว่ายน้ำไม่เป็นดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ตายผม:แต่เฮียเฟยบอกว่าตอนเด็กเราเคยแข่งว่ายน้ำนี่ฟางเซียนชะงัก ก่อนจะหันมามองผมและขมวดคิ้ว🤨ฟางเซียน:ฉันเนี่ยนะ แข่งว่ายน้ำผม:อืม รุ่น5-6ขวบฟางเซียน:นายรออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันมา#Part ฟางเซียนหน้าห้องพักเฟยเทียนฉันกลับมาที่รีสอร์ท ฉันเดินมาที่ห้องเฮียเฟยเพื่อถามสิ่งที่ฉันสงสัย ถามว่าทำไมฉันไม่โทรถามเพราะถ้าฉันโทรเฮียก็จะไม่รับ และอ้างนั่นนี่เพราะเฮียเฟยรู้ว่าฉันอยู่กับคิลเลอร์ พี่โชนที่ยืนอยู่หน้าประตูกำลังจะเคาะประตูเพื่อขออนุญาตเฮียเฟยแต่ฉันยกมือห้าม และกำลังจะเปิดประตูเอง แต่เสียงที่เล็ดลอดออกมาทำให้ฉันชะงัก เสียงป๊ากับเฮียเฟยป๊า:แกแน่ใจนะว่า ฟางเซียนไม่รู้ว่าตอนเด็กเคยแข่งว่ายน้ำเฮีย:ไม่รู้หรอกป๊า ผมบอกแค่ไอ้คิล มันคงไม่บอกฟางเซียนหรอกป๊า:ถ้าเป็นอย่างนั้นป๊าก็สบายใจ ป๊าไม่อยากให้ฟางเซียนรู้ว่าไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของป๊าแกร่ก!!ประตูเปิดออกมา ป๊ากับเฮียเฟยมีสีหน้าตกใจที่เห็นฉันยืนอยู่ตรงนี้ป๊า:อาฟาง!!😲เฮีย:ฟางเซียน!!😲เฮียหันไปทำตาดุใส่พี่โชนว่าทำไมไม่
จริงสิ ฉันเกือบลืมไปเลยว่ามีเรื่องที่ต้องจัดการฉัน:พ่อคะ แม่คะ คือฟางมีเรื่องต้องทำขอตัวก่อนนะคะพ่อตรีชาติ:อ้าว ไม่รออยู่เจ้าคิลฟื้นก่อนหรอฉัน:เอ่อ..ไม่ดีกว่าค่ะ เอาไว้จัดการเรื่องเรียบร้อยแล้วจะมาเยี่ยมอีกทีค่ะ🙂แม่เอริน:งั้นก็ได้จ้ะ เดี๋ยวแม่บอกคิลให้ฉัน:ค่ะ☺️ฉันเดินออกมาจากโรงพยาบาลก็ขึ้นรถตรงไปที่รีสอร์ทเลย ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ยว่าฉันไปทำอะไรรีสอร์ทฉันก้าวลงจากรถอย่างมั่นคง ส้นสูงสามนิ้วที่ก้าวเหยียบลงบนพื้นทราย ไม่ได้ทำให้ฉันสั่นไหวได้ฉัน:มันอยู่ไหนเซน:อยู่ห้อง1109ครับเมื่อได้รับคำตอบฉันก็เดินตรงไปพร้อมการ์ดอีกหลายคน ใครที่มันทำอะไรฉันไว้ฉันไม่มีทางปล่อยมันไว้แน่ฉัน:ไง สบายดีนะฉันถามเสียงเย้ยหยัน เพราะคนตรงหน้าไม่ได้สบายอย่างที่ฉันถาม ร่างที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้ตัวใหญ่ ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเรนนี่:แกทำแบบนี้กับฉันทำไม ต้องการอะไรฉัน:😏คนที่ต้องถามคำนั้นต้องเป็นฉันมากกว่ามั้งฉันว่าก่อนจะเดินวนรอบตัวเรนนี่ที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้เรนนี่:ฉันจะแจ้งความจับแกฉัน:โอ๊ะโอ! อาฉันเป็นถึงผู้บังคับการ ฉันไม่ฆ่าคนหรอกนะเรนนี่:แล้วแกต้องการอะไร!ฉัน:ฉันต่างหากที่ต้องถามว่
Part คิลเลอร์พอผมไปส่งเรนนี่ที่รีสอร์ทที่พักเรียบร้อยแล้วผมก็เดินนำ อะไรนะ...อ้อ..บุหงาสินะ มาที่ห้องทำงานของผม เพื่อถามความจริง ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้จักนิสัยเรนนี่ แต่ก็อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ผม:เรื่องมันเป็นยังไง บุหงาบุหงา:เอ่อ..คุณที่ไปกับคุณ อยู่ก็หยิบแก้วน้ำสาดใส่หน้าพี่อันดา พี่อันดาเลยหยิบอีกแก้วสาดคืนบ้าง และรอยที่ข้อมือคงเพราะพี่อันดาจับข้อมือเธอบิดตอนเธอจะเข้ามาตบเพราะไม่พอใจ ที่โดนสาดน้ำคืนบ้างค่ะผม:แล้วตอนนี้ฟางเซียน...เอ่อ ไม่สิ อันดามันอยู่ไหนบุหงา:ไม่ทราบค่ะ แต่เย็นๆ แบบนี้ มีอยู่ที่หนึ่งที่พี่อันดาชอบไปผม:ที่ไหน?พอผมรู้ที่ที่ฟางเซียนชอบไป ผมก็รีบขอตัวออกมาและรีบไปที่นั่นทันที พอผมเดินมาสุดปลายสะพาน ก็มองหาฟางเซียนไม่เห็นผม:อันดา!!อันดา!!ผมตะโกนเรียกแต่ก็เงียบ จนสายตามองไปเห็นใครคนหนึ่งที่ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ห่างออกไป ผมเพ่งมองก็รู้ว่าเป็นคนที่ผมตามหาอยู่ผม:ฟางเซียน!!ตู้ม!!🌊ผมถอดสูทและรองเท้าก่อนจะว่ายน้ำเพื่อไปให้ถึงร่างคนตัวเล็กก่อนที่เธอจะจม แต่แรงคลื่นที่ซัดสาด ทำให้ผมทำไม่ได้ดั่งที่ใจคิด กว่าจะไปถึงร่างเล็กก็หายไปแล้ว ผมดำผุดดำว่าย เพื่อหาร่างเล็ก แต่