พิพลอย | ต้องใกล้ชิด

“อึก อื้อ~”

ฉันควานมือไปด้านหลังจนพี่โดมจับมือไว้แล้วโน้มลงมา เขาหายใจกระเส่าข้าง ๆ หูสอดมือคลึงหน้าอก และหลังจากนั้นจังหวะเอวหนาก็เร่าร้อนเร็ว

ขึ้น ๆ อย่างถี่รัว

 แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันตอนนี้มันไม่ชินเอาซะเลย พอเขาเร่งฉันก็เหมือนจะเสร็จตามไปด้วย

ใครจะไหวก็ไหวเถอะ

แต่ฉันไม่ไหวแล้ว

“อะ อ๊ายยยย! / อ่า...”

เราเสร็จพร้อมกัน แต่ฉันรอบที่เท่าไหร่จำไม่ได้ แก่นกายด้านในที่กดเข้าสนิทกระตุกตุบ ๆ อย่างเหลืออด เขาก้มลงจุมพิตที่หัวไหล่ฉัน แต่ฉันไม่หันกลับเลย แถมกลัวว่าพี่โดมจะเห็นหน้าจึงดึงผ้าห่มมาปิดหน้าตัวเองไว้ตลอดเวลา

แต่เมื่อคนด้านหลังถอนกายออกไปรูดถุงยางทิ้ง เขาก็หยิบถุงยางอนามัยอีกชิ้นมารูดใส่แทน และยิ่งไปกว่านั้น

‘ปึก~’

“อื้อ~”

ฉันโดนอีกรอบ!

เอาเถอะเจอกันทั้งทีต้องคุ้มค่า อีกอย่างถ้าไม่มีเซ็กส์หรือเว้นช่วงอยู่เฉย ๆ เราสองคนต้องทำตัวไม่ถูกแน่ ๆ เพราะคุยกันไม่ได้อยู่แล้ว

เซ็กส์ของเราจึงถูกเริ่มใหม่อีกครั้งแต่ท่าไม่ซ้ำเลย

เขาสอนให้ฉันขึ้นคุมเกมส์ใช้มือสองข้างคอยนำทาง พอเสร็จก็ดึงฉันลงไปกอดและบีบบั้นท้ายยกขึ้น สาดส่งความสุขผ่านเอวหนาขึ้นมาเร็วรัวจนฉัน

เสร็จอีกหน

จากนั้นก็ต่อ ต่อ และก็ต่อ เล่นทุกท่าเก็บทุกรายละเอียด ฉันครางจนคอแห้งแทบจะตบเตียงบอกว่าไม่ไหวแล้ว

จนสุดท้ายถึงเวลาของพี่โดม

เขาพาฉันกลับมาในท่ามาตรฐานรัวเอวสอบใส่กลางหว่างขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี ฉันยกมือปิดปากเสียวจนอยากกรี๊ด แต่ขณะที่อารมณ์กำลังวิ่งไป

พร้อม ๆ กับเขา เอวหนาของพี่โดมก็ถอนออกและกระแทก ‘ปึก!’ แช่ค้างไว้

“อ่า...”

เขาเสร็จแล้ว... เราเสร็จพร้อมกัน

หลังจากถึงขีดสุดของความเสียวซ่านฉันก็หายใจหอบแฮกและหมดแรงนอนซม ใช่ค่ะดึงผ้าห่มปิดหน้าเหมือนเดิม รอจนกว่าพี่โดมจะถอนกายออก และลุกขึ้นจากเตียง

เขาไม่พูดอะไรกับฉัน และฉันก็รอจนได้ยินเสียงใส่เสื้อผ้า เสียงรองเท้า และเสียงเปิดปิดประตู

‘แกร๊ก...’

เท่านั้นแหละ... ฉันก็ค่อย ๆ ลดผ้าห่มลงมองรอบห้อง หรี่ตาผ่านความมืดอยู่นานกลัวว่าเขาจะซ่อนตัวที่ไหน แต่ที่ห้องไม่มีใครนอกจากฉัน

จนมือถือสั่นขึ้นมา

‘ครืด’

ฉันเอืี้อมไปหยิบมือถือที่โต๊ะข้างเตียงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะเห็นคีย์การ์ดอีกใบของพี่โดมวางอยู่แล้วพลอยโล่งใจ ห้องนี้ถ้าปิดประตูประตูจะล็อกอัตโนมัติ ถ้าเขาออกไปโดยไม่มีคีย์การ์ด ยังไงก็ไม่มีทางกลับเข้ามาได้อีก

ว่าแต่เขาไลน์มามีอะไร

ฉันเปิดไฟหัวเตียงแล้วนอนอ่านไลน์พี่โดมต่อ

LINE | เจ้าชายทุเรียน

[เจ้าชายทุเรียน: ออกมาแล้ว]

เขินจัง ไม่อยากจะเชื่อว่าเราพึ่งมีอะไรกันมา

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: ค่ะ]

[เจ้าชายทุเรียน: เป็นไงบ้าง?]

กรี๊ดดดดด ถามอะไรของเขา ช่วยด้วยฉันเขินมาก ยิ้มแก้มจะแตกอยู่แล้ว ก็ชอบน่ะสิ... งานดีซะขนาดนี้

[เจ้าชายทุเรียน: Send Picture]

เป็นครั้งแรกที่พี่โดมส่งรูปให้ฉัน แต่เป็นรูปถนนหน้าโรงแรม

[เจ้าชายทุเรียน: ฉันออกมาแล้ว ไม่ต้องกลัวว่าจะข้ามเส้น ฉันรักษาคำพูด]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: ค่ะ]

[เจ้าชายทุเรียน: ค่ะ? ทำไม? เมื่อกี้ฉันทำไม่ถูกใจเหรอ]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: เปล่า แต่มันดีมากต่างหาก คุณ... เก่งจัง]

รู้ไหมว่าหลังจากที่ส่งแชทไปฉันก็แดดิ้นพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง เขินมาก ไม่คิดเลยว่าหลังจากที่มีอะไรกันความรู้สึกฉันที่มีต่อพี่โดมจะเพิ่มขึ้นขนาดนี้

[เจ้าชายทุเรียน: ชอบไหม]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: ชอบค่ะ แล้ว... คุณล่ะ]

[เจ้าชายทุเรียน: ชอบเหมือนกัน เธอแน่น... ตัวนิ่ม]

นอกจากจะแดดิ้นบนเตียงหัวใจฉันก็เต้นแรงสุด ๆ ส่วนแก้มไม่ต้องพูดถึง มันแดงและร้อนผะผ่าวตั้งแต่เห็นว่าเขาไลน์มาแล้ว

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: แหงล่ะ ก็คุณเป็นครั้งแรกของฉันนี่]

[เจ้าชายทุเรียน: ทำไมถึงให้ครั้งแรกกับฉัน?]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: แล้วรู้สึกดีไหมที่ได้เป็นคนแรก]

ตึก ๆ ตึก ๆ ฉันรอคำตอบหัวใจเต้นแรง

[เจ้าชายทุเรียน: รู้สึกดี แค่ไม่อยากให้เธอเสียดายทีหลัง]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: ไม่เสียดาย]

[เจ้าชายทุเรียน: อื้ม... ถ้าเจ็บก็นอนพักนะ คืนนี้คงไม่ต้องเซ็กส์โฟน

อีกใช่ไหม?]

[เลอค่าเหมือนเพชรพลอย: ฮ่า ๆ ไม่ต้องหมดแรงแล้ว ขับรถกลับดี ๆ นะ ฝันดีค่ะ]

[เจ้าชายทุเรียน: (สติกเกอร์ยิ้ม)]

ฉันวางมือถือไว้บนอกนอนยิ้มอยู่คนเดียว ไม่คิดว่าชีวิตรองประธานบริษัทอย่างฉันจะมีความสุขกับเรื่องแบบนี้อย่างหลบ ๆ ซ้อน ๆ

พี่โดมเกินคาดและดีมาก ฉันติดใจเข้าให้แล้ว และยังยืนยันคำเดิมว่าจะหาโอกาสนัดจิ้มกับเขาอีกให้ได้...

ฉันหยัดลุกขึ้นนั่งมองสภาพสนามรบของเรา ผ้าปูที่ทางโรงแรมขึงมาตึงยับยู่ยี่ บนพื้นมีเศษซองถุงยาง และถุงยางอนามัยที่ใช้แล้ว

ฉันจึงลุกขึ้นจากเตียงเดินไปคว้าชุดคลุมมาสวม บอกเลยว่าทุกย่างก้าวทรมานมาก เจ็บตึงน้องสาวสุดที่รักไปหมด แต่สิ่งที่สนใจไม่ใช่ส่วนนั้นเพราะอีกเดี๋ยวก็คงหาย แต่ที่สนใจตอนนี้เป็นถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วต่างหาก

มันมีน้ำขาวขุ่นอยู่...

ถ้าถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกจะดูโรคจิตไหมนะ

‘แชะ’

โรคจิตก็โรคจิต เก็บไว้ในมือถือเครื่องนี้ไม่มีใครเห็นหรอก พอได้รูปฉันก็ลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าที่ตัวเองพาดไว้ที่โซฟาเพื่อจะไปอาบน้ำแต่งตัวกลับบ้าน แต่บนโซฟาดันมีเงินปึกหนึ่งวางอยู่

ฉันเหลือบมองแวบหนึ่งไม่ได้ตื่นเต้นหรือสนใจอะไร เพราะจำได้ว่าพี่โดมจะเบิกเงินสดรับผิดชอบค่าห้องเอง

ค่าห้องหกหมื่น เงินปึกนั้นน่าจะหนึ่งแสนได้

โอเคได้กำไร เงินดีกว่าไซด์ไลน์ตัวท็อปอีก

••

วันต่อมา... บริษัทเกรย์ไทม์

“คุณพิพลอยสะดวกเข้าประชุมบอร์ดวันพรุ่งนี้ไหมคะ”

“ทำไมฉันจะไม่สะดวก” ฉันที่กำลังจะเดินเข้าห้องทำงานหันไปถามเลขาหน้าห้องทันที

“ลีน่าได้ยินคุณพิชญ์บอกว่าคุณพิพลอยต้องไปจันทบุรีค่ะ เลยอยากสอบถามอีกครั้งลีน่าจะได้เตรียมเอกสารเข้าประชุมให้”

“ฉันไปจันทบุรีอาทิตย์หน้า”

“พรุ่งนี้”

พอได้ยินเสียงพี่พิชญ์ ฉันก็คล้องกระเป๋าแอร์เมสไว้ที่แขน และหันไปมองหน้าพี่ชายที่กำลังเดินมา

“แต่คุณย่าบอกพิพลอยว่าอาทิตย์หน้า”

“คุณย่าฝากพี่มาเมื่อเช้าว่าพิพลอยควรไปพรุ่งนี้ เพราะอาทิตย์หน้าไดอาไม่ว่างแล้ว”

โลกหมุนรอบอีตานั่นรึไง

“พิพลอยไปเองได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องพึ่งอีตานั่น” คิ้วพี่พิชญ์ขมวดชนกัน

“เอาอีกแล้วนะพิพลอย คราวก่อนขอโทษไดอารึยัง”

“ขอโทษแล้วค่ะ”

“แน่ใจ?”

ฉันกอดอกหันไปทางอื่น เบื่อพี่พิชญ์ชอบจับผิดจริง ๆ จ้างให้ก็ไม่ขอโทษ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

“เราทำผิดอย่าลืมขอโทษเขา อีกอย่างเรื่องไปสวน พี่ คุณย่าและคุณพ่อ อยากให้พิพลอยไปพร้อมกับไดอาคนในพื้นที่ หากมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้ ส่วนเรื่องงานที่นี่พี่ดูแลให้เอง”

พี่พิชญ์ว่าพร้อมกับลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู ก็เป็นซะแบบนี้ใครจะกล้าเถียง

“ก็ได้ค่ะ”

“น่ารักมาก ไปทำงานเถอะ”

“ค่ะ”

พอตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจฉันก็ผลักประตูห้องทำงานเข้าไปและเดินไปทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้อารมณ์บ่จอย ในหัวก็คิดอยู่นั่นแหละเพื่อที่สามร้อยไร่ แต่พอนึกถึงหน้ากวนประสาทของอีตาไดอาแล้วรู้สึกเหนื่อยใจชะมัด

ทำไมคุณย่าต้องไปรู้จัก ไปมีที่แถวบ้านเขาด้วย

เบื่อจริง ๆ

แต่บ่นไปก็ไม่มีอะไรดี ฉันเร่งทำงานจนเสร็จเคลียร์งานสำคัญที่โต๊ะจนหมด ก่อนจะรีบออกจากบริษัทกลับบ้านไปเก็บกระเป๋า

คุณแม่บอกว่าต้องค้างคืนที่นั่นสองคืนมีรีสอร์ตวิวเขาสวยมาก ไปเคลียร์งานให้คุณย่าคราวนี้ก็ถือว่าไปพักผ่อนในตัวแล้วกัน

พักผ่อนเหรอ?

ท่าจะยาก!

พอตกเช้ารู้ไหมคะฉันเจออะไร?

เจอหน้าอีตาไดอาแต่เช้า เขามานั่งกินมื้อเช้าที่บ้าน คุยเรื่องสวนที่จันทบุรีให้คุณพ่อคุณแม่ฉันฟัง แถมฉันยังไม่มีสิทธิขับรถไปเอง ต้องหายใจในที่แคบอยู่บนรถกับเขาจนถึงจันทบุรี

“ขับรถดี ๆ นะไดอา ฝากดูแลพิพลอยด้วยนะ” คุณแม่โบกมือบ้ายบาย

“ครับ”

ฉันเบ้ปากแล้วเปิดประตูขึ้นรถสปอร์ตเฟอร์รารี่ของเขา จะว่าไปเสียงอีตาไดอาก็แอบคล้ายพี่โดมเหมือนกันนะเนี่ย

“ห้ามพูดมากล่ะ ฉันไม่มีสมาธิขับรถ” พอขึ้นมาก็ออกคำสั่งฉันเลย

“ฉันไม่อยากพูดอะไรกับนายหรอก เปลืองปาก”

“ให้มันแน่”

‘บรื้นนนนนนน~’

“กรี๊ดดดดดดด รีบไปไหนฮะ!”

“หึ...”

เขาลอบหัวเราะกับท่าทางโวยวายบ้านแตกของฉัน ไม่ให้โวยได้ไง อยู่ ๆ ก็สตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งออกตัวจนหัวฉันติดเบาะ

“ไหนบอกว่าเปลืองปาก”

“ฉันยังไม่อยากตาย ขับช้า ๆ ได้ไหมล่ะ”

“ไม่ได้ แล้วเธอก็ช่วยเงียบด้วย”

ฉันเงียบ แต่ไม่ได้ทำตามคำสั่งอีตาไดอาหรอกนะ พอเผลอหันไปก็หยุดสนใจลายสักของเขาแทน รูปร่างหุ่นเขาพอ ๆ กับพี่โดมเลย น้ำหอมก็กลิ่นคล้าย ๆ จมูก... ตา... ถ้าพี่โดมหน้าตาแบบนี้ เพอร์เฟกต์เลยนะ

บรึ๋ย!

หยุดคิดพิพลอย ไม่มีทางหรอก

พี่โดมคือพี่โดมจะมาเหมือนอีตากวนประสาทนี้ไม่ได้ สงสัยฉันติดใจมาก มองหมามองแมวก็จินตนาการว่าเป็นเขา