บทที่ 1"เสียงที่อยากได้ยินอีกครั้ง"

ปัจจุบัน...

เธอคือของขวัญ~ เธอคือหัวใจ~ เธอเปลี่ยนให้ฉันนั้นเป็นคนใหม่~ อย่าปล่อยมือฉัน...

"ผับเฮียนี่เปิดแต่เพลงห่วยๆ แบบนี้ให้ลูกค้าฟังเหรอวะ ฟังแล้วระคายเคืองหูชะมัด" น้ำเสียงห้วนติดรำคาญและฟังดูหงุดหงิดเป็นพิเศษพร้อมกับท่าทางที่กำลังใช้นิ้วก้อยแคะหูประกอบคำพูดของพีพีหนุ่มโสดที่กลายเป็นคนอคติต่อความรักและบทเพลงที่เกี่ยวกับเรื่องในอดีตของเขา 

ทำให้เจ้าของผับอย่างนักรบซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่เขยถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา หลังจากที่น้องชายเมียเดินเข้ามาในร้านแล้วนั่งลงตรงโซนบาร์นั่งจิบเหล้าคนเดียวดันหงุดหงิดกับเพลงที่ทางร้านเปิดให้ฟัง

ก่อนหน้านี้นักรบยืนอยู่บนชั้นสองของผับ ซึ่งเป็นจุดที่สามารถมองเห็นชั้นล่างตั้งแต่ตรงโถงทางเข้าจนถึงโซนที่น้องชายเมียอย่างพีพีเลือกนั่ง เขาที่ยืนล้วงมือในกระเป๋ากางเกงมองตามร่างสูงของน้องชายเมียตลอดสายตาจึงหันไปบอกกลุ่มเพื่อนอย่างไคโรมาร์ตินพระพายและน้องเขยอย่างไทเกอร์ว่าจะลงไปตรวจงานข้างล่างก่อน 

จากนั้นก็เดินลงไปหาน้องชายเมียดึงเก้าอี้ยกสูงของบาร์มานั่งแล้วทำมือสั่งเหล้าเพียวๆ จากบาร์เทนเดอร์หนุ่มมาหนึ่งแก้ว ทันทีที่น้องชายเมียอย่างพีพีรู้ว่าเขาหย่อนกายนั่งลงอยู่ข้างๆ ปากร้ายๆ วอนตีนของมันก็ต่อว่าเพลงที่ทางร้านเปิดให้ฟังกับเขาทันที

โดนสาวบอกเลิกแล้วแม่งก็อคติกับเพลงรักไปทั่ว

"สามปีแล้วนะไอ้พีที่มึงเป็นแบบนี้อะ ไม่เบื่อบ้างหรือไงวะ" 

สามปี? ใช่เป็นเวลาสามปีที่เขานั่งจมทุกข์อยู่แบบนี้ เป็นเวลาสามปีที่เขาไม่มีความสุขเลยสักวัน เป็นเวลาสามปีที่พรากทุกอย่างไปจากเขา จากที่เป็นคนอารมณ์ดีตอนนี้เขากลายเป็นคนขี้หงุดหงิด โมโหง่าย และที่สำคัญเริ่มเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ จนเขาแทบจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว

และใช่ ทั้งหมดมันเป็นเพราะผู้หญิงที่เขาเคยรักมากๆ อย่างเหมยหลิน ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นที่ทำให้ทุกอย่างพังลงไม่เป็นท่าและไม่ว่าเวลาจะผ่านไปอีกกี่ปีเขาก็ยังคงเป็นแบบนี้

"มึงลองปล่อยวางดูไหมเผื่ออะไรๆ มันจะดีขึ้น มึงเป็นแบบนี้จนลูกกูไม่อยากเล่นกับมึงแล้วนะ" นักรบว่าพลางเหลือบมองน้องชายเมียที่นั่งหน้านิ่งจิบเหล้าเป็นพระเอกเอ็มวีถูกทิ้งอยู่ข้างๆ ไปด้วย 

ซึ่งประโยคนั้นที่นักรบได้ว่าไว้ทำให้พีพีแอบยกยิ้มขึ้นเบาๆ เย้ยหยันอย่างรู้สึกสมเพชกับประโยคตอนต้น 

ปล่อยวางเหรอ? เขาทำไม่ได้หรอกเพราะความเจ็บปวดมันแน่นเต็มอกขนาดนี้ เขาจะเอาอะไรมาดึงความเจ็บปวดพวกนี้ออกไปแล้วปล่อยวางล่ะ อีกอย่างเวลาที่เขาอยู่กับหลานชายทั้งสองคนอย่างจอมทัพกับภูผา เขาไม่ได้เป็นแบบนี้สักหน่อย ไอ้พี่เขยของเขามันก็เว่อร์ไป เขายังมีเหตุผลและสามารถแยกแยะได้อยู่ โดยเฉพาะเวลาเล่นกับหลานๆ เป็นช่วงเวลาเดียวที่สามารถเรียกไอ้พีคนเก่ากลับมาประทับร่างได้ เป็นน้าพีที่แสนดีและอบอุ่นของหลานๆ

แต่นอกจากเวลานั้นเขาก็กลับมาเป็นไอ้พีคนเย็นชาเหมือนเดิม นี่สินะผลตอบแทนของคนที่รักมากแล้วถูกบอกเลิกโดยที่ไม่รู้สาเหตุ เจ็บฉิบหาย เจ็บเหี้ยๆ เจ็บแบบที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน 

อึก!

เมื่อหยุดคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องห่วยๆ พวกนั้น มือใหญ่ของพีพีก็ยกแก้วน้ำสีอำพันแก้วสุดท้ายกระดกลงคอส่งความแสบร้อนเบาๆ ผ่านลำคอลงสู่กระเพาะอาหารหวังจะให้ของเหลวที่กลืนก่อนหน้านี้เป็นเครื่องช่วยเยียวยาความเจ็บปวดที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้งในตอนนี้ก่อนที่จะกระแทกแก้วลงบนบาร์ตามเดิมอีกครั้ง

ปึก!

"แก้วร้านกูแพงนะไอ้พี เบาๆ หน่อย" 

"เฮีย..." พีพีไม่ได้สนใจคำพูดติเตียนของนักรบ เขาเลือกที่จะทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเรียกสามีพี่สาวที่เคารพรักด้วยน้ำเสียงกึ่งเจ็บปวด ขณะที่ดวงตาสั่นไหวก็จ้องมองแก้วเปล่าตรงหน้าด้วยความรู้สึกปวดหน่วงไปด้วย

"อะไร"

"ผมอยากลืมผู้หญิงคนนั้นว่ะ"

"..." นักรบเงียบ มองเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาที่สูสีพอๆ กับตัวเองอย่างเหนื่อยใจ เขาไม่เคยมีประสบการณ์อกหักมาก่อน ความรักครั้งแรกของเขาคือลูกพีชพี่สาวของไอ้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ นี่แหละ แถมเป็นรักแรกและรักสุดท้ายด้วย ไม่มีจังหวะให้เสียใจหรืออกหัก เรื่องนี้เลยยากสำหรับเขาที่จะให้คำปรึกษาได้

"กูก็ไม่เคยอกหักมาก่อนด้วยสิ แต่ถ้ามึงอยากลืมผู้หญิงคนนั้นมึงก็ลองเปิดใจให้ความรักครั้งใหม่สิวะไอ้พี"

"ผมเกลียดความรักขนาดนี้ เฮียยังดูไม่ออกอีกเหรอ" นักรบถอนหายใจแรง เบื่อกับความเอาแต่ใจของคนที่เป็นลูกสุดท้องฉิบหาย ไอ้นี่ก็ไม่ได้ ไอ้นั่นก็ไม่เอา 

"แล้วมึงจะเอาไง จะนั่งซึมแดกเหล้าที่ร้านกูแทบทุกคืนแบบนี้เหรอวะ"

"งกเหรอวะเฮีย"

"กูไม่ได้งกแต่กูเป็นห่วงมึงไง ถ้ามึงเป็นอะไรไปคนที่เสียใจก็คือพ่อแม่มึงแล้วก็เมียกู" ตั้งแต่วันแรกที่พีพีอกหัก ก็เดินเข้ามาในร้านของนักรบเปิดห้องวีไอพีแล้วนั่งดื่มเหล้าในนั้นคนเดียวทั้งคืน ร้องไห้เสียใจจนน้ำตาแทบจะไม่มีให้ไหล 

คืนนั้นเป็นคืนที่เขาสับสนที่สุดในชีวิต เขาพยายามติดต่อเหมยหลินเพื่อที่จะถามถึงเหตุผลที่บอกเลิกเขาแต่สุดท้ายกลับว่างเปล่าเพราะต่อให้โทรไปเป็นร้อยสายผู้หญิงใจดำคนนั้นก็ไม่คิดที่จะรับสายแล้วอธิบายเหตุผลให้เขาฟัง

และเพราะเหตุผลนั้นจึงเป็นที่มาทำให้เขาเดินเข้ามาในร้านของพี่เขยจนถึงทุกวันนี้ ดื่มเหล้าแทบจะทุกคืนเพียงเพราะอยากจะลืมภาพใบหน้าสวยงามนั่นให้เลือนรางไป แต่สุดท้ายก็เหมือนจะไม่ได้ผลเพราะเขาก็ยังคงลืมไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

"ผมไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก เฮียอย่ากังวลเลยว่าแต่ผับเฮียนี่ไม่มีเด็กให้พากลับบ้านเหรอ" เมื่อคิดได้ว่าพี่เขยคงเป็นห่วงตัวเองจริงๆ พีพีที่อยู่ในอาการเมากรึ่มๆ จากการกระดกเหล้าเพียวๆ ไปหลายแก้วจึงเริ่มหยอกพี่เขยเล่น

"ผับกูไม่ใช่ส่องโสเภณีเว้ย!" จึงถูกโต้กลับด้วยน้ำเสียงเข้มๆ จากพี่เขยกลับมา เขาเลยยกยิ้มมุมปากขึ้นน้อยๆ ก่อนที่จะยันร่างกายลุกออกจากเก้าอี้ด้วยท่าทางโซเซเบาๆ 

มึนหัว ภาพเริ่มซ้อน แต่เขามั่นใจว่ายังทรงตัวได้อยู่

"เออ ไปหากินที่อื่นก็ได้ว่ะ"

"เงี่ยนเหรอวะ" นักรบถามกลับพร้อมกับหรี่ตามองใบหน้าของพีพีไปด้วย เขาไม่อยากให้พีพีทำอย่างที่พูดเพราะสุดท้ายคนที่ยังลืมรักเก่าไม่ได้ต่อให้เอาอะไรมาทดแทนมันก็ไร้ประโยชน์

"ก็นิดหน่อย อยากปลดปล่อยอะ" แต่พอได้ยินคำตอบของน้องชายเมียแล้ว เขาก็ลุกออกจากเก้าอี้ยืนเท้าเอวดุน้องชายเมียทันที

"มึงกลับไปนอนดีกว่าไป อย่าทำตัวเลวๆ แบบนี้ไอ้พี"

"ซื้อกินนี่เลวเหรอวะเฮีย" คนเมากรึ่มๆ ถามกลับ ตลอดชีวิตวัยรุ่นเขายังไม่เคยเสียซิงให้ใครเลย เก็บให้ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เพราะฉะนั้นคืนนี้เขาจะปลดปล่อยความทุกข์ทั้งหมดทิ้ง แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่สักทีไอ้เหี้ย!

"กูว่ามึงเมาแล้วละ เดี๋ยวกูให้ลูกน้องไปส่ง" นักรบตอบกลับพร้อมด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจอย่างนึกเป็นห่วง นี่ดีที่พีพีพูดแบบนี้ต่อหน้าเขา ลองมันไปพูดแบบนี้ต่อหน้าเมียเขาที่เป็นพี่สาวมันดูสิ รับรองได้กินฝ่ามือแน่ๆ

"ไม่ต้องเฮีย เดี๋ยวผมเรียกแกร็บเอง ฝากรถไว้ที่นี่นะ เดี๋ยวค่อยมาเอาพรุ่งนี้"

"อืม มึงเดินเองไหวใช่ไหม"

"สบายมากเฮีย" พีพีโบกมือลาพี่เขยที่ยืนดูตัวเองด้วยสายตาเป็นห่วงแค่นั้นก็เดินโซเซเบาๆ ออกจากร้าน ถึงหน้าร้านก็ยืนล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาเพื่อนสักคนให้มารับ

ตู๊ด~ ตู๊ด~ ตู๊ด~

"ฮัลโหล่ ไอ้กายมึงช่วยมารับกูที่ผับเฮียรบหน่อยดิวะ" หลังจากที่รอปลายสายรับไม่นานเสียงกุกกักของปลายสายก็ดังขึ้นบ่งบอกว่ามีคนรับสายแล้ว เสียงยานคางของคนเมาจึงรีบตอบกลับปลายสายทันที ทว่า...

 [...] 

"โหล่~ ไอ้เหี้ยกาย เงียบทำห่าไรวะ กูคุยด้วยไมมึงไม่ตอบว่ะไอ้สัส" ทว่าปลายสายกลับเงียบไร้เสียงตอบกลับมา ทำให้คนเมาที่เริ่มมึนหัวขึ้นเรื่อยๆ ถึงกับหงุดหงิดพ่นคำหยาบกลับไป

"ฮะฮโหล่ พี่พีนี่หลินเอง พี่เมาเหรอ" ทันทีที่ได้ยินเสียงแสนคุ้นเคยดังขึ้นจากปลายสาย หัวใจดวงน้อยๆ ของพีพีก็เหมือนจะตกวูบลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม เรี่ยวแรงทุกอย่างที่มีก่อนหน้านี้หายวับจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ รู้สึกคอแห้งผากจนกลืนน้ำลายยังลำบาก

นี่เขากดโทรผิดเบอร์เหรอวะ ไอ้เหี้ยเอ้ยเมื่อก่อนโทรเป็นร้อยๆ สายไม่รับ แต่ดันมารับสายวันที่เมา ให้มันได้อย่างนี้สิวะ!

"หลิน..."

เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อที่ไม่ได้เรียกมานานถึงสามปีเสียงเบาหวิว ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบสงัด หัวใจที่บอบช้ำมานานและไม่ได้เต้นแรงอย่างตอนนี้กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ยิ่งได้ยินเสียงหวานๆ ของอีกฝ่ายที่กำลังเรียกชื่อของเขาดังกึกก้องในโสตประสาทตอนนี้ เขาก็ยิ่งใจเต้นแรงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

 [พี่รออยู่ตรงนั้นนะเดี๋ยวหลินนั่งรถไปรับ] 

ตู้ดๆๆ