บทที่ 2 "ต่างก็เจ็บปวด"

หลังจากที่ได้ยินเสียงกดตัดสาย พีพีก็รู้สึกมึนหัวขึ้นมาพร้อมกับได้ยินเสียงวิ้งค์ในหูแถมยังมีอาการพะอืดพะอมจนรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมา เขาเลยต้องรีบวิ่งไปหาจุดที่อับคนแล้วปล่อยของเหลวที่ตีตื้นขึ้นมาจากลำไส้ผ่านลำคอออกมาสู่โลกภายนอกในที่สุด

อ้วก! อ้วก! อ้วก!

"อ่า...ไอ้เหี้ยเอ้ย ร้อยวันพันปีไม่เคยจะอ้วกแบบนี้ แต่พอได้ยินเสียงยัยนั่นขึ้นมา ไหงเป็นงี้ว่ะ" หลังจากที่ปล่อยของเหลวออกมาจนหมดไส้หมดพุงแล้ว พีพีก็ยืนหอบหายใจบ่นอยู่คนเดียวอย่างไม่เข้าใจ

แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่เข้าใจที่สุดคือ เขาจะยืนรอยัยเด็กนั่นมาหาจริงๆ เหรอวะ ไม่ได้เจอกันสามปีจะทนมองหน้ากันได้เหรอ?

"พี่พี..." ร่างสูงที่ยังยืนหายใจหอบขณะที่กำลังทะเลาะกับเสียงในหัวอยู่ชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงที่ไม่ได้ยินมานานถึงสามปีดังขึ้นอยู่เบื้องหลังตัวเอง ก่อนที่จะค่อยๆ หมุนตัวหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงที่เรียกชื่อของเขาก่อนหน้านี้

"..."

"..."

"พี่โอเคหรือเปล่า สีหน้าพี่ดูไม่ดีเลย" เหมยหลินพูดพร้อมกับขยับตัวเดินเข้าไปหาพีพีด้วยความเป็นห่วง แต่ร่างสูงที่ยืนมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนหน้านี้กลับขยับหนีและเบี่ยงตัวหลบฝ่ามือเล็กที่กำลังยื่นออกมาจะแตะแขนไว้

การแสดงออกแบบนั้นทำให้คนตัวเล็กกว่าอย่างเหมยหลินถึงกับชะงักและรู้สึกชาไปทั้งตัว ท่าทางที่เธอเห็นตอนนี้และสีหน้าเรียบนิ่งที่มาพร้อมความเย็นชานั้น มันช่างบีบหัวใจของเธอเหลือเกิน

เขาคงโกรธ คงเกลียดเธอไปแล้วสินะ ถึงได้ไม่ยอมให้เธอแตะตัวแถมยังแสดงอาการเมินเฉยแบบนี้กับเธอ เธอรู้ว่าเรื่องที่ผ่านมาเธอผิด ผิดที่ทำแบบนั้น ผิดที่คิดน้อยไป วันนี้เธอรู้แล้วว่าเธอควรกลับมาขอโทษกับการกระทำใจร้ายในวันนั้นของตัวเอง

แต่ดูท่าทางของคนตัวสูงตรงหน้าแล้ว ทำเธอกลัวจนน้ำตาคลอเบ้าเลยทีเดียว 

ใช่ มันไม่ได้ง่ายเลยสักนิด

"จริงๆ แล้วเธอไม่ควรมาที่นี่" พีพีที่ยืนเงียบมาสักพักเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบติดไร้เยื่อใยออกไปแถมตอนพูดเขาก็ยังไม่แม้แต่จะหันไปสบตากับเธอด้วย

"หลินขอโทษ หลินได้ยินพี่พูดแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะไม่มา"

"กลับไปซะ"

"พี่พี...หลินอยากขอโทษ อยากขอโทษกับเรื่องที่หลินทำวันนั้น หลินขอโทษที่ทำให้พี่เสียใจและผิดหวัง" ใบหน้าหล่อเหลาแต่เรียบนิ่งอย่างเฉยชาค่อยๆ หันไปหาคนที่ยืนพูดอยู่ตรงหน้า

สายตาที่ดูเหมือนว่างเปล่าแต่แอบแฝงความเจ็บปวดไว้ไม่น้อยจ้องดวงตาสวยงามที่เคลือบไปด้วยความเศร้าและความรู้สึกผิดไปเงียบๆ คนตัวสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าไม่พูดอะไรออกไป เขาทำเพียงยืนสบตาอีกฝ่ายเฉยๆ ขณะที่ข้างในกำลังหัวเราะเยาะกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้

ขอโทษ? เหมยหลินตั้งใจมาหาเขาพร้อมคำว่าขอโทษ เหอะ ตลกชะมัด!

"หลินยอมให้พี่ทำโทษหลินทุกอย่าง ถ้ามันทำให้พี่พอใจ พี่จะทำอะไรกับหลินก็ได้ หลินขออย่างเดียว หลินขอทวงสัญญาที่เคยบอกว่าจะอยู่ข้างๆ พี่ตลอดไปอีกครั้ง หลินอยากอยู่ข้างๆ พี่ตามที่เคยพูดไว้ พี่ให้โอกาสหลินอีกสักครั้งนะพี่พี" 

คนตัวเล็กที่กำลังยืนกำสายกระเป๋าแน่นเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดอย่างจริงใจ ความรู้สึกของเธอตอนนี้เธอต้องการถ่ายโทษที่ทำเรื่องสิ้นคิดแบบนั้นกับคนที่รักเธอมาก

เหมยหลิน หญิงสาววัยเพียงสิบเก้าปี เธอเป็นเด็กกำพร้าพ่อมาตั้งแต่เด็กๆ เธอเคยเป็นลูกคุณหนูมีทุกอย่าง ได้ชีวิตสุขสบายแต่เพราะธุรกิจของครอบครัวมีปัญหาจนล้มละลายจึงเป็นที่มาที่ทำให้เธอกลายเป็นเด็กผู้หญิงที่กำพร้าพ่อ พ่อทิ้งเธอกับแม่ไปอย่างไม่หวนกลับมา หลังจากนั้นเธอก็ลำบากมาโดยตลอด หนำซ้ำคุณแม่ที่เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวของเธอก็ยังมาป่วยหนักอีก 

โลกที่เธออยู่ก็เหมือนพังทลายทับบนตัวเธออีกครั้ง แต่แล้ววันหนึ่งก็มีรุ่นพี่ที่เธอรู้จักดีผ่านการติดตามและเป็นแฟนคลับนักกีฬาไอซ์ฮอกกี้เข้ามาหาเธอ เขาคนนั้นก็คือผู้ชายที่ยืนทำหน้าเฉยชาต่อหน้าเธอตอนนี้

พีพีคือที่พึ่งทางใจดวงใหม่ของเธอในเวลานั้น เธอและเขาตกลงที่จะคบกันและคบกันได้หนึ่งปีแต่แล้วทุกอย่างก็ต้องพังทลายลงเมื่อเธอตัดสินใจบอกเลิกเขาเพราะไม่อยากเป็นตัวถ่วงในอนาคตของเขา

เหมยหลินคิดว่าเธอไม่สามารถเป็นความสุขให้พีพีได้เพราะต้องดิ้นรนหาเงินมาช่วยค่ารักษาของแม่ ไม่มีเวลาให้เขา เพราะแบบนั้นวันนั้นเธอถึงได้ตัดสินใจเดินไปบอกเลิกพีพี

แต่ตลอดระยะเวลาที่ได้เลิกกันไปเธอคอยแอบดูพีพีอยู่ตลอด เธอรู้ว่าอีกฝ่ายเสียใจแค่ไหน จนในวันนี้แม่ผู้เป็นที่รักของเธอได้จากเธอไปอย่างสงบ เธอเลยเห็นแก่ตัวอยากกลับมาขอโอกาสใหม่อีกครั้ง

"เหอะ เธอกำลังเล่นกับความรู้สึกของฉันอยู่เหรอเหมยหลิน…ที่ผ่านมาฉันเหมือนคนตายทั้งเป็น แล้วเธอไปอยู่ไหนมา คิดจะโผล่หัวมาขอโทษก็มาง่ายๆ แบบนี้เหรอวะ เห็นแก่ตัวไปปะ"

"แล้วตอนนั้นที่ฉันโทรไปเป็นร้อยๆ สายอะ เธอเป็นเหี้ยไรถึงไม่รับ มาบอกเลิกกันเหตุผลสักข้อเธอก็ไม่มี โทรไปก็ไม่รับ แล้วเธอก็หายไปจากชีวิตฉันสามปีเต็มๆ รู้ไหมว่าระหว่างสามปีนั้นฉันเจ็บปวดขนาดไหน..."

"ไปเลยนะ...เธอไสหัวออกไปจากสายตาฉันเดี๋ยวนี้ ไป๊!!" สิ้นเสียงแข็งกร้าวตวาดไล่ด้วยความเกรี้ยวกราด น้ำตาเม็ดใหญ่ก็ไหลอาบแก้มเนียนใสของเหมยหลินอย่างห้ามไม่อยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกคนที่เคยอ่อนโยนใส่มาตลอดตวาดไล่เสียงดังอย่างเกรี้ยวกราดแบบนี้

เขาคงเกลียดเธอแล้วจริงๆ

"ฮึก พี่พีหลินขอโทษ หลินเสียใจที่ทำให้พี่เจ็บปวดเพราะหลิน แต่หลินขอโอกาสสักครั้งได้ไหม" เหมยหลินยังคงไม่ละความพยายามที่จะขอโอกาสจากคนตรงหน้า ถึงแม้ว่าตอนนี้เขากำลังทำหน้าโกรธเธอจนดวงตาแดงก่ำก็ตาม

"ขอโทษนะ ฉันเจ็บแล้วจำว่ะหลิน"

พูดประโยคที่อาบไปด้วยความเฉยชาและไร้ความรู้สึกจบ ร่างสูงของพีพีก็เดินผ่านหน้าเหมยหลินที่กำลังร้องไห้ตัวโยนไปอย่างไม่คิดจะหันกลับไปมองอีกครั้ง เขาเดินออกจากตรงนั้นแล้วมุ่งหน้าไปที่รถมัสแตงคันสีดำของตัวเองจากนั้นก็ขับออกไปด้วยความเร็วสูงตามอารมณ์ที่กำลังปะทุตอนนี้

จากที่มีอาการเมากรึ่มๆ ก่อนหน้านี้ ตอนนี้อาการเหล่านั้นได้หายไปจากร่างกายของเขาจนหมดสิ้นแล้ว สติกลับมาพร้อมกับใบหน้าของเหมยหลินที่ยืนร้องไห้ก่อนหน้านี้จนเป็นภาพติดตา

หนำซ้ำภาพเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนทั้งที่เป็นความสุขและสร้างความทุกข์ให้เขาโดยมีเหมยหลินเป็นตัวขับเคลื่อนก็ฉายชัดในสมองของเขาอีกครั้ง จากที่ต้องการลืม ดูเหมือนว่าคืนนี้เขาคงไม่ได้ลืมอีกคืน 

"เธอใจร้ายกับฉันก่อนนะหลิน"