บทที่ 2

เซเลสเต้

โดมินิกมารับฉันตอนห้าโมงเย็น

เราแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลยตลอดทางที่อยู่บนรถ จะมีอะไรให้คุยล่ะ? เรากำลังจะไปพิสูจน์ว่าเขาเข้าใจผิด หรือไม่ก็กำลังจะได้เห็นชีวิตทั้งชีวิตของเราพังทลายและถูกเรียบเรียงใหม่ทั้งหมด

โรสวูด รีสอร์ทตั้งอยู่บริเวณชานเมือง เต็มไปด้วยกระจกใส แสงไฟอบอุ่น และกลิ่นอายความมั่งคั่งแบบที่ไม่ต้องเอ่ยปากบอกใครก็รู้ ตามคำบอกเล่าของโดมินิก จูเลียนได้เหมาตึกตะวันออกของรีสอร์ทไว้ทั้งหมด ที่นี่จึงไม่เปิดต้อนรับบุคคลภายนอก

แต่โดมินิกจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว พนักงานสองคนมารอเราอยู่ที่ทางเข้าด้านหลัง และหลังจากยิ้มให้ด้วยธนบัตรที่พับซ่อนในมือ พวกเขาก็นำทางเราผ่านทางเดินสำหรับบริการและออกไปยังสวนส่วนตัวของตึกตะวันออก

ท้องฟ้าส่งเสียงคำรามครืนๆ มาตลอดชั่วโมงที่ผ่านมา เมฆสีดำทะมึนเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฉันเริ่มได้กลิ่นอายฝนที่กำลังจะตก

"เราต้องรีบกันหน่อย" โดมินิกพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เราเดินลัดเลาะไปตามแนวต้นไม้ และฉันก็บอกกับตัวเองเป็นรอบที่ร้อยว่าเราจะไม่พบอะไรเลยสักอย่าง แค่สวนว่างเปล่า ความเข้าใจผิด หรืออะไรสักอย่างที่ฉันจะสามารถถือกลับบ้านไปเพื่อใช้เป็นหลักฐานยืนยันว่าฉันไม่ได้โง่เขลา

แล้วฉันก็มองเห็นเขา

จูเลียน

สามีของฉันยืนอยู่ระหว่างต้นปาล์มสองต้นในสวนของรีสอร์ท แต่งกายด้วยชุดลำลองแบบที่ไม่เคยเห็นเขาใส่เวลาไปทริปธุรกิจ เสื้อเชิ้ตผ้าลินิน พับแขนเสื้อขึ้น และถือเครื่องดื่มแก้วหนึ่งอยู่ในมือ

และมีเซร่าซบอยู่ใต้แขนของเขา ราวกับว่าเธอกำลังอยู่ถูกที่ถูกทางแล้ว

พวกเขากำลังหัวเราะ

หัวเราะราวกับว่าโลกใบนี้เป็นเรื่องตลกส่วนตัวที่แสนงดงามซึ่งมีเพียงแค่เขาสองคนเท่านั้นที่เข้าใจ

ฉันหยุดเดิน ขาของฉันมันไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาดื้อๆ

ไม่ สมองของฉันกรีดร้องออกมา ไม่ ไม่ ไม่

โดมินิกหยุดเดินข้างๆ ฉัน แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเขาหันมามองฉันแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว แบบเดียวกับเวลาที่เรามองใครสักคนเมื่อคิดว่าพวกเขาไม่เห็นเรา ราวกับกำลังเช็คว่าฉันยังยืนไหวอยู่ไหม

ฉันยังยืนอยู่... แม้จะแทบไม่ไหวแล้วก็ตาม

มือของฉันสั่นเทาตอนที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาเบอร์ของจูเลียน

ท่ามกลางสวนฝั่งตรงข้าม จูเลียนเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ เขาพูดอะไรบางอย่างกับเซร่า ฉันเห็นเธอกลอกตา จากนั้นเขาก็รับสาย

"ที่รัก" เสียงของเขานุ่มนวลและมีความสุข ฟังดูเป็นปกติสุดๆ "ผมเพิ่งคิดถึงคุณอยู่พอดีเลย ผมคิดถึงคุณจะแย่แล้ว"

ลำคอของฉันตีบตัน แต่ฉันก็ฝืนเค้นคำพูดออกมา "ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนคะ?"

"อยู่ที่โต๊ะทำงานครับ" เขาโกหกได้อย่างง่ายดายและลื่นไหลไม่มีสะดุด "งานยุ่งหัวหมุนเลยแต่ก็หยุดคิดถึงคุณไม่ได้ นอนหลับสบายดีไหม? ตอนผมออกมารู้สึกว่าคุณจะหลับลึกมาก คุณดูสวยมากเลยรู้ไหม คิดถึงผมหรือเปล่า?"

"คิดถึงค่ะ" ฉันตอบ

"ผมคิดถึงคุณมากกว่าอีก" เขาหัวเราะเบาๆ "เดี๋ยวผมโทรหาใหม่ก่อนนอนนะ โอเคไหม? อย่านอนดึกนักล่ะ"

แล้วสายก็ตัดไป

ฝั่งตรงข้ามสวน จูเลียนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วหันกลับไปหาเซร่า เธอยื่นมือขึ้นไปเหนี่ยวใบหน้าของเขาลงมาหาแล้วจูบเธอ

เขาจูบเธอแบบเดียวกับที่เคยจูบฉัน

ท้องฟ้าแตกออก สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักและรวดเร็ว เปียกโชกเสื้อผ้าของฉันภายในเวลาไม่กี่วินาที ฉันทำเพียงแค่ยืนนิ่งแล้วปล่อยให้มันเปียกปอน

ฉันยืนตากฝน มองดูพวกเขาอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ในขณะที่หยาดน้ำตารินไหลอาบแก้วผสมปนเปไปกับน้ำฝน จนฉันแยกไม่ออกอีกต่อไปแล้วว่าอันไหนคือน้ำตาอันไหนคือน้ำฝน

แล้วเซร่าก็หัวเราะให้กับบางสิ่งที่เขาพูด เธอหันตัวพิงหลังเข้ากับลำต้นของไม้

และจูเลียนก็ไม่ลังเลเลยสักนิด

มือของเขาวาดเข้าโอบกอดเธอราวกับรู้ดีอยู่แล้วว่าควรวางไว้ตรงไหน ราวกับว่าพวกเขาเคยทำแบบนี้มาแล้วเป็นร้อยๆ ครั้ง

เพราะพวกเขาเคยทำจริงๆ

ลมหายใจของฉันหลุดหายไปจากร่าง

เขาช้อนเรียวขาของเธอขึ้นราวกับเธอไม่มีน้ำหนักเลยสักนิด ราวกับว่าฉันไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้

สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นได้ทำลายบางสิ่งข้างในตัวฉันที่ฉันรู้ดีว่าไม่มีวันซ่อมแซมให้กลับมาเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

ฉันยืนมองสามีของตัวเองร่วมรักกับเพื่อนสนิทท่ามกลางสายฝน และฉันไม่สามารถละสายตาไปไหนได้เลย

ฉันขยับตัวไม่ได้ ฉันหายใจไม่ออก ฉันทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไร้ความรู้สึก ปล่อยให้โลกทั้งใบของฉันมอดไหม้เป็นจุลไปต่อหน้าต่อตา

จู่ๆ มือของโดมินิกก็เอื้อมมาจับแขนฉันไว้แน่น

"ไปกันเถอะ" เขาพูดเบาๆ "เธอเห็นพอแล้วล่ะ"

ฉันยอมให้เขาดึงตัวฉันออกไปจากสายฝน ออกไปจากจูเลียนและเซร่า รวมถึงซากปรักหักพังของทุกสิ่งที่ฉันเคยคิดว่าเป็นของฉัน

เขาพูดถูก ฉันเห็นพอแล้ว

เห็นพอที่จะรู้ว่าดอกไม้ทุกดอกที่เขาเคยส่งให้มันไม่มีความหมายอะไรเลย การโทรศัพท์ทุกสาย คำว่ารักที่กระซิบข้างหู จูบทุกเช้า และคำสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป มันไม่มีความหมายอะไรเลยสักนิด

สองปีในชีวิตของฉัน...

พังทลายหายไป

ฉันไม่ได้กรีดร้องหรือทรุดตัวลงคุกเข่าเหมือนอย่างที่เห็นในหนัง ฉันแค่เดินฝ่าสายฝนไปข้างๆ ผู้ชายที่ฉันแทบไม่รู้จัก ตัวเปียกปอน ไร้ความรู้สึก พร้อมกับมีคำถามหนึ่งคำถามวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัวราวกับแผ่นเสียงตกร่อง

ฉันมีอะไรผิดปกติกันนะ?

ฉันทำอะไรผิดงั้นเหรอ?