บทที่ 1

เซเลสเต้

"สามีของคุณกำลังแอบคบชู้กับภรรยาของผม"

น้ำในปากของฉันพ่นพรวดออกมาแทบไม่ทัน

ฉันจ้องมองโดมินิก ฟอร์ดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ มั่นใจว่าตัวเองต้องฟังผิดไปแน่ๆ ฉันต้องฟังผิดแน่ๆ เพราะสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกมามันเป็นไปไม่ได้เลยสักนิด

จูเลียนไม่มีทางนอกใจฉันเด็ดขาด

"คุณฟอร์ดคะ" ฉันวางแก้วลงอย่างระมัดระวัง แบบเดียวกับเวลาที่มือของคุณกำลังสั่นและไม่อยากให้ใครสังเกตเห็น "นี่เรื่องล้อเล่นใช่ไหมคะ? เพราะมันไม่ตลกเลยสักนิด"

"ผมดูเหมือนคนกำลังล้อเล่นอยู่หรือไง"

เขาไม่ได้ดูเหมือนเลยสักนิด โดมินิก ฟอร์ดไม่เคยแสดงสีหน้าอื่นใดนอกจากความจริงจัง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริง

"จูเลียนรักฉัน" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เขาไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่"

"ผมรู้" เสียงของเขาเบาและเหนื่อยหน่าย "ผมก็เคยพูดแบบเดียวกับคุณเมื่อสามเดือนก่อน"

เซร่า

แค่ได้ยินชื่อเธอก็ทำให้หัวใจของฉันรู้สึกแปลกๆ เซราฟีน ฟอร์ด เพื่อนสนิทของฉันมาตั้งแต่จำความได้ ผู้หญิงที่ร้องไห้ในงานแต่งงานของฉัน ผู้หญิงที่โทรหาฉันทุกวันเพื่อบอกว่าฉันโชคดีแค่ไหนที่มีผู้ชายอย่างจูเลียนอยู่เคียงข้าง

เราแทบจะไม่ต่างอะไรกับพี่น้องร่วมสายเลือด

"มันเป็นไปไม่ได้" ฉันพูดซ้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงของฉันกลับเบาหวิวลง

โดมินิกมองฉันด้วยสายตาแบบเดียวกับเวลาที่คนเรามองคนที่น่าเวทนา ซึ่งฉันเกลียดสายตาแบบนั้นที่สุด

"คุณไม่เคยสังเกตเห็นสัญญาณอะไรเลยเหรอ?" เขาถาม

"ไม่มีสัญญาณอะไรทั้งนั้น"

"หกเดือนแล้วนะ เซเลสเต้"

ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินตัวเลขนั้น "ไม่จริง"

"หกเดือนแล้วที่คุณไม่เคยสงสัยอะไรเลยเนี่ยนะ?"

"ฉันบอกว่าไม่" ฉันผุดลุกขึ้นยืน เก้าอี้ครูดไปกับพื้นเสียงดังลั่น "ฉันเชื่อใจสามีของตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ว่าคุณจะคิดว่ารู้อะไรมา คุณเข้าใจผิดแล้ว"

"นั่งลงซะ"

"ฉันจะกลับแล้ว"

"นั่ง. ลง."

น้ำเสียงบางอย่างในคำพูดของเขาหยุดฉันไว้ได้ ไม่ดัง ไม่ได้ก้าวร้าว แต่มันคือเด็ดขาดและไร้ข้อกังขา

ฉันนั่งลงตามเดิม

เขาโน้มตัวไปข้างหน้า วางแขนพาดไว้บนโต๊ะ "เมื่อหกเดือนก่อน มีอะไรเปลี่ยนแปลงไประหว่างคุณกับจูเลียนไหม?"

ฉันอ้าปากเตรียมจะพูด แต่แล้วก็หุบฉับลงทันที

หกเดือน...

ความทรงจำไหลทะลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ภาพที่เซร่าเริ่มแวะมาหาบ่อยขึ้น สัปดาห์ละสอง สาม หรือสี่ครั้ง และมักจะเป็นช่วงที่จูเลียนอยู่บ้าน ตอนนั้นฉันมีความสุขกับมันมาก ฉันคิดว่ามิตรภาพของเรากำลังแน่นแฟ้นขึ้น ฉันคิดว่าเธอแค่คิดถึงฉัน

ส่วนจูเลียน... ก็ยังคงเป็นคนเดิมที่รักฉัน ยังคงสมบูรณ์แบบ ส่งดอกไม้ให้ทุกเช้า ส่งข้อความหวานๆ มาตลอดวัน และจูเลียนที่จูบฉันราวกับฉันเป็นสิ่งล้ำค่าทุกครั้งที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน

แต่เรื่องบนเตียงของเราล่ะ...

สามเดือนแล้วที่เขาไม่ได้แตะต้องฉันเลย สามเดือนเต็มกับคำว่า "ผมเหนื่อยมากเลยที่รัก" และ "เดี๋ยวโปรเจกต์นี้จบลงเมื่อไหร่ ผมจะชดเชยให้ทุกอย่างนะ" รวมถึง "ขออีกแค่ปีเดียวแล้วเราจะมีทุกอย่างที่ฝันไว้"

ฉันเชื่อทุกคำพูดเหล่านั้นสนิทใจ

หยุดนะ ฉันสะบัดความคิดพวกนั้นทิ้งไป เธอไม่ได้กำลังทำตามที่โดมินิกต้องการหรอกนะ

"ต่อให้จะมีอะไรเปลี่ยนไประหว่างฉันกับจูเลียนจริง" ฉันพูดอย่างระมัดระวัง "แต่นั่นก็ไม่ได้พิสูจน์อะไรเลย"

โดมินิกหยิบโทรศัพท์ออกมาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

เขาพลิกหน้าจอมาทางฉัน

ฉันต้องใช้เวลาถึงสามวินาทีเต็มๆ กว่าจะสมองจะประมวลผลได้ว่าสิ่งที่เห็นคืออะไร คลับหรูแห่งหนึ่ง ห้องวีไอพีส่วนตัว มืด มัวซัว ราคาแพง และอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่เป็นส่วนตัว

จูเลียนและเซร่า

อยู่ด้วยกัน

ท้องไส้ของฉันวูบดิ่งลงจนรู้สึกเหมือนจะอาเจียนออกมาตรงโต๊ะอาหารนั้นเลยทีเดียว

"รูปนั้นถ่ายไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน" โดมินิกพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไม่จริง" ฉันผลักโทรศัพท์ออกห่าง "ไม่จริง มันเป็นไปไม่ได้ จูเลียนไม่อยู่ประเทศเมื่อสัปดาห์ก่อน เขานำเสนอโปรเจกต์ต่างประเทศ เขาโทรวิดีโอคอลหาฉันทุกคืนจนกระทั่งฉันหลับไป"

โดมินิกไม่ได้เถียง เขาทำเพียงแค่มองหน้าฉัน

"เขาโทรหาฉัน" ฉันพูดซ้ำ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ทุกคืนเลยนะ"

"ผมรู้" เขาดึงโทรศัพท์กลับไป "เขาละเอียดรอบคอบมากทีเดียว"

คำว่า 'ละเอียดรอบคอบ' กระแทกเข้าที่จุดเปราะบางในใจฉัน ราวกับรอยช้ำที่ถูกกดลงมาแรงๆ

"คุณพิสูจน์ความจริงได้ด้วยตาตัวเอง ถ้าคุณยังมีข้อสงสัย" เขาพูด

ฉันรีบปาดหางตาตัวเองอย่างรวดเร็ว รู้สึกโกรธตัวเองชะมัด "คุณหมายความว่ายังไง?"

"จูเลียนน่าจะบอกคุณเมื่อเช้านี้สินะ ว่าเขาต้องเดินทางพรุ่งนี้ ไปทริปธุรกิจสี่วัน ใช่ไหมล่ะ?"

ฉันนิ่งงั้นไปทันที "คุณรู้ได้ยังไง?"

"ก็เพราะภรรยาของผมบอกผมแล้วว่าเธอจะไปเยี่ยมแม่สี่วัน" รอยยิ้มแห้งๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา แต่มันไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด "พวกเขาไม่ได้ไปไหนไกลหรอก เซเลสเต้ เขาจองตึกตะวันออกทั้งหมดของโรสวูด รีสอร์ทไว้ สี่วัน... มีแค่เรา เอ้ย มีแค่เขาสองคนต่างหาก"

ห้องทั้งห้องเหมือนเอียงวูบไปเล็กน้อย

จูเลียนบอกฉันแบบนั้นจริงๆ เมื่อเช้า ตอนที่เขายังตัวอุ่นจากเตียงนอน แล้วก้มลงจูบหน้าผากฉัน 'ผมจะคิดถึงคุณทุกลมหายใจเลยที่รัก' นั่นคือคำพูดเป๊ะๆ ของเขา

"ไปกับผมพรุ่งนี้เย็นนี้สิ" โดมินิกเอ่ยชวน "ถ้าผมพูดผิด คุณก็จะได้รู้ แต่ถ้าผมพูดถูก..." เขาไม่ได้พูดประโยคต่อให้จบ แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดมันออกมาอีกแล้ว

ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตอบตกลงไปตั้งแต่ตอนไหน แต่พะวงรู้ตัวอีกทีฉันก็พยักหน้ารับเสียแล้ว

และไม่รู้ทำไม ฉันถึงขับรถกลับมาถึงบ้านได้

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองผ่านมาได้ยังไง ตลอดทางที่ขับรถกลับมาราวกับมีอะไรบางอย่างถ่วงอยู่บนหน้าอกของฉัน หนักอึ้งจนขยับไม่ได้ ฉันเอาแต่บอกตัวเองว่ามันไม่จริง คลิปวิดีโอนั่นอาจจะถูกจัดฉากขึ้นมา โดมินิกอาจจะแค่อิจฉาความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับจูเลียน คนเรามักทำเรื่องบ้าๆ ออกมาได้เสมอเวลาที่เกิดความอิจฉา

จูเลียนรักฉัน

ตอนที่เขากลับมาถึงบ้านในเย็นวันนั้น พร้อมกับดอกไม้ในมือ ดวงตาอ่อนโยนและอบอุ่นแบบที่เขามองฉันเสมอมา บางสิ่งในอกของฉันก็แทบจะแตกสลาย

เห็นไหมล่ะ? ดูเขาสี ผู้ชายคนนี้ไม่มีทางนอกใจเธอหรอก

เขากจูบฉันอย่างช้าๆ และลึกซึ้งในห้องครัว และฉันก็จูบตอบเขากลับไปอย่างหนักหน่วงไม่แพ้กัน ราวกับกำลังตามหาอะไรบางอย่าง คำโกหก พิรุธ หรืออะไรก็ได้ที่จะทำให้คำพูดของโดมินิกมันสมเหตุสมผลขึ้นมา

แต่ฉันไม่พบอะไรเลยสักอย่าง

เขาถามถึงเรื่องวันของฉัน และฉันก็โกหกคำโตออกไป ส่งยิ้มให้เขาโดยที่โลกทั้งใบเพิ่งจะพังทลายลงมาเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมานี้เอง

คืนนั้น ฉันลองเสี่ยงดูอีกครั้ง

ฉันขยับเข้าไปแนบชิดกับเขาบนเตียง ปลายนิ้วลากผ่านแผงอกของเขา และเขาก็คว้ามือฉันไว้เบาๆ

"ที่รัก" เสียงของเขาอ่อนโยน เหนื่อยล้าและดูจริงใจสุดๆ "ผมเหนื่อยเหลือเกิน ทันทีที่สัญญาฉบับนี้จบลง ทุกๆ คืนจะเป็นของคุณทั้งหมดเลย ผมสัญญา"

"ค่ะ" ฉันกระซิบ

"ผมรักคุณมากนะที่รัก"

"ฉันรู้ค่ะ" ฉันตอบกลับ

เขาจูบหน้าผากฉันแล้วพลิกตัวหันหลังให้

ฉันนอนอยู่ท่ามกลางความมืด ฟังเสียงลมหายใจของเขา แล้วอดคิดไม่ได้ว่าผู้ชายคนหนึ่งจะสามารถโกหกได้อย่างแนบเนียนถึงเพียงนี้ได้อย่างไร

บางทีเขาอาจจะไม่ได้โกหกอยู่ก็ได้

บางทีโดมินิกต่างหากที่เป็นคนโกหก

ฉันเกาะความเชื่อนั้นไว้ราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้าย แล้วรอคอยให้เช้าวันใหม่มาถึง

จูเลียนจูบแก้มฉันในตอนเช้า ในขณะที่ฉันแกล้งทำเป็นนอนหลับอยู่

"ผมจะคิดถึงคุณทุกลมหายใจเลยนะ ผมรักคุณ"

ฉันปิดตาแน่นสนิทจนกระทั่งเสียงประตูหน้าปิดคลิกเบื้องหลังเขา

และฉันก็ไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลยจนกระทั่งถึงเที่ยงวัน