Chapter 7 เดือนคณะกับดาวคณะก็เหมาะสมกันดี

ลูกพีชชำเลืองมองใบหน้าหวานสวยของอีกฝ่าย ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะฝืนสร้างรอยยิ้มตอบกลับเพื่อนไป หวังให้พวกเขาคลายความกังวล

“ไม่มีอะไร ก็แค่งานหนักเฉย ๆ น่ะ”

“แค่งานเหรอ”

“อืม ช่วงนี้มีหน้าใหม่มาเยอะ เลยให้ลูกน้องเช็กเข้มหน่อยกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า”

อาชิหันไปหาแซ็ค ประสานตาราวกับกำลังพูดคุยกันผ่านสะท้อนนัยน์ตาที่จ้องมองกัน ก่อนที่อาชิจะเป็นฝ่ายเริ่มถามเปิดประเด็นที่ตัวเขาต้องการจะแน่ใจเหี่ยวกับอาการแปลก ๆ ของเพื่อนรักอีกครั้ง

“จะว่าไปช่วงนี้ไอ้หมาบ้านั่นไม่มาแกล้งมึงเลยนี่ยัยพีช หรือหมอนั่นมีเป้าหมายใหม่แล้ว” คำถามของเธอทำเอาลูกพีชชะงักมือที่เขี่ยเล่นบน้ำแข็งในแก้วหยุดเพียงครู่ ก่อนจะตอบกลับคำถามน้ำเสียงแน่นิ่ง

“ไม่รู้สิ”

“มึงไม่มีอะไรปิดบังพวกกูใช่มั้ยลูกพีช”

“ไม่มี พวกมึงลืมไปแล้วหรือยังไงว่าที่มันเข้าหากูก็เพราะแค่…ต้องการเล่นแก้เบื่อเท่านั้น พอสมใจอยากแล้วก็คงคิดอยากจะทิ้งกูไปตามธรรมชาติของพวกผู้ชายแบบนั้นมันนั่นแหละ”

นิ้วเรียวดันแว่นกรอบหนาให้เข้าที่ ถอนหายใจเพื่อหวังจะให้สิ่งที่ยุ่งเหยิงในหัวหายไป แต่ยังไม่ทันจะหายใจได้โล่งคอ สายตาเธอก็เหลือบเห็นกลุ่มนักศึกษาชายเสื้อช็อปสีแดงเดินเรียงเกาะกลุ่มพูดคุยเสียงดัง

“ไอ้วิน! ที่บอกยายเฉิ่มนั่นถูกมึงเอาแล้วทิ้งมันเรื่องจริงป่ะว่ะ แม่ง! กูว่าจะหลอกฟันมันสักหน่อย เพื่อนกูดันได้ก่อนแล้วว่ะ” หนึ่งในกลุ่มชุดช็อป พูดบอกส่งเสียงหัวเราะอย่างชอบใจ โดยไม่ทันสังเกตว่าโต๊ะด้านในร่มมีพวกคนที่เขากำลังเอ่ยถึงนั่งกันอยู่

“ยังไม่ได้ แล้วมึงอย่าเสือกยุ่งกับยัยนั่น”

วินเนอร์ตอบเสียงเย็นก่อนจะสายตาคมหันมองคนพูดอย่างไม่พอใจบางอย่าง ขมวดคิ้วหนาทำเสียงจิ๊ปากก่อนจะดันแขนเพื่อนออกจากต้นคอของตัวเอง ร่างสูงเบือนหน้าหันไปทางโต๊ะตัวที่อยู่ฝั่งลานกว้าง ก่อนจะพบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลที่กำลังเผลอมองมาทางเขาอย่างไม่ตั้งใจ

ลูกพีชมองไปตามทางเสียงที่ได้ยิน เธอจำได้ว่าน้ำเสียงแบบนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากคนที่เพิ่งตัดชาดกับเธอไปเพราะคำพูดของตัวเอง

อดีตเดือนคณะเดินมานั่งโต๊ะที่ไม่ห่างจากกลุ่มพวกเธอมากนัก ใบหน้าหล่อเข้มดูไม่สบอารมณ์อยู่ตลอดเวลา ทั้งรอบดวงตายังดูคล้ำหมองกว่าปกติที่เธอเคยเห็น เสียงคุยของโต๊ะชายเสื้อช็อปสีแดงดังแล่นผ่านหูลูกพีชเป็นระยะ

หญิงสาวยังคงชำเลืองมองไปดังโตณะดังกล่าวเป็นครั้งคราว พลั้นมีคำถามในใจว่าคนที่เคยเขามาหยอก มาแกล้งเธอตลอดหายไปไหนร่วมหลายวัน ทว่าไม่ทันที่ความคิดเหล่านั้นจะได้รับคำตอบ นัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อนก็เห็นร่างของใครบางคนเดินผ่านเธอมาจากอีกฝั่งทาง

ใครบางคนที่กำลังมีอิทธิพลต่อหัวใจดวงน้อย ๆ ทำเธอสับสนว้าวุ่นไม่หายตลอดสามวันที่ผ่านมา สายตาที่เหลือบไปเห็นว่าข้างกายของคนที่เธอเฝ้าคอยให้มาหากลับมีหญิงสาวร่างบางยืนอิงไหล่เกาะแขนส่งเสียงคุยกันหวานตั้งใจประกาศให้คนรู้ว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ต่อกันประกาศให้คนรู้ว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ต่อกัน

ภาพตรงหน้าทำลูกพีชจุกแน่นภายใจอก ดวงตาสวยร้อนผ่าวภายใต้กรอบแว่น ความรู้สึกบางอย่างวิ่งแล่นผ่านร่างกายจนทำให้รู้สึกชาไปทั้งตัว

รวมถึงเสียงซุบซิบของเหล่ากลุ่มเพื่อนโต๊ะข้าง ๆ ต่างพูดถึงคู่รัก คู่ใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในรั้วมหา'ลัย และเจ้าของเรื่องเล่าดังกล่าวก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือ ‘วินเนอร์’ เจ้าของฉายาหลุ่มหล่อเข้มแห่งเดือนวิศวะ และ ‘แพม’ เด็กนักศึกษาสาวปีสอง ที่มีใบหน้าสวยหวานรอยยิ้มพิมพ์ใจจนได้รับตำแหน่งดาวคณะนิเทศศาสตร์

พวกเขาต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก จนคนที่เผลอมองอย่างลูกพีชเองด็ปฏิเสธคำพวกนั้นไม่ได้เลย

“พวกมึงแม้งโคตรเหมาะสมกันเลยว่ะ” หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของวินเนอร์พูดขึ้น เมื่อเห็นถึงระดับความสูงที่แตกต่าง ด้วยความที่วินเนอร์เป็นคนที่ค่อนข้างสูง การที่มีผู้หญิงหน้าตาน่ารัก เอวบาง ส่วนสูงอยู่ระดับไม่พ้นไหล่ ถ้ามองจากมุมคนนอกไม่ว่าใครก็คงพากันอิจฉาเพราะความสมบูรณ์แบบของร่างกาย

ถึงแม้ว่าใบหล่อเข้มจะดูนิ่งกว่าปกติ แต่ก็ยังคงดึงดูดใครหลายคนให้เหลียวมอง

วินเนอร์พารุ่นน้องคนสนิทเดินมาจนถึงลานกว้างของคณะ ราวกับว่ากำลังต้องการเปิดตัวอย่างอ้อม ๆ ทุกสายตาต่างพากันจ้องมองไปที่คนทั้งคู่ ทั้งพูดแซวส่งเสียงดังทั่วบริเวณ

วินเนอร์กวาดสายตาไปทางเพื่อนที่ยังคงใช้คำหยอกพูดคุยกันอยู่โต๊ะตัวเดิมที่ไม่ห่างจากโต๊ะของลูกพีช ยกมือขึ้นคว้าเอวคนตัวเล็กด้านข้าง ยิ้มเยาะเหร่สายตาเปลี่ยนทิศทางมาฝั่งที่เธอนั่งอยู่

“นี่ใช่ เพื่อน ๆ ของพี่วินใช่ไหมคะ?”

“สาวใหม่เหรอวะ?”

“ไอ้เชี่ยวิน นี่น้องแพมดาวคณะนี่หว่า” เต้อ้าปากค้างมองสาวสวย จนเดย์ต้องฟาดท้ายทอยเรียกสติ

“แล้วมึงจะตกใจทำไม เพื่อนมึงมันก็เดือนคณะ คนสวยคนหล่อคบกันมันแปลกตรงไหน?”

“จริงด้วย ระดับไอ้หล่อก็ต้องน้องแพมนี่แหละ จะให้ไปคว้าไก่กาที่ไหนมาควงก็ไม่ใช่ปะ” เต้พยักหน้าหงึก ๆ ราวกับเห็นด้วย ก่อนพูดย้ำอย่างเป็นเรื่องตลก

โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดที่ไม่คิดอะไรนั้นกลับลอยไปเข้าหูหญิงสาวที่เป็น ‘ไก่กา’ ที่ว่าโดยไม่ตั้งใจ

“หึ อย่างกูถ้าคว้าใครมาไม่รู้ กูก็อาจจะขายขี้หน้าคนทั้งมหา’ ลัยก็ได้ ก็อย่างที่พวกมึงพูด” วินเนอร์พู

พลางหันมาสบตากับ ‘ใครไม่รู้’ ที่ตัวเองเอ่ยถึงอย่างตั้งใจ

ลูกพีชได้แต่ก้มหน้าเม้มปากแน่น รับรู้ได้ถึงสถานะของตัวเองที่คงจะไม่เหมาะสมกันเลยในสายตาของใครบางคน สถานะของเธอในสายตาใครบางคนมัน “ไม่คู่ควร” ขนาดไหน ไม่ต้องมีใครบอก เธอเองก็พอจะรับรู้ได้เพราะวายตาที่อีกฝ่ายใช้มองเธอ มันแยกสถานะไว้ให้อย่างชัดเจน

ลูกพีชเก็บกั้นความเจ็บปวดไว้ส่วนที่อยู่ลึกที่สุดในใจ พลางเหลือบมองคนทั้งคู่ด้วยสายตาเศร้าปนโกรธเคือง พลางคิดว่าถ้าต้องการได้คนที่เหมาะสมกับตัวเองขนาดนั้น ก็ไม่น่าเข้ามาเล่นจนเธอเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง คำพูดและการกระทำของเขาบางครั้งก็ทำให้ลูกพีชเข้าใจไปว่า วินเนอร์ ตั้งใจจะคบหาและเปิดตัวเธอโดยที่ไม่สนใจใครอื่น แต่ทุกอย่างกับไม่ใช่เลย

‘ได้เลยวินเนอร์ ได้เลย’

‘อยากได้คนที่เหมาะสมมากสินะ นรกเท่านั้นแหละที่จะเหมาะกับนาย และฉันจะเป็นนรกให้เอง’

ลูกพีชพูดกับตัวเองในใจก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรกับใครสักคำ จนเพื่อนอีกสองคนต้องรีบเก็บของแล้วเดินตามไป ทิ้งไว้เพียงสายตาของใครคนหนึ่งที่มองตามแผ่นหลังเล็กบางจนหายลับสายตา ริมฝีปากหนายกยิ้มช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมา

“ทำเป็นบอกว่าไม่คิดอะไรกับกู แต่การกระทำแม่งสวนทางฉิบหายยัยโง่”