ตามรักวิศวะไร้ใจ

“มึงที่นี่ดีมาก กูบอกเลยขออะไรก็ได้หมด”

“ใช่ๆ คนแถวบ้านฉันมาขอเนื้อคู่ที่นี่ พอกลับไปไม่นานได้แต่งงานแล้ว”

“อุ้ย พูดแล้วคนขนลุก เราไปขอกันบ้างเถอะ”

เสียงเจื้อยแจ้วของผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา ต่างเล่าลือกันไปทั่วถึงความศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าแม่ที่อยู่หน้าห้างแห่งหนึ่งกำลังเป็นที่โด่งดังมากมายในโลกโซเชียลไม่ว่าใครก็ต่างอยากมากราบไหว้ท่านทั้งนั้น

กัษษากร หรือ จันทร์เจ้า หญิงสาวร่างเล็กที่กำลังยืนรอรถเมล์กลับบ้าน เกิดได้ยินบทสนทนานี้เข้า ทำให้เธอรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที สองขาเรียวไม่รอช้าที่จะไปขอพรดูกับเขาสักครั้งเผื่อรอบนี้เธอจะได้มีแฟนกลับเขาเสียที

“ดอกไม้ขอพรไหมหนู กำละห้าสิบบาท” แม่ค้าที่ทำหน้าที่ขายของบูชาเอ่ยถามเด็กสาวที่เดินมาทางนี้

“กำเท่าไหร่นะคะ”

“ห้าสิบบาทจ้ะ”

“เอาหนึ่งกำค่ะ” เธอบอกกับแม่ค้าพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหยิบเอาแบงก์สีฟ้าขึ้นมายืนไปให้แม่ค้า

“ขอบคุณนะแม่หนู”

จันทร์พยักยิ้มก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับดอกไม้หนึ่งกำที่แม่ค้าเป็นคนจัดเตรียม เธอมองดูคนมากมายที่ตอนนี้กำลังยืนขยับปากสวดคาถาที่มีโชว์อยู่หน้าแท่น ก่อนจะตรงไปหยิบธูปที่วางเตรียมไว้ขึ้นมาจุด มือเรียวสะบัดไล่ควันไปมาก่อนจะนำมันมารวมเข้ากับดอกไม้ที่ได้มา สองมือพนมรวบทุกอย่างเข้าไว้ด้วยกันแล้วเอ่ยบอกในสิ่งที่ต้องการ

“เจ้าแม่ขา หากลูกคนนี้มีบุญวาสนาที่จะมีแฟน ขอให้ลูกได้พบเจอกับเขาคนนั้น และตกหลุมรักเขาเพียงแค่สบตาด้วยเถิด”

จันทร์ยกมือขึ้นท่วมหัวเสร็จแล้วนำธูปไปปักไว้ตรงกระถางและยกมือขึ้นไหว้อีกครั้ง ก่อนจะเดินออกไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน แต่แล้วก็ยิ้มได้ไม่นานเมื่อได้ยินเสียงโหวกเหวกวายดังมาแต่ไกลคล้ายคนกำลังมีเรื่องอะไรบางอย่าง

กรี๊ดดดดด

“หนีเร็ว มีคนตีกัน”

เสียงที่ร้องมาพร้อมผู้คนที่วิ่งกันกรูหาทางหลบหนี จากกลุ่มทะเลาะวิวาทนี้ จันทร์ที่กำลังงงกับสถานการณ์อยู่นั้นยังไม่ยอมขยับไปไหน เพราะคิดว่าอาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กเลยไม่ใส่ใจอะไร แต่ทันใดนั้นเอง

ฟิ้ว

โป๊ก

ตุบ

“โอ๊ยยย” หญิงสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บจากสิ่งปริศนาบางอย่างที่ลอยมาโดนหัวจนร่างของเธอล้มลงดวงตาคู่สวยค่อยๆ เบิกตาขึ้นมองถึงได้เห็นว่าเป็นรองเท้าข้างหนึ่งที่ลอยมา

“ใครแม่งขว้างมาวะ!”

จันทร์ขบกรามแน่นหยิบรองเท้าข้างนั้นขึ้นมาพยุงตัวเตรียมจะลุกขึ้นไปด่า ไอ้คนที่มันกล้าเอาของสกปกมาขว้างเล่นแบบนี้ แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นดี ก็มีเสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้น

“นี่เธอ เป็นไรไหม”

“ไม่เป็นก็เหี้.......” คำหยาบนั้นถูกกลืนลงคอหายออกไปทางทวารหนักทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเจ้าของเสียงนั้น หัวใจของเธอเต้นรั่วราวกับมันจะทะลุออกให้ได้ แววตาที่เคยกรุ่นโกรธมาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นหยาดเยิ้มไปกับบุคคลตรงหน้า

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมเข้ม คิ้วโก่งดังคันสรธนู จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหนาที่เรียวสวย ทุกอย่างที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าตอนนี้ราวกับว่าความฝันที่ล่องลอยในห้วงหนึ่งของสวรรค์เพราะบุคคลที่เธอเห็นเหมือนเทวาจุติลงมาไม่มีผิด

กรี๊ดดดด

คนอะไรหล่อขนาดนี้ หล่อเหมือนไม่มีอยู่จริง หล่อแบบวัวยังไม่ทันได้ตายกูตายก่อนแล้ว อ๊ายยยย

“เห้ เธอได้ยินไหม” ชายหนุ่มยกนิ้วดีดไปตรงหน้าหญิงสาว เมื่อเห็นว่าเธอเหมือนมีอาการนิ่งไปคล้ายคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง จนต้องเอ่ยเรียกย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าเดิม

“เห้ยยย ได้ยินไหมวะ ยัยเตี้ย!”

“ฮะ ดะ ได้ยิน” จันทร์ที่พึ่งได้สติจากเสียงตะคอกตรงหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเพราะมัวแต่ละเมอเผลอฝันไปกับความหล่อของเขา นี่เธอช็อกไปเลยเหรอเนี่ย บ้าจริง

“ถ้าเรียกไม่ได้ยินอีก ฉันคงต้องหามเธอส่งโรงพยาบาลแน่”

“ขอโทษค่ะ พอดีกำลังมึนอยู่ไม่รู้ว่าใครที่ไหนเอารองเท้ามาขว้างโดนหัวฉัน” เธออธิบายให้เขาฟังพลางไล่สายตามองเขาไปด้วย คนอะไรหล่อฉิบหาย ที่บ้านให้กินอะไรเป็นอาหารเนี่ย หล่อไม่เผื่อแผ่ใครเลย แต่เอ๊ะทำไมเขามาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะหรือว่าเจ้าแม่เป็นคนส่งมา

“แล้วทำไมเจ้าแม่ต้องส่งเนื้อคู่มาพร้อมกับส้นตีนวะ”

“ว่าไงนะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเหมือนพูดอะไร

“เอ่อ เปล่าๆ แล้วนี่นายมาทำอะไรตรงนี้” ถามเขาที่มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอหลังจากที่มี ส้นตีน ลอยมา คิดแล้วก็เจ็บใจไม่หาย ใครกันมันขว้างมาได้ ไม่เห็นหรือไงว่าตรงนี้มีคนอยู่ อย่าให้รู้เชียวแม่จะด่าให้เสียหมาเลยคอยดู

“มาเอาไอ้นี่” ว่าพลางชี้นิ้วไปของที่อยู่บนมือของอีกฝ่าย

“อะไรคะ” เลิกคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็ที่เธอถืออยู่ไง”

“อ่อ มาเอารองเท้านี่เอง ฮะ” คำตอบของเขาทำเธอถึงกับร้องเสียงหลง  “อย่าบอกนะว่านายคือ..”

“ใช่”

“...........” ไอ้ที่บอกว่าจะด่าเมื่อกี้ถือว่าเป็นโมฆะแล้วกัน ไอ้เราก็คิดว่าเขาเป็นห่วงที่เห็นเราเจ็บที่ไหนเป็นเจ้าของรองเท้านี่เอง เจ้าแม่นะเจ้าแม่ส่งมาดีๆก็ไม่ได้ ดอกเมื่อกี้ทำเธอเกือบภาพตัดเลยทีเดียว

“ขอรองเท้าคืน”ร่างสูงเอ่ยย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังนิ่ง

หญิงสาวส่งยิ้มแหย่ๆ ก่อนจะยื่นรองเท้าเจ้าปัญหาคืนให้เจ้าของที่ยื่นมือมารอรับอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มรับสิ่งที่อีกฝ่ายยื่นให้พร้อมกับสวมมันเข้าที่ทันที ไม่วายเอ่ยขอโทษที่เขาเป็นต้นเหตุให้เธอมีสภาพแบบนี้

“ขอโทษด้วยที่ทำเธอเจ็บตัว”

“ไม่เป็นไรค่ะ นิดหน่อยเอง”คนตัวเล็กบอกเขาด้วยรอยยิ้มสดใส ถึงแม้จะไม่นิดตามที่พูดแต่คนหล่อขอโทษมาขนาดนี้มีหรือที่เธอจะโกรธ

แรดมากกู

“ถ้าไม่ไม่มีอะไรแล้วฉันไปก่อน”

“อะ อ้าว เดี๋ยวสิ! ” จันทร์พยุงตัวลุกขึ้นส่งเสียงร้องเรียกตามคนที่พูดปุ๊บก็เดินออกไปทันทีด้วยความเสียดายเพราะยังไม่ทันทันได้ถามชื่อเขาเลยสักนิด “ยังไม่รู้เลยว่าชื่ออะไร”

ถึงแม้จะรู้สึกเสียดายที่ยังไม่ทันได้ทำความรู้จักกับเขาคนนั้น แต่ใบหน้าเรียวสวยกับเบิกบานแถมยังมีรอยยิ้มหวานชื่นอีกด้วย

“สาธุ ถ้าเจ้าแม่ศักดิ์สิทธิ์จริง ขอให้ลูกได้พบเจอเขาอีกครั้งด้วยเถิดสาธุ”