Chapter 6 มึงทำตัวเหมือนไม่เสียใจอะไรเลยที่เสียตัวให้กู!

วินเนอร์จ้องตาเธอนิ่ง คนแสนดื้อเงยหน้าบอกคนตัวสูงกว่าอย่างเอือมระอา ไม่เกรงกลัวที่จะจ้องกลับ “ไม่มีปากเหรอ หรือกินลิ้นตัวเองไปแล้ว?”

“……” เธอยังนิ่ง ความดื้อรั้นไร้ประโยชน์นั่นทำให้เขาเอ็นดูเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูช่วยหา”

“อื้ออออ”

พูดจบริมฝีปากหยักสวยก็ทาบทับลงมาช่วงชิงเอาความหวานจากปากนิ่ม ลิ้นร้อนบังคับสอดแทรกเข้าไป เขาทั้งดูดทั้งกัด ไล้ชิมไปทุกที่ ผละออกมาใช้ฟันดึงริมฝีปากล่างเบา ๆ แล้วจึงจูบเธออีกครั้ง

มือสากไล้ลากจากแผ่นหลังลงมาจนถึงสะโพกอิ่มใต้พลีทยาว เขาบีบเคล้นมันอย่างหยาบคายจนร่างบางสะท้านไปหมด

นี่วินเนอร์คงไม่ได้คิดจะทำอะไรเลยเถิดกับเธอในห้องน้ำจริง ๆ ใช่ไหมนะ

“วิน พอแล้ว อื้อ”

“บอกมาว่าหลบหน้ากูทำไม ไม่งั้นกูจะจับมึงกระแทกตรงนี้แหละลูกพีช”

“อย่านะ อ๊ะ มือนายจับตรงไหนเนี่ย เดี๋ยวคนด้านนอกก็ได้ยินหรอก”

“ก็ถ้ามึงไม่ตอบ มึงได้ครางมากกว่านี้แน่”

ลูกพีชหน้าแดงจัด มองค้อนคนตัวสูงกว่าอย่างไม่พอใจ เธอจัดแว่นบนหน้าให้เข้าที่ ก่อนจะตัดสินใจพูดไปให้มันจบ ๆ ทั้งที่ไม่อยากจะฟังมันอีกครั้งเลยแท้ ๆ

“คืนนั้นก่อนนอน วินพูดว่า…ถ้าใครรู้เรื่องของเรา วินคงขายหน้าแย่ที่มากอดคนเชย ๆ แบบนี้”

“…กูไม่ได้ตั้งใจพูด” คล้ายจะจำขึ้นมาได้ว่าพูดไปจริง ๆ เสียงเข้มดุเลยอ่อนลงหลายส่วน กระนั้นดวงตากลมหวานก็ยังสบตาเขาด้วยความน้อยใจเต็มเปี่ยม

“แล้วยังไง?” เธอเอ่ยถาม

“อะไรยังไง?”

“ถ้าไม่ได้ตั้งใจพูด แปลว่าวินจะยอมจับมือเราเดินอวดคนอื่นในมหา’ ลัยเหรอ?”

“กู…” วินเนอร์เผลอชะงัก หันขวับมองเธอด้วยสีหน้าเหมือนถูกตบด้วยความจริง ความแข็งกร้าวในดวงตาเริ่มสั่นไหว ฟันถูกบดแน่นจนเห็นสันกรามขึ้นเป็นสัน “อย่ามางี่เง่า”

“งี่เง่าอะไร? เราน่ะยังไม่ได้เรียกร้องสักคำด้วยซ้ำ” ลูกพีชหันกลับมามอง ดวงตานิ่งสนิทก่อนริมฝีปากจะยกยิ้มน้อย ๆ เธอเลิกคิ้ว แสยะยิ้มขำ

“มีแต่ หมาบางตัว มากกว่าที่ดิ้น อยู่ฝ่ายเดียวตอนนี้”

“ลูกพีช!!” วินเนอร์สบถ เสียงสั่นทั้งโกรธทั้งเสียหน้า

“หื้ม… ว่าไงคะ สุดหล่อ”

“มึงทำตัวเหมือนไม่เสียใจอะไรเลยที่เสียตัวให้กู!”

“อุ๊ป ต้องเสียใจด้วยเหรอ?” เธอเอียงคอถาม นัยน์ตาสวยมองอย่างสงสัย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“หมายความว่าไง กูได้ ครั้งแรก ของมึงนะพีช!”

“ครั้งแรกที่เหมือนหมาเลีย นั่นอะเหรอ?”เธอปรายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“คนที่ได้วันนั้นคือเรามากกว่าเถอะ ถึงลีลานายจะเหมือนเด็กขายเกรดซี… ก็เหอะ”

ไหล่บางยักขึ้นอย่างไม่แคร์ “พอแก้ขัดได้นิดหน่อย อย่ามั่นหน้าไปเลย วินเนอร์”

“เธอ!!” เขากัดฟัน กลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ

เธอก้าวเข้าหาใกล้พอให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง

“ไปหัดมาใหม่นะ แล้วอย่าเผลอไปอวดใครว่าเจ๋งล่ะ” ปลายนิ้วแตะหน้าอกเขาเบาๆ “ผลงานนาย… มันไม่ตรงปก เท่าไหร่จริงๆ”

มือเรียวเอื้อมไปผลักประตูให้เปิดกว้างก่อนจะเดินออกไปทิ้งวินเนอร์ให้ยืนนิ่ง ไหล่กว้างเกร็งจนเห็นชัด วินเนอร์ยกมือเหมือนจะคว้าเธอไว้แต่ก็ไม่ทัน ตอนนี้คนที่กะจะมาเยาะเย้ยใครบางคนให้เจ็บใจเล่นได้แต่ยกขาเตะอากาศไปทั่ว

“แม่ง!!”

หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น วินเนอร์ก็ค่อย ๆ เลือนหายออกไปจากชีวิตของลูกพีชจริง ๆ ไม่เคยเข้ามาวุ่นวาย ไม่มาก่อกวน หรือคอยตามแกล้งตามตอแยเธอเหมือนเมื่อก่อน ทุกครั้งที่เดินสวนก็ทำเหมือนคนที่ไม่เคยรู้จัก คำทักทายที่มักจะเอ่ยเรียกในยามที่เห็นหน้ากลับถูกเก็บไว้เป็นเพียงความทรงจำ เพราะตอนนี้แม้แต่ใบหน้าสวยของลูกพีช วินเนอร์ยังไม่แม้แต่จะชายตามอง

ลูกพีชยังคงใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง เธอตื่นไปเรียนตามคาบรายวิชา ตกเย็นก็ตรงไปที่ทำงาน พอมืดก็กลับคอนโดฯ ชีวิตประจำวันของเธอไม่ได้ถูกเปลี่ยน เพียงแค่กลับมาเป็นแบบที่เคยเป็นก่อนที่เธอจะรู้จักกับวินเนอร์คู่นอนคนแรกที่เคยเกือบพลาดตกหลุดรักเข้าอย่างจัง

ก็แค่กลับไปทำทุกอย่างคนเดียวเหมือนเดิมกับช่วงตอนต้นเทอมอีกครั้ง สำหรับเธอการถูกช่วงชิงครั้งแรกไปมันไม่ได้ทำให้รู้สึกเสียใจอะไรนักหรอก ต่อจะให้ไม่ใช่วินเนอร์คนที่พรากความบริสุทธิ์ แต่เป็นชายอื่นหรือใครก็ได้ทั้งนั้นเพราะคำว่าเซ็กซ์สำหรับลูกพีช ก็แค่การเล่นทางกายที่ไม่ควรใส่ความรู้สึกตัวเองในการครอบครอง

ถึงแม้บางครั้งสายตาเธอจะคอยสอดส่องมองหาเจ้าของชื่อดังกล่าวทุกครั้งที่อยู่มหา’ ลัย ถึงจะมีทีท่าทำเป็นไม่สนใจ แต่กลับใจลอยราวกับกำลังเฝ้ารอใครบางคนอย่างไม่รู้ตัว

พีช” เสียงเล็กหวานเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนสนิทที่เอาแต่นั่งเหม่อมองทางซ้ายทีขวาที เอื้อมมือเขย่าแขนเพื่อนรักเบา ๆ จนพีชเริ่มรู้สึกตัว

“อ๊ะ! ว่าไงอาชิ” เธอหันมองหน้าเพื่อนที่นั่งข้างกัน สายตาเลิ่กลัก

“ลูกพีชมันโอเคแน่นะ” แซ็คเพื่อนอีกคนในกลุ่มเอ่ยขึ้นถาม พวกเขาหันมองหน้าสบสายตา ก่อนจะหันกลับไปมองเพื่อนสาวที่ดูจิตใจล่องลอยตลอดเวลา

“เฮ้อ เพื่อนกู นึกว่าศพเดินได้”

“กูว่าช่วงนี้ก็ไม่ได้เรียนเยอะนะ หรือเยอะวะ? ทำไมยัยพีชถึงโทรมขนาดนี้ แซ็คมึงว่าไง”

“ไม่เยอะ อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้มันทำงานหนักก็ได้” พวกเขาพยายามสร้างเหตุผลไปต่าง ๆ นา ๆ เมื่อเห็นว่าลูกพีชดูไม่อยู่กับร่องกับลอยเท่าไหร่

ทั้งสองพูดคุยกันในระดับเสียงที่เบากว่าปกติ มันไม่ใช่การนินทาแต่เป็นกล่าวถึงตัวบุคคลที่สามที่ยังคงนั่งอยู่ไม่ห่างตัวและคิดไปเองว่าลูกพีชคงไม่ได้ยิน ทว่าเธอกลับได้ยินทุกคำของเพื่อนอย่างชัดเจน

“พูดมากน่ารำคาญ” เธอตอบกลับเสียงขุ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย มือช้างหนึ่งกดทิ่มหลอดในแก้วตรงหน้าเสียงกระทบน้ำแข็งดังกรุบกรอบ

เธอเองก็ไม่คิกอยากจะปฏิเสธ ว่าช่วงนี้ตัวเองดูเหม่อจนหยิบจับทำอะไรเป็นต้องผิดพลาดตลอด ทั้งยังสับสนไม่เข้าใจว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันเป็นเพราะอะไรกันแน่ จะว่าทำงานหนักเพราะต้องเรียนไปด้วย แต่ปกติเธอก็ใช้ชีวิตแบบนี้อยู่แล้ว มันเลยดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่

บางครั้งเธอก็รู้สึกว่าวุ่นในใจและบางครั้งก็รู้สึกหวิว ๆ ราวกับสิ่งสำคัญได้ขาดหายไปจากวงจรชีวิตประจำวัน

“มึงโอเคมั้ยพีช มึงดูซึม ๆ ชอบกล ตั้งแต่มานั่งที่ลานมึงยังไม่พูดอะไรกับพวกกูสักคำ”

ในที่สุดเพื่อสนิทอย่างอาชิก็เท่าไม่ไหวเอ่ยถามออกมาด้วยใบหน้าที่เป็นห่วง แทนคำกระซิบเบา ๆ ที่แค่พูดถึงราวกับกำลังนินทา