ตอนที่10 เดินทาง

            เมื่อได้ยินเขาแนะนำตัวตรงกับที่พ่อของเธอบอก พรนับพันก็ยอมเดินตามเขาไปพอรอขึ้นรถ ความจริงเธอก็ไม่อยากระวังเรื่องไม่เป็นเรื่อง เธอไม่ใช่นักธุรกิจดังอะไรแต่แค่ต้องปลอดภัยไว้ก่อน ยังไงก็ต้องมีชีวิตไว้อยู่ดูแลครอบครัวของตนเอง

            รถเก๋งหรูหราเข้ามาจอดก่อนที่เธอจะเดินออกมาพ้นประตูสนามบิน จิงถิงเดินเร็วๆ ไปเปิดประตูด้านหลังแล้วค้อมเอวลงเชิญให้เธอก้าวขึ้นรถ พรนับพันจะอ้าปากบอกว่า ‘ไม่ต้องทำขนาดนี้’ แต่เหมือนไม่ทันแล้ว   ส่วนคนขับรีบกุลีกุจอยกกระเป๋าใส่ท้ายรถให้อย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่กี่นาทีรถก็เคลื่อนตัวออกไป โดยที่จิงถิงนั่งอยู่ข้างขับรถ

            “ได้ยินว่าคุณผู้หญิงเคยมาอยู่ที่นี่ครึ่งปีหรือครับ”  จิงถิงถามอย่างชวนคุยสร้างความสนิทสนมเตรียมเก็บข้อมูลไปรายงานเจ้านาย

            “คุณผู้หญิง?”  พรนับพันสีหน้ากระอักกระอ่วนที่ได้ยินคำนี้ “ฉันยังไม่ได้เป็นคุณผู้หญิงนะคะ”

            “โอ๊ะ! ขอโทษครับ ถ้าอย่างนั้นเรียกคุณหนู...”

            “เรียกปันปันก็ได้ค่ะ ชื่อเล่นฉันเอง” 

หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ นี่เธอกระโดดเข้าในในซีรีย์จีนหรือไง แล้วก็คงจะมีคุณชายใหญ่ นายท่านรอง คุณชายน้อยวุ่นวายกันไปหมด ครอบครัวเธอเป็นครอบครัวใหญ่ก็จริงแต่ก็ไม่ได้เรื่องมากแบบนี้  ดวงตาสีนิลจ้องมองภาพด้านนอกกระจกรถ   เธออยู่ในเมืองใหญ่ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากกรุงเทพฯ นัก ครั้งนั้นมาในฐานะแพทย์แผนไทยประยุกต์แลกเปลี่ยนความรู้  ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในมหาวิทยาลัย โรงพยาบาล และลงพื้นที่กับอาจารย์ที่ปรึกษา หกเดือนเก็บความรู้เต็มเปี่ยมแต่ไม่ค่อยได้มีโอกาสท่องเที่ยว 

            “คฤหาสน์ของนายท่านอยู่ชานเมืองสงบร่มรื่นพื้นที่กว้างขวางเดินทางสะดวก ท่านนายบอกว่าถ้าคุณหนูชอบอยู่ในเมืองก็สามารถมาอยู่คอนโดหรือเพนท์เฮ้าส์ได้ครับ”

            ‘คุณหนูอีกแล้ว ช่างเถอะ ดีกว่าคุณนายก็แล้วกัน เธอยังไม่รีบเป็นคุณนายสกุลหลิว’

“แล้วปกติคุณหลิวโม่โฉวพักที่ไหนคะ”  

“คุณหนูไม่ต้องเรียกประธานห่างเหินแบบนั้นก็ได้ครับ”  จิงถิงพูดขึ้น

“แล้วฉันควรเรียกเขาว่าอะไรคะ?”

“เรียกคุณโม่โฉวก็ได้ครับ”

“แต่คุณเรียกท่านประธาน”

“ผู้เป็นลูกน้องนี่ครับ” จิงถิงหัวเราะเบาๆ “สกุลหลิวรับเลี้ยงเด็กกำพร้าไว้หลายคนครับ พวกเราล้วนสำนึกในเมตตาของท่านทำงานตอบแทนท่านครับ”

พรนับพันยิ้มเจือน ก็ดีเหมือนกันไม่อย่างนั้นคงนับญาติกันวุ่นวายไปหมด

“อ้อ! ผมลืมตอบคุณหนูไป ท่านประธานมีเพนท์เฮ้าท์ในเมืองครับ ส่วนคุณชายน้อยอยู่กับนายท่านใหญ่ครับ” 

พรนับพันยิ้มแข็งค้างบนใบหน้า เอาล่ะ เธอเริ่มงงกับครอบครัวนี้แล้ว แต่ก็ช่างเถอะ  มันก็ไม่น่าแปลกใจนี่ ผู้ชายอายุแค่สามสิบสองถึงจะมีลูกแล้วแต่ภรรยาก็ตายจากไป เขาคงต้องการความเป็นส่วนตัวกับ...เอ่อ...ผู้หญิง...บ้างแหละ  คงกลัวลูกจะสับสนเลยให้อยู่กับปู่สินะ

รถยนต์แล่นมาถึงคฤหาสน์หรูบนเนิ่นเขาใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมง บ้านหลังใหญ่กว่าที่เธอคิดไว้มาก เมื่อรถยนต์จอดนิ่งแล้ว จิงถิงก็รีบลงมาเปิดประตูรถให้หญิงสาวก้าวลงมา   เธอตกใจเล็กน้อยแต่เก็บซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มเมื่อเห็นบรรดาคนรับใช้ในชุดเมดออกมายืนรอต้อนรับเหมือนในซีรีย์ที่เคยดู แล้วเธอก็นึกสงสัยว่ามันจะมีจริงหรือ? จนมาเจอด้วยตัวเองอย่างนี้

“ขอต้อนรับคุณผู้หญิง”

ดูเหมือนว่า...ทุกคนจะรู้ฐานะที่เธอมาที่นี้แล้ว ทั้งที่เธอตั้งใจมาเงียบๆ เพื่อหาข้อตกลงในการแต่งงานครั้งนี้

“หนูปันปันมาแล้ว” 

ปู่หลิวจิ้นอันเดินเข้ามาแล้วสวมกอดว่าที่หลานสะใภ้ คุณปู่หลิวในวัยเจ็ดสิบกระฉับกระเฉงแข็งแรงเหมือนคนอายุแค่ห้าสิบ อาจเพราะดูแลสุขภาพอย่างดีจึงแข็งแรงดีอย่างนี้ ท่าทางเป็นกันเองและเมตตาอ่อนโยนทำให้พรนับพันใจชื้น  อย่างน้อยเธอคงไม่เป็นสะใภ้ที่โดนกดขี่อย่างที่แอบกังวล

“สวัสดีค่ะคุณปู่หลิว”  พรนับพันยกมือไหว้  

            “เจอกันครั้งล่าสุด หนูปันปันตัวแค่นี้เอง”  ปู่หลิวทำมือความสูงที่ประมาณเอวของเขา “ตอนนี้โตเป็นสาวแล้ว”

            หญิงสาวได้แต่ยิ้มเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี และไม่นึกว่าจะเจอการต้อนรับเต็มรูปแบบเช่นนี้

            “เข้าบ้านๆ คิดเสียว่าเป็นบ้านตัวเอง ต้องการอะไรเรียกใช้คนของปู่ได้ทั้งหมด เอ๋? กระเป๋าใบเดียวเองรึ อ้อ! ไม่เป็นไร อยากได้อะไรซื้อใหม่ได้เลย ไปดูห้องของหนูก่อนสิ ไม่ชอบตรงไหนก็สั่งเปลี่ยนได้”

            “ขอบคุณค่ะคุณปู่หลิว” 

            ที่เอาเสื้อผ้ามากระเป๋าเดียวเพราะคิดว่าจะอยู่ไม่นาน ตั้งใจมาคุยเรื่องแต่งงานให้รู้เรื่อง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมปู่หลิวถึงอยากได้เธอเป็นสะใภ้นัก ครอบครัวเธอมีปัญหาทางการเงินและนามสกุลก็ไม่โด่งดังด้วย  ดูจากฐานะของปู่หลิวแล้วสามารถเลือกหลานสะใภ้จากตระกูลสูงทัดเทียมกันได้ไม่ยาก

            “ปู่ไม่ชอบขึ้นบันได จริงๆ ก็มีลิฟต์นะ แต่ปู่ชอบอยู่ชั้นล่างปีกขวาของตึกเป็นพื้นที่ของปู่ ส่วนชั้นบนเป็นของโม่โฉวกับต้าเหนิง เอ๋? ต้าเหนิงไปไหนล่ะ”

            ปู่หลิวถามพลางมองหาหลานชาย

            “คุณชายน้อยเรียนอยู่ที่ห้องหนังสือค่ะ”  แม่บ้านรายงาน

            “ไปตามต้าเหนิงมาพบปันปันหน่อยสิ”  คุณปู่สั่งแม่บ้าน

            “ไม่ต้องหรอกค่ะ การเรียนสำคัญกว่า เลิกเรียนแล้วค่อยมาคุยกันก็ได้”  เธอรีบตอบเพราะยังไม่ได้เตรียมตัวมาเจอลูกชายของหลิวโม่โฉว เธอไม่ได้เกลียดเด็ก ก็แค่...ยังไม่อยากเปิดตัวตอนนี้

            “อืม แบบนั้นก็ดี” ปู่หลิวพยักหน้ารับ “หนูปันปันมาเหนื่อยๆ อาบน้ำพักผ่อนก่อน ปู่ให้พ่อครัวเตรียมอาหารแล้ว สักพักจะให้แม่บ้านไปตาม ดีไหม?”

            “ดีค่ะ ขอบคุณค่ะ”

            ใช่...เธอต้องการเวลาตั้งสติเตรียมตัว แค่นี้ก็มากเกินกว่าที่เธอคาดคิดแล้ว  ปู่หลิวยื่นมือมาจับมือเรียวเล็กแล้วพลิกฝ่ามือเธอขึ้นดู

            “มีอะไรหรือคะ”  หญิงสาวถามเพราะที่เธอพอรู้มา ปู่หลิวก็เป็นแพทย์แผนจีนที่คนนับถือมาก รับมรดกที่ประเมินค่าไม่ได้คือสูตรยาโบราณ เธอคิดว่าปู่หลิวตรวจสอบชีพจรเธออยู่

            “พลังหยินสมบูรณ์”

            ยังไม่ทันถามสิ่งที่ได้ยินคืออะไร ปู่หลิวก็ปล่อยมือเธอแล้วเรียกแม่บ้านให้มาดูแลแทน แม่บ้านเดินนำไปที่ห้องรับรองชั้นบน กระเป๋าเดินทางของเธอมาถึงก่อนแล้ว

            “ห้องน้ำอยู่ซ้ายมือ หากมีอะไรกดกริ่งเรียกใช้ได้ค่ะ คนรับใช้ที่นี่พูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย แต่ถ้าคุณปันปันพูดภาษาจีนได้ก็กรุณาใช้ภาษาจีนกับพวกเขา”