بيت / เมือง / เกลียดที่สุด หยุดที่รัก / บทที่ 9 ความลับของรอยสัก

مشاركة

บทที่ 9 ความลับของรอยสัก

last update تاريخ النشر: 2024-12-25 15:02:17

หนุ่มผมสีเงินเป็นฝ่ายเดินนำสับขาตรงไปยังร้านอาหารจีนร้านโปรด ดารินธิราจึงเดินตามไกด์หนุ่มไป เพราะเวลานี้เธอก็หิวเช่นเดียวกับเขา รอยยิ้มสว่างสดใสฉีกกว้างจนเห็นฟันขาวที่ได้มาเดินเที่ยวตรอกไชน่าทาวน์แห่งนี้เป็นครั้งแรก ทั้งที่อยู่อเมริกามาตั้งแต่สิบขวบ การได้มาเห็นวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรมจีนต่างๆ ทำให้เธอเกิดแรงบันดาลใจมากมายที่พลุ่งพล่านขึ้นภายในหัว

"กินนี่กันมั้ย" 

ชายหนุ่มบอกแล้วพุ่งตรงเข้าไปในร้านโดยที่ดารินธิรายังไม่ทันจะตอบตกลง ดารินธิราถอนหายใจเฮือกใหญ่เดินตามเข้าไปในร้านที่เต็มด้วยลูกค้าชาวต่างชาติจำนวนมาก แม็กนัสใช้นิ้วชี้กระดกเรียกเธอให้มานั่งโต๊ะกลมที่ติดกับผนังวอลเปเปอร์เทพเจ้าจีน 

"สวัสดีครับคุณเย่ซีไม่เจอกันตั้งนานแหนะ สั่งอะไรดีครับวันนี้"

"ผมเอากะหล่ำปลีหมูสามชั้นหม้อไฟ เต้าหู้ผัดทรงเครื่อง เสี่ยวหลงเปา ถั่วแขกผัดกระเทียม ไก่ตุ๋นเกาลัดครับ"

"รอสักครู่นะครับ ว่าแต่นั่น...แฟนคุณเย่ซีหรือเปล่า ปกติผมไม่เคยเห็นคุณเย่ซีพาผู้หญิงที่ไหนมาทานอาหารที่นี่เลย วันนี้เป็นบุญตามากที่ได้เห็น สงสัยวันนี้ลูกค้าต้องจองคิวโต๊ะแน่นอีกเช่นเคยแน่"

พนักงานเสริฟ์อายุรุ่นราวคราวพ่อของเขาสนทนากับเขาเป็นภาษาจีน แล้วส่งยิ้มไปให้ดารินธิรา

"แล้วคุณเหล่ยคิดว่าเธอดูเป็นยังไง"

"หน้าตาน่ารัก ดูเหมาะกับคุณเย่ซีมากครับ เอาล่ะ ๆ ผมไม่รบกวนแล้ว" 

"ครับ"

เขาตอบพนักงานเสริฟ์แต่กระตุกยิ้มไปหาหญิงสาวที่นั่งทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกอยู่ ยิ่งไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันเธอก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ เพราะไม่รู้ว่าเขาหลอกด่าอะไรเธออยู่หรือเปล่า

เพียงสามสิบกว่านาทีเท่านั้นอาหารทุกอย่างก็ถูกจัดวางบนโต๊ะกลมแบบจีน ชวนให้ท้องที่ร้องจนไส้กิ่วของดารินธิราถึงกับครวญคราญเสียงดังขึ้นมาจนชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับต้องรีบคีบเสี่ยวหลงเปามาเป่าให้หายร้อน พร้อมกับยื่นไปตรงหน้าคนที่ทำท่ากลืนน้ำลายเอื้อกๆ อยู่

"อ้าปาก"

"ฉันกินเองเป็นน่า"

"แต่ผมจะป้อนคุณ"

"เอ๊ะคุณนี่มันยังไง ก็บอกว่าจะกินเองไงเล่า" 

เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วย้ายมานั่งชิดติดกับเธอ เขม็งดวงตาเชิงดุให้เธอยอมกินเสี่ยวหลงเปาที่คอยตั้งใจคีบให้กิน

"ทำไมคุณชอบบังคับจิตใจคนอื่น"

"ผมเคยบอกแล้วไงว่าผมมีค่าลดความเกลียดชังของผมให้กับคุณ เสี่ยวหลงเปาคำนี้มีค่าเท่ากับ 100 คะแนนเชียวนะ" 

"คุณเห็นฉันเป็นตัวละครในเกมคุณหรือไง หรือคุณคิดว่ากำลังเล่นเกมจีบสาวอยู่เหรอ"

เพราะคำว่า ' จีบสาว' ที่เธอเผลอพูดออกมา ทำให้อาการร้อนวูบวาบแผ่ซ่านขึ้นมาฉาบใบหน้าของชายหนุ่มอย่างรวดเร็วจนเกิดอาหารเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก และเป็นฝ่ายยอมแพ้คีบเสี่ยวหลงเปาวางไว้ที่จานเหมือนเดิม

ดารินธิราเห็นอากัปกิริยาเหมือนหมาหงอยของเขาก็ยอมคีบเสี่ยวหลงเปาชิ้นนั้นมาใส่ปากของตัวเองแทน แล้วคีบเสี่ยวหลงเปาอีกชิ้นส่งให้เขา เป่าลมคลายร้อนให้อย่างที่เขาทำ ก่อนจะยื่นส่งไปให้ผู้ชายหน้าคว่ำกินบ้าง

"กินสิคะ"

ชายหนุ่มมองตาขาว คิ้วขมวดเป็นโบว์ แต่ก็ยอมงับเสี่ยวหลงเปาชิ้นโตใส่ปากอย่างไม่ลังเล 

ดารินธิรานั่งรอชายหนุ่มคุยกับเถ้าแก่ร้านอาหารจีนอยู่ด้านหน้าของร้าน ขณะที่หวังเหล่ย พนักงานเสริฟ์ชายวัยกลางคนก็เดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับส่งลูกอมรสบ๊วยให้เธอจำนวนหนึ่ง 

"ลูกอมล้างปากครับคุณผู้หญิง"

"อ่อ.....ขอบคุณมากนะคะ อาหารอร่อยมาก ๆ เลย" 

"งั้นเหรอครับ วันหลังให้คุณเย่ซีพามารับประทานอาหารที่นี่อีกนะครับ คุณ....?"

"เรียกเดมี่ก็ได้ค่ะ"

"ครับ ๆ คุณเดมี่ เอ้..เดมี่ ทีแปลว่าเล็กน้อย อะไรประมาณนั้น หรือเปล่าครับ"

"ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ"

"ก็รอยสักที่นิ้วชี้คุณเย่ซีน่ะสิ สักชื่อของคุณเอาไว้ด้วยนี่ ผมก็สงสัยมานานแล้วว่าเขาสักคำว่า 'เสี่ยว' ทำไม"

"เสี่ยว ในภาษาจีน ความหมายเดียวกับชื่อ เดมี่ ของฉันเหรอคะ"

"ถูกต้องเลยครับ แหมคุณเย่ซีเนี่ย แอบโรแมนติกเหมือนกันนะครับ ไงผมขอตัวก่อนล่ะกัน"

นี่เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม หรือว่ากินมากไปจนหูเพี้ยนแล้ว สิ่งที่พนักงานเสริฟ์คนนั้นบอกเป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินกว่าที่เธอจะยอมรับว่ามันจริง แม็กนัส อาเวนชี่ เกลียดเธอปานนั้น ในอดีตยังทำเธอเจ็บแสบกระดองใจไว้สารพัด แล้วเขาจะมาสักชื่อเธอเพื่ออะไร 

ดารินธิราครุ่นคิดตลอดทางที่เขาขับรถพาเธอกลับมาที่สถาบัน BeTheLight ซึ่งตอนนี้ก็มืดสนิท ไร้ผู้คนเดินเพล่นพล่านให้รำคาญตา 

"คุณไม่กลับบ้านไปพักผ่อนก่อนหรือไง"

"ฉันต้องทำงานให้เสร็จ เหลืออีกไม่กี่วัน ภาพพวกนี้ก็จะถูกไปจัดโชว์ที่งานิทรรศการมองสื่อผ่านศิลปะที่ฟอร์ทเมสันแล้ว ถ้าเกิดว่าเสร็จไม่ทัน สปอนเซอร์คงแห่ถอนตัวกันไปหมด"

"ใครจะถอนตัวก็ถอนไปสิ คุณจะเครียดอะไรมีผมอยู่ทั้งคน"

"พูดยังกะว่าจะมาเป็นสปอนเซอร์ซะแทน"

"แล้วคุณยอมไหมล่ะ" 

"ไม่ ฉันไม่อยากได้ความช่วยเหลือจากคุณ ถ้าให้คุณช่วย ทุกคนคงมองว่าฉันเป็นแมงดาเพศเมียเกาะอภิมหาเศรษฐีอย่างคุณกินน่ะสิ"

ชายหนุ่มผมเงินคิดว่า ต่อให้เธอไม่อยากได้รับการช่วยเหลือใด ๆ จากเขาก็ตาม แต่ถ้าเกิดเหตุสุดวิสัยอะไรขึ้นมา เขาก็พร้อมที่จะช่วยเหลือเธอเสมอ

"ได้ ผมก็ไม่อยากช่วยคนที่เกลียดผมอยู่แล้ว งั้นคุณก็ตวัดปลายพู่กันไปนะ ผมจะ...." พูดแล้วมองหามุมสบายที่จะใช้เอนหลัง "ผมจะไปนอนตรงนั้น" บอกแล้วรีบเดินไปล้มตัวนอนที่โซฟาสีขาวตัวยาว 

"คุณก็เกลียดฉันไม่ใช่หรือไง หลินเย่......" เถียงแล้วหันไปหาชายหนุ่มที่บัดนี้นอนกอดอกอยู่บนโซฟาของเธอเรียบร้อยเสมือนว่าเป็นสถานที่ส่วนตัวของเขาเอง ผู้ชายคนนี้ถ้าจะให้บอกตามตรง โคตรจะหน้าตายหน้าด้านหน้าทนชนิดที่ว่าผู้หญิงอย่างเธอยังต้องหลีกทาง

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เกลียดที่สุด หยุดที่รัก    บทที่ 57 อพยพหลบหนี

    แม็กนัสวิ่งออกไปตามโถงทางเดินอย่างไม่คิดชีวิต เขาไม่ได้วิ่งหนี แต่กำลังวิ่งล่อเหยื่อ การหายใจของเขาหนักหน่วงและรุนแรงไม่ต่างจากเสียงฝีเท้าของคิทซ์ โอซัลลิแวนที่วิ่งตามมาติด ๆ ชายผู้บุกรุกฉายานักแฮ็กเกอร์ขององค์กรใต้ดินผู้มีพละกำลังที่มหาศาล และความแค้นที่สั่งสมมานานหลายปีทำให้เขากลายเป็นสัตว์ร้ายที่น่ากลัวกว่าเดิม“แกจะหนีไปไหนไม่รอดหรอก แม็กนัส! ส่งเมียแกมา!” อีกฝ่ายตะโกนลั่นอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับยิงปืนพกกระบอกสำรองเข้าใส่ผนังใกล้ ๆ แม็กนัสเพื่อกดดันให้เขาจนมุมแม็กนัสไม่ตอบโต้ เขาทิ้งตัวลงสไลด์ไปตามพื้นโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมขนสั้น แล้วใช้ช่วงเวลานั้นในการเตะขาโต๊ะไม้แกะสลักมูลค่ามหาศาลให้ล้มลงขวางทาง คิทซ์ที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงชนเข้ากับโต๊ะอย่างจัง ทำให้การไล่ล่าชะงักไปชั่วขณะติ๊ด... ติ๊ด...“แอ็กเซล รายงาน ทางเข้าปล่องระบายอากาศจะปลดล็อกในอีก 30 วินาที คุณแม็กต้องถึงจุดรวมพลชั้น B ภายใน 1 นาที”“ฉันกำลังไป! ดูแลเดมี่ให้ดี!” แม็กนัสตอบกลับทางไมค์ที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อ ก่อนจะหักเลี้ยวเข้าสู่บันไดหนีไฟ แล้วเริ่มวิ่งลงบันไดไปทีละสองสามขั้น ถ้าตอนนี้ฮัลค์อยู่กับเขาด้วยก็คงจะดี เพราะเข

  • เกลียดที่สุด หยุดที่รัก    บทที่ 56 สมาร์ทวอชเมียถูกแฮ็ก

    แม็กนัสคลายอ้อมกอดจากภรรยา แล้วใช้มือข้างหนึ่งกุมมือของเธอไว้แน่นขณะจ้องมองไปยังใบหน้าของสมาชิกทีมที่ปรากฏบนจออย่างจริงจังอีกครั้ง ทุกคนรู้ว่าคำสั่งของเขาไม่ใช่เรื่องเล่น และนี่เป็นเรื่องที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก“แอ็กเซล มานี้หน่อย" แม็กนัสหันไปกวักมือเรียกให้หัวหน้าบอดี้การ์ดเข้ามาข้างใน"ว่าไงครับบอส""ฉันอยากให้นายดูแลเรื่องเส้นทางหลบหนี ส่วนเคน จัดการเรื่องการสื่อสารและซุ่มโจมตีที่คาดไม่ถึง ผมต้องการชุดอำพรางที่ดีที่สุดสำหรับเดมี่” แม็กนัสออกคำสั่งรัวเร็ว ราวกับเครื่องจักรที่ทำงานด้วยความแม่นยำสูงบอดี้การ์ดหนุ่มคู่หูทั้งสองคนที่ปกติจะประจำอยู่ที่ซิลิคอลวัลเล่ย์ ถูกเรียกมากระทันหันเพราะพวกเขาฝีมือดีสุดในทีมบอดี้การ์ฺดที่เขาเคยจ้างมา หลังจากฟังคำสั่งเจ้านายเสร็จ ทั้งคู่จึงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น “เข้าใจแล้วครับคุณแม็ก แต่การเคลื่อนย้ายภายใน 24 ชั่วโมงนั้นบีบมาก และปีกตะวันตกกำลังมีปัญหา เราสงสัยว่าคนที่มาใหม่คือกลุ่มสอดแนมจากองค์กรคู่แข่ง พวกมันกำลังพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลหลัก ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องเรา” เคนเอ่ยดารินธิราที่กำลังนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างสามีรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่

  • เกลียดที่สุด หยุดที่รัก    บทที่ 55 ความเสี่ยงและสัญญาณเตือน

    แม็กนัสค่อย ๆ ประคองดารินธิราให้ลงจากตักแล้วจัดเสื้อคลุมคาร์ดิแกนให้เธออย่างเบามือ ราวกับว่าการสัมผัสแรงไปกว่านี้จะทำให้เธอแตกสลายเขาวางเธอไว้บนโซฟาตัวยาวที่แสนสบาย และเลื่อนไอแพดที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟเข้ามาใกล้ “เดี๋ยวผมขอคุยกับเดอะแก๊งไม่นานนะครับ” เขากระซิบที่ข้างหู ก่อนจะกดปุ่มเข้าร่วมการประชุมออนไลน์ทันทีที่ใบหน้าของสมาชิกทีมปรากฏขึ้นเต็มจอ บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่ก็สลายหายไป กลายเป็นความเคร่งเครียดที่แผ่ออกมาทางหน้าจอ แม้แต่ฟิลิกซ์ หัวหน้าหน่วยข่าวกรองที่ปกติจะดูผ่อนคลายที่สุด ก็ยังมีคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน“สถานการณ์ล่าสุด...?” แม็กนัสไม่รอช้า เริ่มการประชุมด้วยน้ำเสียงที่กลับสู่ความจริงจังและเด็ดขาดทันทีทุกคนเริ่มรายงานสถานการณ์ที่ได้รับมอบหมาย โดยเฉพาะความเคลื่อนไหวของกลุ่มอาชญากรที่พวกเขาแทรกซึมเข้ามา แม็กนัสพยายามอย่างยิ่งที่จะจดจ่อ แต่สายตาของเขาก็ลอบมองไปยังดารินธิราที่นั่งเท้าคางมองเขาด้วยรอยยิ้มอยู่บ่อยครั้ง“...สรุปคือ เป้าหมายหลักยังไม่มีการเคลื่อนไหว แต่มีสัญญาณแปลก ๆ ที่ปีกตะวันตก ดูเหมือนพวกเขาจะได้รับแขกที่ไม่คาดคิดมาเพิ่ม” เสียงของฟิลิกซ์ดังขึ้นจากลำโพง ก่อนที่เขาจะ

  • เกลียดที่สุด หยุดที่รัก    บทที่ 54 ทาสคนใหม่ของปาตาโกไททัน

    เรียวขาเล็กกระชับแน่นถูกฝ่ามือร้อนคลั่งรักคลั่งคะนึงหาของสามีปลดออกอย่างเร่งรัด ไม่ทันที่เธอจะเอ่ยถามเหตุการณ์ต่าง ๆ กับเขา ใบหน้าคมขาวก็ก้มลงมาปิดปากของเธอแนบสนิท และยังไม่ได้เตรียมตักตวงออกซิเจนเลยด้วยซ้ำจูบที่สูบแก่นวิญญาณและพลังงานในร่างกายที่อ่อนเพลียมาทั้งวันไปจนเกือบหมด ไหนจะปลายลิ้นที่ควานหาลิ้นของเธอแล้วเกี่ยวรัดไว้จนเธอแทบสำลักรสจุมพิตที่หนักหน่วงนี้ สุดท้ายเธอก็หัวหมุนตาลายแต่ก็ยังอยากตักตวงความสุขนี้กับเขาต่อไป ติ๊ดดดดดด ติ๊ดดดดดดเสียงร้องจากสมาร์ทวอชที่เดมี่ฝังดวลออร่าชิฟเอาไว้ที่หลังคอทำให้มันส่งสัญญาณมาที่เครื่องของเขาและเธอพร้อมกัน ใบหน้าตื่นตระหนกผละจูบออกด้วยความตกใจและรีบยกข้อมือดูสัญญาณเตือนประหลาดที่ขึ้นเป็นรูปเด็กทารก เขาจ้องนิ่งดวงตาไม่กระพริบ "นี่มัน...." แม็กนัสก้มลงหอมแก้มของเดมี่เพื่อปลอบประโลมเธอทันที แล้วยิ้มให้กับใบหน้าที่ซีดเป็นไก่ต้มของภรรยาด้วยความดีใจ "มีอะไรคะคุณแม็ก" "สงสัยว่าคุณกำลังจะมีทาสคนใหม่ให้ไอ้เจ้าปาตาโกไททันมาโยรัมซะแล้ว" "คะ.....หมายความว่าฉะ... ฉันท้อง" "อืม คุณท้อง ถึงว่าคุณต้านแรงจูบของผมไม่ได้เลย ทั้งที่ปกติคุณจะรุกกลับจนผมเสี

  • เกลียดที่สุด หยุดที่รัก    บทที่ 53 ความคิดถึงอันแสนเร่าร้อน

    เดมี่ได้ยินพวกคิสท์ โอซัลลิแวนคุยกันเรื่องแผนที่ และแผนฆ่าสามีของเธอ ซึ่งความจริงเรื่องแผนที่นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไปพราะทุกๆ เส้นทางแทบจะปรากฏเด่นชัดอยู่ในรอยหยักสมองเรียบร้อยแล้ว เรื่องสำคัญกว่าที่เธอต้องกังวลคือจะปกป้องสามียังไงดีในสถานการณ์ที่คับขันเช่นนี้ผู้หญิงอย่างเธออาจจะไม่ได้ดีพร้อมและเก่งไปหมดทุกเรื่อง แต่บางเรื่องก็จำเป็นแม้จะไม่เก่งและพร้อมก็ตาม ก่อนที่จะตัดสินใจว่าจะขอเป็นเบี้ยตัวหนึ่งที่จะดึงความสนใจของศัตรูสามีมาเป็นเธอแทน เธอไม่ลังเลเลย แต่เลือกด้วยความเด็ดขาด ในชีวิตนี้เธอเคยสูญเสียพ่อไป และก็เคยเสียศูนย์จากการไร้พ่อมานานหลายปี รวมทั้งเสียเวลากับการไม่เข้าใจความเจ็บปวดของคนที่เธอรัก และกว่าจะเข้าใจความรู้สึกของกันและกัน ก็ต้องผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน วินาทีที่เธอก้าวมายังจุดที่อันตรายสุดขีดแล้ว จะถอยหลังกลับไปยังจุดเริ่มต้นก็คงจะป่วยการเสียแล้ว ถ้าแม็กนัสจะโกรธเธอเพราะความบุ่มบ่ามใจร้อนและเข้ามายุ่งกับงานของเขา เธอก็จะยอมรับ เพียงแต่ว่าขอให้เธอมีโอกาสช่วยเขาบ้างก็พอ ในห้องพักหรูวีไอพีชั้นสุดของโรงแรมซึ่งห้องของเดมี่อยู่ห่างกับห้องที่แม็กนัสอยู่เพียงสองห้อ

  • เกลียดที่สุด หยุดที่รัก    บทที่ 52 ตามล่าสามีกลับบ้าน

    ฮัลค์ผู้ที่กุมความลับทุกอย่างไว้รีบวิ่งตามภรรยาของเจ้านายไปด้วยความเป็นกังวล เพราะเขากลัวว่ามันจะกลายเป็นเรื่องราวบานปลายใหญ่โต ทางที่ดีเปิดเผยความจริงกับเธอก่อนดีกว่า แล้วอย่างอื่นค่อยว่ากันอีกที“พาฉันไปร้านอาหารของแม่หน่อยได้ไหมคะ?”“คือว่า....ก่อนที่คุณเดมี่จะไป ผมขอให้คุณเดมี่ไปที่ๆ หนึ่งด้วยกันก่อนได้ไหมครับ”หญิงสาวรีบเช็ดน้ำหูน้ำตาที่เลอะเปื้อนเต็มดวงหน้า แล้วพยักหน้ารับเกือบสี่สิบนาทีบอดี้การ์ดหนุ่มจึงได้พาดารินธิรามาส่งที่บ้านทรงเอเฟรมของเธอ ดารินธิราหันไปมองหน้าเขาอย่างสับสนงุนงง“รีบเข้าบ้านก่อนเถอะครับ เพราะผมไม่รู้ว่ามีหูตาสัปปะรดที่ไหนคอยมองดูพวกเราอยู่หรือเปล่า”“ทำไมล่ะคะ?”เอ่ยถามพลางรีบร้อนลงจากรถก่อนจะยืนมองบ้านของตัวเองที่ไม่ได้กลับมาพักใหญ่ หญิงสาวหากุญแจบ้านที่ซ่อนไว้ใต้กระถางต้นไม้แล้วไขกุญแจ ทว่าไขเท่าไหร่ก็ไขไม่เข้า“เอ้…..หรือมันจะเสียแล้ว”“มันไม่ได้เสียหรอกครับ”ชายหนุ่มตัวโตยิ้มแล้วหยิบเอากุญแจอีกดอกที่อยู่ใต้กระถางต้นดอกคาเมเลียหน้าบ้านของดารินธิราออกมา แล้วหันซ้ายหันขวาดูท่าทีก่อนจะรีบไขเข้าไปในตัวบ้าน เขาก็ปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างออกมาหลังจากที่สับคัทเอ

  • เกลียดที่สุด หยุดที่รัก    บทที่ 47 แสงสว่างที่มอดไหม้

    "อยู่เฉยๆในนี้ จะได้ไม่ต้องตายอย่างทรมาน"หัวหน้าแม่บ้านตวาดเสียงดัง แล้วผลักตัวของเจ้าของสถาบันเข้าข้างในห้องอัดเสียง โดโรธีเดินไปเอาวัตถุไวไฟทั้งหลายในห้องทำความสะอาดออกมา รีบร้อนเปิดแกลลอนแล้วราดเทจนทั่วพื้น"กลิ่นน้ำมัน......ไม่นะคะ คุณอย่าทำแบบนี้เลยขอร้อง สถาบันแห่งนี้ฉันสร้างมา

  • เกลียดที่สุด หยุดที่รัก    บทที่ 35 ห้ามแสดงว่าอ่อนแอ

    จังหวะเดียวกับที่ฮัลค์เดินตามหลังมาแฟนสาวของเจ้านายมา ชายหนุ่มเห็นร่างของดารินธิราถูกหอบหิ้วขึ้นรถตู้คันหนึ่งดวงตาของเขาเบิกกว้างตกใจ เพราะชายฉกรรจ์หนึ่งในนั้นเป็นคนของกลุ่มเฮิรฟ์ เขาจึงเร่งรีบโทรออกหาผู้บังคับบัญชาของตนด้วยความร้อนรน"คุณแม็ก.....พวกเฮิรฟ์จับตัวคุณเดมี่ไปแล้วครับ!"ทันทีที่ได้ยิน

  • เกลียดที่สุด หยุดที่รัก    บทที่ 29 จากยุโรปสู่แอฟริกา

    ช่วงเวลาที่หนุ่มสาวคลอเคลียกันอยู่ริมทะเลสาบ ไม่ทันไรเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เป็นโทรศัพท์ฉุกเฉินจากฮัลค์ แม้จะไม่กดรับก็รู้ว่าอันตรายคืนคลานเข้ามาใกล้เขาทุกทีแม็กนัสอ่านข้อความที่คนสนิทของเขาส่งมา บอกว่ากลุ่มเฮริฟ์เดินทางมาถึงเดนมาร์กเพื่อตามล่าแผนที่ฉบับนั้น ให้เจ้านายของเขารีบไปจากที่นี่

  • เกลียดที่สุด หยุดที่รัก    บทที่ 28 สัญญา

    แม็กนัสยืนตัวแข็งค้างเพราะใบหน้าด้านหลังถูไถเสียดสีไม่หยุด ต้องใช่แน่ ๆ ไอ้ปาตาโกไททันมันต้องถ่ายทอดดีเอ็นเอแมวให้เดมี่ไปเรียบร้อย"หอมจัง อุ่นด้วย""ปล่อยได้หรือยัง""ปล่อยก็ได้ค่ะ"พอสองมือของดารินธิราปล่อยออกเท่านั้น ทาสหนุ่มผู้เจ้าเล่ห์ก็หันหลังดึงแมวน้อยเข้ามาสู่อ้อมอกอย่างว่องไวจนใบหน้าจมมิดห

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status